Entrar

 
usuario
 
 
 
Cerrar

registro




Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo.

 
  • Identifícate
  • Regístrate

 

en

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 138

April 23, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 138. Obriga

Obriga: aquilo que alguén está obrigado a facer. As obrigas son poucas pero ninguén as cumpre.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-      Pesan – queixábase Oriol baixando polas estreitas escaleiras da bodega.

 

-      Os libros pesan – respondiulle Marta con cara de risa chamándolle choromica.

 

-      Xa – Oriol riu de volta.

 

Diante da bodega aproveitou para descansar un anaco, Marta buscaba a chave da porta entre un feixe de chaves grandes encadeadas nun aro máis grande aínda. As bisagras rincharon a óxido ó abrirse a porta, dentro frío e escuridade. Marta buscou o interruptor apalpando a parede coma se non lembrase onde estaba. A lámpada non alumeaba demasiado, o suficiente para descifrar as botellas apiladas en illas triangulares nunha sala que se alongaba por debaixo da gran mansión.

 

-      Ven – convidou Marta.

 

Oriol seguiuna mirando de redor, non entendía de viños pero facíanselle coñecidas as cores das etiquetas.

 

-      Que limpo está todo ¿non? – preguntou Oriol adiviñando unha Marta con dobre vida.

 

-      Si, verdade – respondiu Marta con sorna.

 

O eco devolviu os últimos pasos de Marta e o son metálico das chaves ó caer ó chan.

 

-      Ui, que torpe – dixo Marta.

 

-      ¿Axúdoche? – achegouse Oriol.

 

-      Non, xa está – dixo recollendo as chaves do chan – nunca lembro onde está a pedra.

 

Marta referíase á pedra que había que premer para que a dobre parede que limitaba o acceso ó refuxio se movese.

 

-      ¿Cando ves aquí? – preguntou Oriol, desta vez solicitando unha resposta.

 

-      Ás veces – respondiu Marta.

 

-      Ás veces, a miúdo, debería haber unha capa de po de dous centrímetros, e teas de araña e ratos – describía interrogando Oriol.

 

-      Bebemos viño deste cada sábado ¿non pensarías que era do economato? e tampouco creo que che resulte novidoso a miña manía pola limpeza, é unha tontería pensar que o viño é mellor por ter a botella máis roñosa, cousa de cartos novos – dixo Marta sacando o clasismo que lle inculcaran.

 

Oriol non preguntou máis, a explicación cadráballe ca Marta de sempre e ó final era a súa casa para administrala como mellor considerara. Non reparara nos detalles, tiña razón, comía e bebía do que lle servía nas ceas románticas que quedaran en celebrar os sábados para evitar que a convivencia amortecese a paixón. Tampouco reparara na gran dificuldade que debía supor manter impecable unha casa tan grande, nin en que nunca a vira limpar, nin cociñar, nin nada a parte de ler, tocar o piano ou pintar unha paisaxe bucólica.

 

-      Podes deixar a caixa por aí – sinaloulle un punto ó pé dunha pila de caixas perfectamente alineadas.

 

-      Marta ¿como fas para manter todo isto? – volviu preguntar Oriol querendo saber.

 

-      Cos cartos do meu pai, xa o sabes – respondiu Marta.

 

-      Marta, estou comezando a crer que hai moito de ti que non sei xa, e o que me resulta máis curioso é que pensaba que te coñecía des que naceras. Nesta casa pasa algo raro – Oriol comezaba a irritarse.

 

-      Nesta casa non pasa máis do que pasou sempre – falaba Marta mentres movía a caixa uns milímetros fóra do sitio que lle fixera Oriol tratando de casala cas liñas debuxadas polas outras.

 

-      ¿E que é o que pasou sempre? – interrogaba Oriol – o único servicio que lle coñecín a esta casa foron as mulleres que o goberno contratou para coidarte ate que fixeches dezaoito anos.

 

-      Porque é o único que houbo, polo menos que eu lembre claro, seguro que noutro tempo había moita xente, os cuartos de servicio son uns cuantos – razoaba Marta – veña, fagamos outra viaxe.

 

Oriol obedeciu a orde sentindo a obriga de seguirlle a corrente aínda que sentía non coñecer á persoa que, como el dixera, coñecía desde o nacemento. Non comprendía que a asustadiza Marta que defendía das conspiracións do goberno amarelo e do abandoo dos seus proxenitores fose, agora, unha muller con misterios indescifrables.

 

-      Non me gusta traballar con xente polo medio – soltou Marta despois dun longo silencio recolocando os cadros enriba da pila de caixas para que non se visen e distorsionasen o crucigrama perfecto – por iso fago as cousas cando non estás, cando viñeches pensei que poderíamos repartir o traballo, pero ti nunca te ofreceches e a min faltoume valor para esixircho. E non creas que non me ofende que penses que todo o traballo se fai só. Supuxen que aínda considerándoo tarefa miña o valorarías, vexo que non – falaba sen parar – non di moito ó teu favor que non te decatases de que as cousas se facían ate agora e que cando te decataches penses que teño criadas para facelas por min – a voz íase enfadando – e se che digo a verdade, agora mesmo partíache a cara.

 

Marta sentenciouno mirándoo fixamente, cobrándolle unha por unha as desconfianzas dos minutos previos. Oriol non se convencía, ela tiña razón, nunca apreciara o vivir a servicio completo e incluso se autocomplacