Entrar

 
usuario
 
 
 
Cerrar

registro




Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo.

 
  • Identifícate
  • Regístrate

 

en

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 128

February 3, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 128. Colchón

Colchón: peza de enxoval que consiste nunha funda de tea chea de material brando ou elástico, que vai sobre o somier ocupando todo o longo e ancho da cama. Hai que darlle a volta ó colchón de cando en vez.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

En lugar de responderlle empurrouno electrocutándoo contra a alambrada; alarma saltou e a garda amarela inundou a noite dun sol estraño. Do outro lado da fronteira botaron a correr deixando atrás o compañeiro que pensaban morto. Lorenzo detívose un momento para botar unha última ollada ó corpo de Noel tumbado no chan inmóbil.

 

-  Chegades tarde – dixo o terceiro home – hai dous segundos pillabámolos a todos.

 

-  Perdemos o sinal – respondiu o garda que se achegou.

 

-  ¿Perdéchedes o sinal? – preguntou o chivato – eu puiden perder a vida, vedes con que xente me xoguei o tipo.

 

Díxoo facendo un aceno despectivo cara o cadáver, o garda baixou a cabeza avergoñado por non dar cumprido co seu deber, ulindo o aroma da morte que ben recoñecía. Noel non respiraba.

 

-  ¿Que facemos con el? – preguntou o garda sen erguer a vista.

 

-  O que adoitedes, non teño máis interese nel, os que quería eran os que marcharon, gracias a vós – recalcou o terceiro home – este debía ser o tonto da manada.

 

-  ¿Tonto? ¿Non foi o que te descubriu? – preguntou o garda mirándoo en fite.

 

Ó terceiro home non lle gustou a observación dun insolente que non dera chegado a tempo para cubrir a súa falta. Marchou pensando ate onde o podía degradar para ensinarlle a lección. Noel seguía no chan.

 

-  ¿Levámolo? – preguntou un dos gardas.

 

-  Hoxe non, que veñan os da brigada mañá, nós non o friximos, nós non o recollemos – zanxou o garda sen mirar ó morto.

 

Ó día seguinte a brigada tivo máis traballo que recoller un insurxente inservible e Noel seguía ó pé da alambrada electrificada descansando sobre un colchón de follas secas amolecidas pola humidade. Ninguén tivo conta del, fóra dérono por perdido, o estoupido do seu corpo contra a electricidade rompera a noite cun raio fatal. Os de dentro non sabían da súa existencia e de saber non se atreverían nin a achegarse tan sequera para darlle unha sepultura digna. Non morrera. Durmía. A descarga deixouno inconsciente, no que á mente se refire. Nun sentido máis físico desfíxolle o pescozo ate as cordas vogais, foi unha sección limpa, case invisible desde o exterior, nin lle doiu. Decatouse ó abrir os ollos e querer pedir auxilio, ó non poder facelo, ó non sentir máis que silencio saíndo sen voz.

 

Aquel silencio gravóuselle para sempre, aínda despois da operación no hospital clandestino que improvisaron nas casas de pedra non recoñecía o son que saía do seu corpo como propio.

 

-  É un milagre – dicía o médico – nunca vin nada semellante.

 

Non se refería á operación de reconstrucción, senón á supervivencia despois dun impacto semellante.

 

-  Nin que o digas, erguerse polo seu pé, vir onda nós, din os de fóra que é coma un gato – dicía un Raúl vello.

 

-  Isto non pode volver pasar, non pode andar un dos nosos morto por aí adiante sen que o saibamos, os de Torroal deberon avisar de que viñan, deberon avisar de que quedara un abatido – desesperaba Hanna – é que non son capaz nin de imaxinar o que debiu sofrer este pobre home.

 

-  Déixao estar Hana, esta xa non é a nosa guerra – tratou de calmar Raúl.

 

Aínda que pensaba coma ela sabía que xa non tiñan forza para facerse escoitar, o único que podían facer era coidar aquel home consumido, que os miraba estrañado, que non podía fixar a mirada nun punto concreto, que estudiaba cada rostro tratando de atopar un indicio de familiaridade.

 

-  Mantédelle a dieta e cambiádelle a vendaxe cada cinco horas, non máis tarde, as condicións hixiénicas son delicadas e non temos medicamento abondo para combatir unha infección – indicaba o médico.

 

Así o fixeron, con coidada puntualidade, con extrema precaución, con certo cariño tamén. Pero Noel non o agradeciu, Noel non facía máis que darlle voltas á última imaxe antes da inconsciencia, os seus compañeiros do outro lado, el so fronte ó traidor. Un traidor que el non incorporara ó grupo, un traidor do que el non era responsable, un traidor que el descubrira e en lugar de recibir un recoñecemento estaba deitado nunha cama incómoda rodeado de descoñecidos.

 

O rencor substituíu á súa inocencia, a desidia ó seu espíruto arriscado, a preguiza á súa espontaneidade. Non saiu da cidade porque non era quen de confiar na súa xente, seguiu traballando con eles porque eran os únicos que podían evitar que buscase a aquel terceiro home que o fixo madurar.

 

Durante meses só durmiu a saltos, pechaba os ollos e notaba aquela sensación de raio atravesándoo, aquel perder o control do seu corpo, aquela derrota inevitable. Polo día rosmaba polas esquinas se encaraba con alguén, vagabundeaba pola habitación se non lle pedían que saíse. Hana afixérase ó seu mal xenio, entendía a distancia que el precisaba para recompoñerse e quizais de non faltar conseguiríao, pero nin Raúl sabía ocupar o sitio nin el estaba disposto a intentalo de novo.

 

Con Hugo tiña unha relación complicada, en certo sentido lembráballe ó Lorenzo dos comezos, de cando se divertían; por outro representábaselle coma aquel terceiro home ó que lle desexaba a morte máis que nada no mundo. Nos días tranquilos facíalle caso, nos días de presión forte pechábase por dentro para non empeoralo.

 

-  É certo, nós corremos o máis perigo que ninguén – concluíu Fran dándolle a razón a Hugo naquilo de que as outras levábamos o mérito.

 

-  Daquela igual é mellor non involucrarnos – tratou de recuar Sal – non vexo claro o beneficio desta historia. Non sei como vos atrevedes sequera a pensar en axudar ó home dunha dirixente.

 

Sal dramatizaba esaxerando o perigo, axudaran a ex-membros do goberno con anterioridade e sabía que se fixera decote no pasado; pero el non quería negarlle a Hugo o favor nin sentirse o traidor que comezaba a ser.

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 127

January 26, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 127. Bela

Bela: que resulta agradable á vista ou ó oído e, en xeral, que esperta pracer espiritual. A violinista tocou unha peza moi bela.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

Noel quedou atrapado na cidade nunha das incursións dos de Torroal, incursión na que se convertiu no home lacazán e mal encarado da voz metálica.

 

Noel era un trasno de rapaz que non facía máis que falar nas clases de matemáticas e se distraía mirando as flores bonitas ou unha araña bela. Na casa tiñan que perseguilo para que comese o xantar e agacharlle a crema de chocolate para que non embadurnase a roupa ó comer ás présas. De grande metíase en canto follón o enredaban os amigos, na resistencia, na pesca furtiva ou nunha despedida de solteira.

 

Era un home hábil, orientábase ben na escuridade e facía menos ruído ca un gato asexando á súa presa. Na casa de Torroal tiña unha cunca de viño fresco cando tiña sede e alguén con quen botar unha partida de aburrirse. Os de Torroal nel tiñan un colaborador fiel, non demasiado implicado, non demasiado crítico. Lorenzo botaba man del para as visitas máis arriscadas porque a súa inconsciencia non lle permitía ter medo. Na casa dicíanlle que había que ir sentando a cabeza e a el soáballe a un sermón de vellos co que non se identificaba; pero ó final non sabía máis que andar entre as pólas vellas do monte.

 

Aquela noite non lle trouxo sinais de que a cousa ía mal, en realidade tampouco tiñan moito que facer, recibiran un soplo de que a garda amarela estaba de maniobras no distrito Sur e pensaron que igual era boa idea entrar para comprobar que a cousa non pasaba de aí, facíano sempre, era mellor vir de fóra entre moitas cousas porque os de dentro non querían facer arriscarse.

 

-  ¡Aí están! – díxolle a Lorenzo.

 

Lorenzo mandoulle baixar o volume cunha mirada asasina, a Noel non lle gustou e fixo un xesto burlón cara Amelia.

 

A garda amarela entraba portal por portal en cada casa abandoada do distrito Sur. Eran os edificios máis próximos ás casas de pedra e os primeiros anos do goberno amarelo. Un dos obxectivos era erradicar aquela lacra de maleantes ca que non poideran acabar os gobernos anteriores, eran os primeiros anos e notábase que aínda non asentaran o cu no asiento.

 

O grupo invasor observábaos na distancia, durante máis de dúas horas, entrar, berrar cara arriba, berrar cara abaixo e saír. Casa por casa. Os problemas comezaron cando tras desas entradas, berrar cara arriba, berrar cara abaixo e saír viñeron tres dos seus.

 

-  ¿Quen son? – preguntou Soa en baixo.

 

-  Os dous de diante son contactos, o outro non o coñezo – respondiu Lorenzo.

 

-  Igual é un dos novos – suxeriu Amalia.

 

Lorenzo non estaba seguro, non actuaba coma un dos deles.

 

-  Igual é dos outros – suxeriu Noel.

 

-  Igual é o chivato – soltou Soa.

 

En realidade era o que todas pensaban pero non o querían dicir en alto porque se non acertaban significaba sinalalo para sempre coma un apestado, e se acertaban significaba que había que desfacerse del.

 

-  Temos que distraelos para sacalos de aí antes de que arranquen – dicía Lorenzo con urxencia.

 

Non tiñan poder abondo para entrar nas instalacións da garda a rescatalos, nin sequera para deter aqueles coches destartalados. Con dous xestos organizaron unha ofensiva. Lorenzo e Soa baixarían a correr cara os gardas para dividirse despois dividindo a garda que os perseguiría. Amalia e Toño ocuparíanse dos que quedasen cos prisioneiros e Noel, por fin, liberaría ós seus compañeiros.

 

Actuaron tal como acordan, funcionou tal como pensaran. Os gardas actuaron con certo nerviosismo ante o inesperado pseudoataque, pero en segundos dividíronse para tratar de neutralizalos. Os que quedaron eran máis difíciles, perderan o elemento sorpresa, notábaselle o estado de alerta. Amalia doulle un golpe no cóbado para arrancar, Toño arrancou sen mirar atrás. Os gardas non reaccionaron como esperaban, non se moveron, non se apartaron nin un milímetro do obxectivo, nin se espantaron, nin representaron o contrincante fácil que supuxeran os outros.

 

-  ¡Alto! – ordeou o da primeira liña.

 

Toño non soubo como reaccionar, Amalia non se detivo, o garda impasible tumbouna cun áxil movemento de brazo. Toño abalanzouse sobre el obtendo o resultado que Amalia. Os gardas que custodiaban ós tres resistentes mirábanse contendo unha gargallada. Amalia trataba de incoporarse, Toño dubidaba. Na distancia Noel lamentou non ter con quen discutir a estratexia, arroutado como el era non o vía claro. Amalia erguiuse ante a mirada despectiva do gardas, o que tiña ó seu carón dispoñíase a devolvela ó chan cando Toño o agarrou das pernas inmobilizándoo, circunstancia que aproveitou Amalia para asestarlle un golpe que podería ser mortal para un individuo mortal, que o desequilibrou no caso da garda amarela. Por primeira vez os que custodiaban os présos mostraron algo de preocupación. Noel viu o seu momento, saiu do agocho, achegouse por detrás e abalanzouse sobre o único garda que aínda custodiaba ós seus compañeiros. Amalia tiña contra o chan ó primeiro garda, trataba de atarlle as mans. Toño pelexaba co outro garda sen poder desembarazarse del, golpe a golpe absorbía as súas forzas coma se dun gran muro de hormigón se tratase.

 

Dun golpe marcial deixouno inconsciente, apurou a desatalos mentres Amalia e Toño remataban co último garda.

 

-  Gracias – dixo un dos seus – xa nos víamos no outro barrio.

 

-  Apurade, teños que fuxir antes de que volvan en si – ordeou Toño.

 

Correron desesperados ate a fronteira. Noel notou que o terceiro home  ralentizaba o grupo a propósito, pareciulle. Non dixo nada, vixiouno. Na barreira agardaban por eles Soa e Lorenzo, sinalándolles desde o outro lado o punto exacto polo que saír. Noel notou que o terceiro home miraba para atrás con insistencia. Xa pasaran todos polo buraco de seguridade, Noel sentiu, por primeira vez, a necesidade de ser responsable.

 

-  ¿Quen es? – preguntoulle.

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 126

January 20, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 126. Afervoar

Afervoar: infundir fervor ou ánimo. O xogo do equipo afervoaba o público.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

Hugo tivo bo coidado de chamar á moza a primeira hora da mañá, escusouse no alcohol e na mala influencia de Nico, lembroulle o felices que eran e unha vez restablecida a cordialidade preguntoulle por Siena. Interpretou o “non a coñezo” coma un resquicio dos fiumes e non insistiu para non enturbiar a paz que acabara de conseguir.

 

A baixada de fumes da noite anterior precipitou a súa ansia de poder, non estaba disposto a renunciar ó seu soño de grandeza, non quería renunciar a sentir a multitude afervoándoo ó seu paso. Diante dun papel en branco trazou unha liña vertical, na parte da dereita establecería o plan que o encumbrase, na parte da esquerda as respostas que lle daría a Siena na seguinte visita. A columna da esquerda medraba, a da dereita seguía en branco. Seguía en branco porque en realidade non sabía como facer, sabía que quería eliminar ás outras seccións e evitar que lle volvesen enviar unha controladora, e liberar a cidade por suposto.

 

A solución, como sempre lle pasaba, veulle dada, tempo despois do que calculara e case lle pasou desapercibida. Un día repousando o xantar enriba da mesa do almacén abandoado do goberno amarelo, recibiu unha chamada de Noel.

 

-  Non sei se che interesará, pero acabamos de recibir unha chamada dun número oficial – soltou Noel con aquela voz metálica.

 

-  ¿Como unha chamada dun número oficial? ¿Que coño pasou? ¿Por que non activáchedes o protocolo de emerxencia? ¿Por que me estás chamando aquí? – desesperaba Hugo.

 

-  Tío, creo que non me entendeches, que a chamada é para pedirnos axuda – explicaba aquela voz desagradable.

 

-  ¡É unha trampa! ¡é unha trampa! – aleteaba un Hugo histérico.

 

-  ¡Que non ho! – tranquilizaba sen entusiasmo Noel – que ven de parte de Oriol.

 

-  ¿E desde cando iso é unha garantía? – preguntaba un líder que debería ser exemplo de templanza.

 

-  A ver, que se non che interesa seguimos os cauces normais e punto, eu dicíacho porque como estás falando sempre diso do golpe ó goberno e tal – Noel falaba canso.

 

-  ¿Quen é? – emocionouse Hugo pensando que o líder quería concertar unha entrevista con el para negociar a súa rendición.

 

Decepcionouse cando Noel lle explicou que era o marido da que acababan de matar, a dicir verdade Hugo nin sequera sabía que acababan de matar a Adina ningunha.

 

-  Mira, non teño tempo para as túas dúbidas, nós temos que seguir co noso, se te decides chámasme – colgou Noel.

 

A Hugo non lle gustaba Noel, era un ser lacazán e irreverente cunha voz desagradable; pero a súa mente perversa esqueciuno nuns segundos e centrouse en analizar o que podía sacar de bo de aquela oferta.

 

-  ¿Que clase de axuda vos pediu o tipo? – preguntou directamente Hugo ó recoñecer aquela voz inconfundible.

 

-  Nada, tonterías, que di que bota de menos á muller e que se lla podemos devolver – respondiu sen ganas Noel.

 

-  Pero iso non o podemos facer ¿non? – preguntaba en serio o Hugo que pretendía ser un gran líder.

 

-  Non, milagres aínda non facemos, a ver se as rapazas o poden mandar ben lonxe, para que nos deixe tranquilos, se non se acovardou xa, claro – Noel mostraba o seu escepticismo.

 

-  ¿E non será mellor dicirlle que non podemos facer nada? – preguntou Hugo.

 

-  Dicir, dixémosllo, pero choromica e non da arrancado – explicaba Noel – nos tiramos para adiante e unha vez feito que apande co resultado, sen a muller xa está así que non o imos empeorar.

 

-  Vale, falo eu con Fran e Sal e cóntolles – ofreciu con falsa amabilidade Hugo.

 

Noel colgou sen agradecerllo porque non saía del ser agradecido, aínda que lle viña ben o aforro de xestións que supoñía que Hugo organizase do seu contacto en diante.

 

Hugo comezou a pensar con axilidade, estaba convencido de que se o home pensaba en reunirse ca muller ía volver ó pasado quixese o que quixese a soñadora. Supuxo, porque lle conviña, que o destino o elixían as persoas e non nós. Partindo desa premisa, o home calculou canto tardaría unha líder do goberno amarelo en liquidar a persoas tan perigosas unha vez as tivese localizadas. Desfacerse das soñadoras representaba eliminar a principal vía de escape da resistencia incómoda, representaba que o goberno lle ía eliminar a competencia. Non tivo en conta, por suposto, que eliminaba tamén a súa propia vía de escape, conformou con saber que pasase o que pasase a culpa levaríaa a soñadora que enviou a unha persoa ó pasado en lugar de ó futuro como debía. Falou con Fran e Sal para que elxisen eles a encargada de realizar a última parte do traxecto de aquel home desesperado. Involucrounos facéndoos partícipes da súa grande visión, convencéndoos co seu atractivo natural de que había certa xente do seu lado que sobraba, deixándolles claro que eles eran dos imprescindibles e que as outras o único que facían era limitar o seu potencial e difuminar os seus éxitos.

 

-  A xente pensa que elas fan todo o traballo e vós ben vedes... – soltaba Hugo coma non querendo darlle importancia.

 

-  Eu non estou seguro de que funcione como dis ¿e se o manda ó futuro? – preguntou Fran.

 

-  Se o manda ó futuro, nada, terémolas que seguir aguantando – respondiu Hugo.

 

Sal non falaba, sentíase incómodo, algunhas eran amigas del, das amigas de verdade; tampouco estaba seguro de que levasen todo o mérito nin de se había méritos que levar.

 

-  ¿E se en lugar de acabar con elas as torturan ate que cheguen a nós? – preguntou Fran.

 

Ese era un punto no que Hugo no apuro non pensara.

 

-  A vós vaivos coñecer de todas todas, ademais, se lle mataron á muller é que non ten poder para facer nada, o importante é que volva ó punto no que a muller aínda é do goberno e lle conte o que pasou – explicaba Hugo.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 125

January 13, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 125. Zombi

Zombi: segundo as crenzas de América Central, persoa morta que volve á vida e se move automaticamente sen ter conciencia dos seus actos. As películas de zombis danme medo e noxo.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

Igual tamén tiña razón César no de non ser filla del, pousei a miña cara de zombi na almofada e durmín.

 

Os pasos subiron as escaleiras a correr deixando a cociña en silencio. Un remexer de armarios, uns taconeos acelerados, algunha colisión divertida e pasos escaleiras abaixo. Xente entrando na cociña saudando con despreocupación. Tintineos alegres, berros exaltados. A sobremesa transcorriu na eira a carón do lago. De súpeto un ruído infernal silencia a festa. Sabía o que viña a continuación.

 

-  Tranquila – susurraba Froilán na miña orella.

 

Abrín os ollos desorientada, sentindo unha bágoa fría deslizarse cara abaixo.

 

-  Tranquila – repetiu – só era un pesadelo.

 

-  ¿Que pasou? – preguntou César fóra da miña vista.

 

-  Nada – respondiu Froilán – debiu ter un mal soño.

 

-  Un mal soño que tiven antes – dixen.

 

-  Ás veces pasa, son pesadelos recurrentes, eu soño que chego tarde á parada do autobús e non collín un desde que tiña dez anos – soltou César desde a distancia.

 

-  ¿Ti soñas? – preguntou Froilán.

 

-  Todo o mundo soña según el – adianteime.

 

Froilán miroume arqueando aquela cella que levaba tempo adormecida. Sorrín.

 

-  Seguramente non do mesmo xeito – soltou con sorna.

 

-  ¿Canto tempo durmín? – preguntei.

 

-  Non moito, un par de horas – respondiu César – cóntame o soño.

 

César escoitaba desde a escuridade o sensentido do meu relato. Froilán erguiuse e apartouse como para deixarme oxíxeno.

 

-  O Damián ese é o que che axudou a fuxir da cidade – seguía César o fío - ¿e a muller?

 

-  Non a coñezo – respondín.

 

-  Non te preocupes, non será nada – confortoume César con frialdade – volve durmir.

 

Fíxenlle caso porque despertara máis cansa que cando me deitara e os ollos tiraban da dor de cabeza, non polas ganas que tiña revivir a angustia da covardía de ver asasinar á que eu sentía coma a miña familia. Por sorte aquel sono non trouxo visión algunha. Durmín ate que a luz do día me despertou nunha casa baleira. Erguinme buscando comida ca que saciar unha fame voraz. Chamoume a atención o silencio. Chamoume a atención que Froilán non estivese, César tiña costume de marchar e deixarme soa para que desaparecese sen complicarlle a vida; pero Froilán? No frigorífico había de todo canto me puidese apetecer, collín sen complexos e unha vez atendida a urxencia mirei pola fiestra. Non había xente pola rúa, o coche de César seguía aparcado onde o deixara pola noite. Pareciume escoitar ruídos na porta, non puiden evitar asustarme.

 

-  Non sei se despertaría – falaba en baixo Froilán ó abrir a porta.

 

-  Parece que si – dixo César entrando na habitación.

 

Preguntoume se quería algo de comer coma un bo anfitrión e confirmou cas migallas que deixara enriba da mesa da cociña que lle dicía a verdade cando lle contei que xa almorzara.

 

-  A Froilán pareciulle boa idea que buscase fotos antigas para ver se recoñecías algo do que soñaches – explicou César mostrándome unha carpeta de cor gastado.

 

-  Tes que estar soñando a súa vida, se non que sentido ten ese vínculo que parece que tedes – razoaba Froilán.

 

-  O mesmo que ten o que parece que temos ti e máis eu – dixen.

 

Miráronse e riron a un tempo. Esa mesma resposta déralla César unhas horas antes.

 

Sentamos e convidáronme a abrir a carpeta e estudiar con atención cada unha das fotos. Non sentín nada especial, non había nada especial naquelas fotografías de xente descoñecida, non había nada especial naquelas paixases de árbores e nubes e mar.

 

-  ¿Nada? – preguntou Froilán con impaciencia.

 

-  Non – respondín.

 

-  Dalle a outra – ordeoulle Froilán a César.

 

César mirou de redor buscando a outra carpeta que me tiña que dar. Erguiuse e saiu de novo ó decatarse de que a esquecera no piso de abaixo.

 

-  A outra ten máis, esqueciunos, andivemos rebuscando entre as cousas dos seus pais – explicou Froilán sinalando ó chan.

 

Ó pouco entrou César cunha caixa metálica debaixo do brazo esquerdo e unha carpeta notablemente máis grande que a que me deran na man dereita.

 

-  Vin esta caixa e lembrei que tamén ten fotos dentro, non sei se a darei aberto cun coitelo, chave non teño – dicía César por primeira vez mostrando interese.

 

Doume a carpeta para que a revisase mentres trataba de abrir a caixa metálica na cociña. Tampouco os resultados foron positivos, aínda que había certo parecido entre algunha das casas e a que eu soñara, e entre algunha de aquelas festas na carballeira.

 

-  ¿Nada? – impacientábase Froilán.

 

Respondille que non ca cabeza, non ocultou o desgusto, erguiuse e foi buscar a César á cociña. Preguntoulle con esixencia se dera aberto a caixa, César non lle respondiu.

 

-  Mira a ver aí – tirou a caixa aberta case desde a porta da cociña.

 

 

 

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 124

January 6, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 124. Xesta

Xesta: arbusto bravo da orde das leguminosas, con moitas pólas delgadas e flexibles, follas pequenas e escasas, e flores amarelas ou brancas, do que existen varias especies agrupadas en dous xéneros. As xestas nacen en terreos sen cultivar.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-  Ramiro – respondín.

 

César sentou de golpe na cama e agochou a cara detrás das mans. Parecía chorar, incluso Froilán se achegou preocupado.

 

-  Non pode ser – dicía en baixo.

 

Mirei a Froilán facendo un aceno de desprezo cara César, ó final eu tiña razón e era o meu pai, velo tan desesperado por encarar unha verdade que non lle gustaba decepcionoume tanto coma a súa negación.

 

-  Non pode ser – seguía.

 

Froilán fíxome un aceno para que me deitase e tratase de durmir sen prestarlle atención a César. Colliu a César e erguiuno da cama para un lado. Por uns minutos escoiteinos falar en baixo, Froilán trataba de calmalo, César repetía unha e outra vez que non podía ser; despois quedei durmida.

 

A canción soaba na radio mentres a xente corría dun lado para o outro preparando a comida. Na mesa o mantel branco impecable caía polas esquinas pefectamente pranchado. Os pratos ían poblando a superficie extendida da mesa de castaño, os cubertos destellaban cas bombillas novas da lámpada, as xestas barrían sen descanso o serrín do chan de pedra. Ulía a callos, a carne asada, a brazo de xitano, a auga de colonia e lixivia.

 

-  Rita, desperta – susurrou Froilán na miña orella – creo que o conseguiches.

 

Mireino desorientada, na miña cabeza seguían os preparativos dunha festa que non lembraba aínda que a sentía tan viva. Volvía a estar na cama de César, na escuridade, ó fondo a luz que me deixaba distinguir a Froilán iluminaba a un César que seguía agarrando a cabeza con desesperación.

 

-  Tes mala cara, descansa un pouco máis – aconsellaba o mesmo Froilán que me acababa de despertar.

 

Non lle dixen palabra, non tiña forza para montarlle o número que me apetecía.

 

-  ¿Despertou? – preguntou César desde a porta.

 

-  Non, despertoume – dixen por fin.

 

-  ¡Érguete! Temos que falar – ordeou.

 

-  A ver se vos poñedes dacordo, este dime que durma, ti que me erga – bromeei véndoo desesperado.

 

-  Agora – pediu con impaciencia.

 

Erguinme con calma, non querendo darlle o gusto de mangonearme tan facilmente, escoitando os queixumes de impaciencia. Froilán, no medio das dúas, sorría para adentro recoñecendo a miña maldade.

 

-  Estalo facendo a propósito ¿non si? – desesperaba César.

 

-  Si – confirmei – é que quero disfrutar o momento no que me digas que es meu pai.

 

-  O teu avó non é meu pai, quero dicir Ramiro non é meu pai, foi un compañeiro del, ten unha filla – e aí interrompeu o seu relato coma se o resto da historia fose obvio.

 

Érao, o vello taller do seu pai era un refuxio demasiado cómodo para unha xuventude ansiosa.

 

-  Non tan novos en realidade, ela non me dixo que estivese embarazada, deixámolo cando marchou traballar fóra, eu non quixen, ela non o entendiu... quizais fun eu quen non a entendiu, nunca me dixo nada, non tiña nin idea – falaba sen mirarnos.

 

-  ¿Fóra onde? Se o vello vive na cidade moi lonxe non marchou – razoaba Froilán.

 

-  Non, daquela marchou fóra do país, pero os vellos quedaron aquí, seguiu tendo relación con meu pai ate que morreu, é raro que non me dixese nada, igual es filla de alguén que coñeceu, igual casou e te tivo; se foses filla miña seguro que mo dicía, é que non volvín saber dela des que marchou, supuxen que refixera a súa vida, non podes ser a miña filla – divagaba César.

 

-  Tranquilo ho, que non che vou pedir cartos, non me valen de nada – comezou a ofenderme de novo a súa insistencia en non querer nada comigo.

 

-  Tranquila ti – dixo Froilán nun ton raro – creo que o home non está negándote senón tratando de xustificar non saber de ti.

 

Podía ser, desde o punto de vista masculino igual soaba como escoitaba Froilán, desde o meu punto de vista soaba a escaqueo puro e duro, soaba a empaquetarlle o bombo a outro, soaba a negación.

 

-  Mirade, que da igual, que te trouxen ó teu sitio e punto, aí quedas, nós marchamos – incluín a Froilán aínda que non se animou a seguirme ate a porta.

 

-  Non, nós quedamos – dixo Froilán.

 

Cabreeime, e non ía, non había nin, en sentido liñal, uns minutos que eu insistía en quedar e el en marchar; facíao a man tenta para levarme a contraria ou tolearme, aínda non o tiña claro.

 

-  Tes que descansar, tes moi mala cara – parecía falar en serio Froilán.

 

-  Si, pareces esgotada – confirmou César - ¿tráoche algo de comer?

 

-  ¿Para que me despertastes se durmía tranquilamente? Estaba soñando cun día de festa – dixen tirándome na cama – cos seus callos e o seu brazo de xitano,...

 

-  Así celebraban o patrón na miña aldea – soltou César sen decatarse.

 

-  Estás soñando a vida de César – deduciu Froilán marabillado – ti non puideches vivir ningún día de festa.

 

Era triste pero tiña razón, no de non vivir ningún día de festa coma o que soñara cando menos.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 123

December 30, 2012 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 123. Volátil

Volátil: que se evapora ou pasa con facilidade ó estado de vapor. Un álcali volátil.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-  Tampouco creo que o busque – respondiu Froilán collendo o boneco.

 

-  O problema é que non sabe o que busca – dixo César mirando como Froilán daba voltas nunha chave diminuta que tiña por detrás.

 

-  Andará – sorriu divertido Froilán poñendo o xoguete no chan.

 

Pero non andou, aquela canción volviu soar e César palideciu ate o punto de requerir o apoio dunha parede para non esvaecer.

 

-  ¿Estás ben? – preguntou Froilán agarrándoo polo brazo.

 

César non respondiu, faltáballe a respiración, había anos que non a escoitaba. Viñéronlle a cabeza lembranzas de cancións soando con eco no vello taller do seu pai. Aqueles discos que gravaba a nai con cancións que lle gustaban para evitar as interferencias do reforzo metálico da construcción no sinal da radio.

 

-  ¡Marchamos! – ordeei entrando na habitación - ¿que fai o xoguete no chan? Tede coidado de non pisalo.

 

Recollino e volvino poñer enriba da cama onde o deixara o meu avó. Dei a volta e vin a Froilán agarrando o brazo de César coma se fose unha vella viúva nun funeral.

 

-  ¡Andando! – repetín.

 

-  Parece que o noso novo compañeiro de viaxe vai precisar algo de repouso, vese que non é tan duro como parece – medio bromeou Froilán.

 

-  Pois non podemos quedar aquí, é demasiado perigoso, se o meu avó volve... – púxenme nerviosa.

 

-  Seguro que se che ocorre unha boa explicación, saca o boneco da cama se lle tes tanto aprecio e axúdame a deitalo antes de que lle dea un ataque e se me quede nos brazos – Froilán comezaba a irritarse.

 

Apartei o xoguete para a mesiña de noite e axudeille tal como me pedira. César era un peso morto que se deixaba manexar aínda que parecía consciente.

 

-  Tráelle algo de beber – pediu Froilán nun ton máis amable.

 

Volvín facer o que me pediu.

 

-  ¿Que lle pasou? ¿Que lle fixeches? – pregunteille a Froilán mentres César bebía.

 

-  Nada, ¿que coño lle ía facer? Non sei que ten o xoguete ese, eu deille corda, pensei que andaba, por iso o puxen no chan, pero soou unha musiquiña e non sei se foi por iso ou pola viaxe, cando me decatei estaba apoiado contra a parede e tan branco como o ves – resumiu Froilán.

 

Non era capaz de sentir compaixón e menos por un César que me acababa de rexeitar con tanta frialdade, e sobre todo porque no fondo pensaba que o tiña ben merecido por non crer o que lle contaba.

 

-  ¿Estás ben? – interesouse Froilán.

 

César non respondiu, deixou o vaso enriba da mesiña e encolliuse ate xuntar a cabeza cos xeonllos. Froilán miroume buscando un pequeno signo de humanidade sen saber que en min era tan volátil que se evaporaba ó asomar. Tirou de min para fóra da habitación.

 

-  Mellor deixamos que descanse – dixo.

 

-  Como queiras, parece mentira que agora sexa eu a que che teña que explicar os riscos – rosmei.

 

-  Non mos tes que explicar, ben os sei, pero mira como está – dixo mirando a César.

 

Se fose eu cun par de berros solucionábao, pero non me dou tempo a dicirllo; un ruído na porta da entrada paralizounos.

 

-  ¡Sácanos de aquí! – suplicou en baixo Froilán agarrándome do brazo.

 

Pechei os ollos e concentreime en marchar, pero ó abrilos seguíamos alí e os ruídos na porta daban voltas ó fecho poñéndome máis nerviosa. A man de Froilán apertaba forte.

 

-  Non son capaz – asasineino ca mirada.

 

Soltoume o brazo e metiuse na habitación con César pechando a porta detrás del, deixándome soa fronte á misteriosa visita. O ruído do fecho parou e a porta comezou a abrirse. Eu mirábaa paralizada, sen capacidade para reaccionar. A modo apareciu o meu avo, canso, cos ollos case pechados e a cabeza baixa. Miroume cun leve xesto de sorpresa, doume un bico de boas noites e pechouse na súa habitación. Sen facer preguntas, sen pedir explicacións, sen falar.

 

Na habitación, Froilán miraba pola fiestra agochado detrás da cortina e César estaba sentado na cama mirando ó xoguete que me fixera o avó.

 

-  ¿A onde imos? – preguntei.

 

-  Lévame de volta – pediu César.

 

-  Si, vai ser o mellor, vese que non che sentan moi ben as viaxes – dixo Froilán sen torcer a cabeza cara nós.

 

Intenteino con forza pero non puiden, nin ó tempo de César nin a ningunha parte.

 

-  Seguramente estás demasiado cansa. Déitate e durme algo – medio ordeou Froilán.

 

-  ¿Quen entrou? – preguntou César.

 

-  O meu avó – respondín tirando das mantas para facelo erguerse.

 

Fíxoo, non se apartou moito, coma se temese que lle volvese dar un mareo e quixera ter preto algo brando sobre o que caer. Doume igual, metinme dentro e intentei durmir.

 

-  ¿Como se chama a canción? – preguntoume César.

 

-  ¿Que? – incorporeime.

 

-  A canción que toca ese xoguete ¿como se chama? – aclarou César.

 

-  Non o sei – respondín.

 

-  ¿Como se chama o teu avó? – insistiu César.

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 122

December 23, 2012 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 122. Ulir

Ulir: aplicar o sentido do olfato para percibir o olor de algo. Co catarro que teño non podo ulir nada.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

Beatriz mirou a Domingo, o home da xeringa miraba a Damián parecéndolle pouco o que soltara e o outro miraba a Domingo porriba do ombreiro de Beatriz.

 

-  Si, iso ¿quen é Rita? – preguntoulle Domingo presionado pola súa corte.

 

-  Rita é unha das que soña – respondiu Damián – vina onte pola rúa, cantou unha canción. Teño que interceptala cando non estea de servizo, teño que preparalo todo canto antes. O enderezo, teño que escribilo antes de esquecelo.

 

Damián facía ademán de erguerse e movía a cabeza buscando algo para anotar.

 

-  Vaime esquecer, teño que escribilo – poñíase nervioso.

 

-  Tranquilo, xa o escribiches – díxolle o home da xeringa.

 

Damián asentou na cadeira deixando de loitar contra as cordas e tranquilizouse. O da xeringa achegouse e púxolle a man no hombreiro.

 

-  ¿Quen che dou o enderezo? – preguntou calculando que as palabras coincidisen cas de Damián.

 

-  Ninguén – respondiu Damián.

 

Domingo fíxolle un xesto para que se retirase. O home obedeciu e foi ó seu carón para que lle explicase.

 

-  Déixao que fale, se lle facemos demasiadas preguntas igual se pon a defensiva, aproveitemos agora que está tranquilo para que fale – dixo Domingo.

 

O home púxolle mala cara. Damián non volviu falar.

 

-  ¿Que é iso “das que soñan”? – preguntoulle Beatriz a Domingo.

 

-  Tonterías da xente da cidade, pensan que hai xente que poden desprazar á xente soñando – Beatriz recachaba os ollos e contiña a risa – o peor é que hai xente de fóra que o cre, non vexas que agarrada temos cos de Torroal.

 

-  Estás de coña ¿quen vai crer semellante tontería? – escandalizábase Beatriz.

 

-  É que a xente da cidade está mal, non sei se é o aire, a auga, a falta de esperanza ou o medo; pero están de psiquiátrico – falaba en baixo Domingo.

 

-  A min parecíame que Xan era tonto; pero visto o visto é do máis espabilado que hai – dicía Beatriz.

 

-  ¡Alto! – interrompeunos Damián.

 

-  ¡Hostia, que susto! – dixo o home da xeringa.

 

-  ¡Rita, saca todo o que hai no maleteiro! – ordeaba Damián.

 

-  Bueno ¿e se lle poñemos unha grabadora e imos comer algo? – dixo o home que estaba ó fondo.

 

-  Igual é boa idea, vai estar delirando durante horas – aceptou Domingo.

 

A Beatriz, porén, non lle pareciu tan boa idea. O garda aquel representábaselle máis resistente do que pensaban os seus compañeiros.

 

-  Teño que calcular ben o burato – seguía Damián.

 

-  Marchade vós, eu quedo con el; de todas maneiras o de grabar os seus delirios é boa idea – dixo rebuscando no caixón.

 

Non insistiron, pensaban que dos desvaríos de Damián non sacarían moito. A tal Rita, como era para deducir, era a muller que viñera con el. O importante era contactar comigo e desfacerse do garda, ou mellor ó revés. Pero enganábanse. Ou non. En canto os homes marcharon Damián erguiu a cabeza e despexou a mirada para fixarse en Beatriz.

 

-  ¿E ti porque queres matar a Rita? – preguntou con seguridade.

 

Beatriz non sabía a que viña a pregunta pero percibiu claramente que a actitude do preso cambiara. Decatouse de que lles estivera tomando o pelo e de que debera cazar ó único garda con cerebro que había na cidade, o que non deixaba de ser unha boa noticia para os da cidade cando menos.

 

-  Mataches a súa familia e queres matala, tenche medo – seguía Damián contándolle o meu soño – pero pensa que es máis alta.

 

-  Eu non matei ningunha familia – respondiulle Beatriz.

 

-  Pois ela pensa que si, e eu vou pilotar un helicóptero – seguía Damián – aínda non sabía que soupese.

 

Foi nese momento cando Damián deixou de ser o único garda con cerebro do goberno amarelo e volviu ser un uniforme máis que non sabía desenvolverse fóra da súa zona de seguridade.

 

-  Rita non pensa que eu a vaia matar, nin ti vas pilotar un helicóptero – atacou Beatriz – Rita estaba soñando.

 

-  Pero todo o que pensa Rita é verdade – loitaba Damián coma un neno pequeno ó que se lle quita a ilusión.

 

-  Non é de boa educación ler o que os outros están pensando, os soños son privados – rifou Beatriz.

 

-  Non teño elección, escoito as voces coma se me falasen na cabeza – dixo Damián.

 

-  Non parece que leves moito tempo facéndoo ¿cando comezaches a escoitar esas voces? – preguntou Beatriz.

 

-  Máis ou menos ó tempo que comecei a soñar – respondiu Damián sen poñerse á defensiva.

 

-  ¿E que? ¿O que ti soñas non é verdade daquela? – ría Beatriz.

 

-  Si, claro que é, por iso tiven que traer a Rita, íana matar – respondiu Damián.

 

-  Deduzo que diso non hai moito – Beatriz comezaba a ulir que Damián non tiña nin idea de que os soños eran imaxes irracionais.

 

-  Non – respondiu Damián.

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 121

December 16, 2012 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 121. Tinta

Tinta: líquido de diferentes cores que se emprega para escribir ou imprimir. Merquei un bolígrafo de tinta violeta.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-  ¡Que é a miña letra! – berraba Damián sen forza.

 

-  ¿Quen é César? – preguntou Beatriz.

 

-  E eu que sei – respondiu Damián pensando que falaban con el.

 

-  Foi o meu primeiro xefe – explicou Domingo – cando rematei a carreira fixen as prácticas con el; non con el en realidade, contratou os servizos do despacho de arquitectura co que facía as prácticas, pero tiven bastante relación con el, era un tipo interesante... foi el o que me animou a deixar o da arquitectura e buscar por outro sitio, pero xa máis adiante.

 

-  Bueno si, moi ben ¿pero que ten que ver o teu “orientador laboral” con este? – preguntou Beatriz sinalando a Damián.

 

-  É certo, ti non o sabes, César era o dono da empresa que puxo a fábrica na cidade – dixo coma se nada.

 

-  ¿Que fábrica da cidade? – preguntou Beatriz ofendida porque Domingo dicía as cousas coma se fosen obvias.

 

-  A que hai – soltou Damián loitando contra a modorra.

 

-  É longo de explicar, xa cho contarei, non é importante. O que hai que saber é porque trae unha nota escrita por César – dixo mirando a Damián – se César está morto.

 

Os que viñan con Domingo nin se inmutaron, Beatriz comezaba a sentirse incómoda da ignorancia; un deles agarrou a Damián pola caluga e erguiulle a cabeza para que mirase a Domingo.

 

-  Deus como me doe a cabeza – era o único que dicía Damián.

 

-  ¿De onde sacaches a nota? – preguntou serio Domingo.

 

Beatriz comezaba a perder a seriedade e o enfado, iso xa llo preguntara ela, se os expertos non tiñan máis non entendía para que se molestaran en vir.

 

-  Que a escribín eu – insistía Damián.

 

Domingo díxolle a Beatriz que lle achegase un papel e un bolígrafo e probase o que estaba dicindo. Damián intentou explicarlles que tiña as mans atadas á cadeira e non podía escribir, pero non dou falado antes de que lle arreasen outra hostia que o deixou medio inconsciente.

 

-  É duro – dixo un dos que viñera con Domingo.

 

-  Igual se probades a desatarlle a man pode escribir – soltou Beatriz con sorna – porque como non lle saia tinta polos ollos...

 

Domingo mirouna mal suxeríndolle que igual tamén fora mellor que os avisase antes da tunda, porque ó final, a tortura sen máis tampouco era o seu obxectivo. Un dos que ía con Domingo desatoulle a man, o outro botoulle auga na cara para que espabilase.

 

-  Escribe – ordeou Domingo.

 

Damián agarrou o bolígrafo con dificultade, escapábaselle para arriba cando trababa de apertalo contra o papel, movíaselle para os lados cando trataba de escribir.

 

-  Non se lle parece nada – analizou Domingo o escrito.

 

-  E como o sabes, a man abanéalle máis que a un borracho – despreciaba Beatriz.

 

-  Mira a forma das vogais, e o “d” tampouco é o mesmo – explicaba Domingo.

 

Domingo botou as mans á cara, paseou nervioso.

 

-  Matárono, non pode estar vivo – razoaba.

 

-  Home, tamén existe a posibilidade de que haxa máis xente que escriba parecido – dixo Beatriz quitándolle a nota co enderezo do Chipirón – non é unha escritura tan particular, ademais a min tamén se me fai coñecida e nunca vin ó tal César diante.

 

Domingo arrancoulle a nota das mans e plantoulla na cara a Damián non tendo en conta que Damián tiña un brazo libre das ataduras de Beatriz. Damián reaccionou rápido agarrando a man de Domingo con tanta forza que volviu insignificante a dor de cabeza e as labazadas e a modorra e o cansanzo.

 

-  Xa vos dixen que a escribín eu –ameazou Damián.

 

Pillándoas a todas por sorpresa, Domingo non se asustou, mirouno ós ollos manténdolle a mirada para que non se decatase de que estaba buscando a navalla ca outra. Beatriz boutou a man á pistola que deixara enriba da mesa medio esquecida. Os outros dous non se moveron, miraban a escea na distancia, paralizados por uns segundos, volvendo ó seu despois.

 

-  ¿Como é iso posible se non se parece en nada ó que escribiches hai uns segundos? – preguntou Domingo no mesmo ton ameazante.

 

-  Pois non o sei, sentei, collín un bolígrafo, collín un papel e escribino, creo que é iso o que se fai cando se escribe un anaco de papel con bolígrafo – dicía Damián botando man da retranca – ás veces incluso o fago de pé.

 

-  Non solta prenda o tío – dixo Beatriz – por min rematamos con el dunha vez.

 

Os dous acompañantes de Domingo opoñíanse ó que denominaron semellante estupidez, supoñían que insistindo Damián acabaría por dicir todo o que tiña que dicir.

 

-  ¿Trouxeches as inxeccións? – preguntoulle Domingo a un deles.

 

O home non respondiu. Abriu a chaqueta e sacou un pequeno estuche. Enchiu unha xeringa cun líquido cor amarelo xarope. Domingo liberou a súa man da de Damián e volviuno a atar sen moito esforzo, o home achegouse ca xeringa e inxectoulle aquel líquido noxento.

 

-  Verás o que tarda – díxolle o home a Beatriz.

 

Tres segundos, non máis.

 

-  Rita está en perigo, os do goberno andan detrás da súa pista, escribe o enderezo, teño que levala alí. León dou a súa descrición, Adina ordeou matala. Está en perigo, vana matar, no pobo saben que facer, vana matar, hai que saír da cidade xa, hai que saír – Damián loitaba contra inconsciencia - ¿quen coño é Rita? – dixo incorporándose.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 120

December 11, 2012 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 120. Subliñar

Subliñar: facer unha liña horizontal por debaixo dunha cousa escrita para chamar a atención sobre ela. Subliñou os parágrafos que lle pareceron máis interesantes.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-  Tranquila, tranquila – Damián intentaba apartar a cabeza da pistola.

 

-  ¿Quen che dou a nota? – insistiu Beatriz.

 

-  ¿A nota? A nota, non sei, creo que a escribín eu – balbuceaba Damián.

 

-  Non, eu coñezo esta letra e a ti non te coñezo – alterábase Beatriz.

 

-  Creo que a escribín eu – repetía Damián.

 

Beatriz acelerábase dun lado para o outro, nerviosa, desesperada. Mirando a pistola, mirando a cabeza de Damián, lembrando as palabras de Domingo pedíndolle que aguantase as ganas de ventilalo ate sacarlle toda a información que precisaban.

 

-  Non sei moito, a verdade – dixo Damián refregando a cabeza contra o respaldo.

 

-  ¿Como? – preguntou Beatriz.

 

-  Que non teño moito que contarche, só son un garda, a poucos segredos podo acceder – respondiu Damián.

 

Beatriz mirábao tratando de lembrar se realmente estaba pensando o que ela pensaba que pensara ou se lle escapara dicilo en alto sen decatarse.

 

-  Non, en alto creo que non o dixeches – subliñou un Damián que comezaba a descubrir a súa posición de poder.

 

Beatriz sentiu o pánico apoderándose dela e viu esvaecerse a inseguridade na mirada de Damián. Trataba de non pensar, pero pensaba. Quería pedir auxilio pero tiña medo de que realmente Damián estivese lendo o que ela pensaba, tal como lle parecía.

 

-  ¡Como me doe a cabeza! – chorou Damián de novo.

 

Beatriz tranquilizouse, decidiu que era unha coincidencia que Damián repetise o que ela pensara, só era un miñaxoia con dor de cabeza.

 

-  Mira, xa me vou fartando das túas queixas, preciso saber quen é a muller que trouxeches e por que a trouxeches, canto antes fales mellor para ti – soltou a modo de ultimatum Beatriz.

 

-  ¿Ti cres? ¿e que vou sacar eu de bo? Ídesme matar ¿non? Pois iso, para que vou dicir nada – falaba un Damián derrotado.

 

-  Ti verás, do contenta que eu estea depederá o que tardes en morrer – ameazou Beatriz.

 

-  Non creo que tarde moito ¿non correrás o risco de que che dea un ataque e me zafe, a que non? – soltou Damián con voz cansa pero firme.

 

Beatriz sentiu que confiara demasiado nas súas habilidades como interrogadora, ate aquel momento nunca lle fixera falta insistir. Os outros gardas estaban tan desubicados cando caían nas súas mans que había que taparlles a boca para que parasen de falar. Ningún se parara a razoar que falar non lle ía salvar a vida. Ningún se parara a razoar.

 

-  Mira, que di que como vai morrer igual que mellor cala – chamou Beatriz a Domingo.

 

-  Teremos que ir por aí daquela, saiu espabilado o home – dixo Domingo.

 

-  Xa che digo, cheguei a pensar que me lía a mente – confesou Beatriz.

 

-  ¿Por que pensaches tal? – interrogou Domingo serio.

 

-  Non, por nada, doume a impresión de que respondía a cousas que eu pensaba, pero só foi un instante, despois volviu queixarse de que lle doía a cabeza e xa me pasou a paranoia – explicou Beatriz.

 

-  Non, isto é máis grave do que pensas, non penses en nada, concéntrate nunha canción que che guste e non pares de cantala ate que cheguemos ¿entendido? – ordeou Domingo.

 

-  Moi entendido non queda, pero se iso serve para suavizalo pois nada, cantarei – medio bromeou Beatriz.

 

-  Non é coña, canta mentalmente unha canción e non pares, non penses noutra cousa – colgou Domingo.

 

A tontería que lle parecera a Beatriz falando por teléfono fíxoselle menos ó dar de fronte ca mirada fixa de Damián. Como lle ordeara Domingo repetiu insistentemente o estribillo dunha canción pegadiza que canturreaba nos momentos de aburrimento.

 

Domingo e máis o resto non tardaron moito. Entraron de súpeto sorprendendo a unha Beatriz concentrada na canción e a un Damián que comezaba a pensar que mellor lle valera falar cando llo pedira a muller miúda.

 

-      Toma, pon isto – Domingo doulle unha especie de casco a Beatriz.

 

-      ¿Que é? – preguntou ela.

 

-      ¡Pono! – ordeou.

 

Beatriz fixo o que lle mandou, era un pouco ridículo, pero tendo en conta que os outros tamén o levaban supuxo que non se trataba de ningunha brincadeira, nin que o obxectivo era matar de risa a Damián.

 

-  É para que non nos poida ler o pensamento – explicou Domingo mirando a Damián.

 

-  Foron imaxinacións miñas, é que me puxen nerviosa – trataba de rebaixar o histerismo Beatriz.

 

-  Non, este tío ten algo, non podemos correr riscos – comezou Domingo – ¿onde está a nota?

 

Beatriz agachouse para coller o papel que tiña o enderezo do Chipirón tratando de manter a distancia con Damián.

 

-  É esta ¿de verdade que estes cascos funcionan? ¿hai xente que le o pensamento? ¿non son contos de vellas? – preguntaba unha Beatriz emocionada.

 

-  ¡Esta é a letra de César! – berrou Domingo.

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 119

December 1, 2012 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 119. Redoma

Redoma: recipiente de vidro de corpo ancho e arredondado, colo estreito e longo que pode estar ou non curvado, que se utiliza en destilacións de laboratorio. Verteu o contido das probetas nunha redoma.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

Damián apuraba o que lle daban as escasas forzas que recobrara no Chipirón. Notaba os pasos da resistencia detrás del coma unha alimaña rapaz sedenta de sangue. Sentía o seu alento frío na caluga. De súpeto un golpe seco e o chan na cara.

 

-  Un menos – vomitou Beatriz con frialdade.

 

Damián respiraba a modo para non delatar a vida que a súa cazadora pensaba roubada xa. Concentrábase en manter a postura como facía nas gardas diante da sede do goberno amarelo, concentrábase na súa cobardía.

 

-  ¿Que? ¿Vas quedar aí no chan todo o día? – dixo Beatriz.

 

Damián non respondiu, supoñía que se cansaría.

 

-  Non era a miña intención rematarte coma a un coello asustado, pero se o teño que facer fágoo. ¡Érguete xa! – ordeou Beatriz.

 

Damián non quería renderse aínda. Beatriz agarrouno polo pescozo e doulle a volta.

 

-  ¡Que te ergas, hostia! – berrou.

 

Damián fixo o que lle mandaba. Non reparou sequera no pequena que era ela e no grande que era el, a forza do golpe trastornáralle a percepción e Beatriz representábaselle coma un ser poderoso capaz de matalo dun simple movemento.

 

-  Non dades aprendido ¡Andando! – Beatriz doulle un golpe para que botase a andar.

 

Damián non sabía cara onde pero Beatriz íao dirixindo a base de golpes secos e contundentes.

 

-  Polo menos terás algo interesante que contar, estou farta de pegarme estas camiñatas para nada, é que vos había que matar nada máis saísedes da puta alambrada, para o que valedes – despotricaba Beatriz a vez que empurraba.

 

Damián calaba.

 

De súpeto outro golpe na caluga que o tirou ó chan. Desta vez non reaccionou por facer que estaba morto, desta vez Beatriz case o consigue. Escoitou con dificultade como remexía e lle poñía unha vendaxe nos ollos.

 

-  ¡Arriba rubio! – tirou del Beatriz – e que a xente vos teña medo.

 

O resto do camiño foi máis tranquilo. Damián abaneaba colgado da man de Beatriz que o mantiña en equilibrio.

 

-  Non pensarías que te ía ensinar o camiño ó meu agocho, nós non corremos riscos innecesarios – detívose – non me entendas mal, vas morrer, pero tampouco vou correr o risco de que me dea un ataque antes e consigas fuxir.

 

Damián non falaba.

 

Doutro empurrón sentouno nunha cadeira amplia que lembraba a un sofá sen tapicería, atoulle os brazos á madeira sen lixar, as pernas ós pés, o peito ó respaldo.

 

-  ¡Veña! ¡O gran! – berroulle Beatriz - ¿a que viñeches?

 

Damián non respondiu. Beatriz perdiu os nervios e arrancoulle a vendaxe dun tirón e rematouno cun puñetazo que o deixou inconsciente.

 

-  Mira meu, este non fala moito, está inconsciente – falaba Beatriz polo teléfono.

 

-  ¿Que lle fixeches? – preguntou Domingo entre risas.

 

-  Nada, deille unha hostia – restou importancia Beatriz.

 

-  Nena, isto dos interrogatorios é coma botar ingredientes químicos nunha redoma, a modo e con coidado, xa falará – recomendou Domingo.

 

-  Xa, xa – dicía Beatriz.

 

-  Tes que sacarlle todo o que teña, a que trouxo é unha das nosas, non ten sentido; non tiñamos coñecemento de fose pasar nada, nin que tivese contactos co goberno... un garda amarelo metido nesto non ten sentido – falaba Domingo.

 

-  Igual non é un garda, pode que nos informasen mal – dicía Beatriz.

 

-  Mira, é máis probable que a outra non sexa dos nosos que este non sexa un garda, cando teñas algo chámame – rematou Domingo.

 

-  Claro, claro – dixo Beatriz sobre a liña libre.

 

Agarrou a cara de Damián para comprobar se realmente estaba inconsciente ou se estaba facendo o tonto coma no monte. A inconsciencia era real. Aproveitou o descanso para revisar a bolsa que agarraba o home con tanta ansia.

 

-  Pois non lle vexo o mérito a esta trapallada – Beatriz desilusionouse – unha camiseta, un pantalón, a placa da garda... Domingo tiña razón, é da garda. Damián, que uniforme tan ridículo, de verdade... unidade de vixilancia nocturna – lía Beatriz.

 

Colliu o papel no que Damián tiña o enderezo do Chipirón.

 

-  Bah, isto xa o sabíamos... ¡un momento! ¡Eu coñezo esta letra! – berrou Beatriz.

 

-  Deus que dor de cabeza – murmuraba Damián intentando desatarse para levar as mans á cabeza.

 

-  Tranquilo meu, quietiño aí, se che doe a cabeza aguantas, canto antes comeces a falar mellor ¿Quen che dou esta nota? – preguntou Beatriz.

 

-  ¿Que nota? ¿Quen es ti? Como me doe a cabeza – queixábase Damián.

 

Beatriz agarrou a pistola e púxolla na cabeza.

 

-  Agora ¿dóeche máis ou curou xa? – preguntou unha Beatriz malvada.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)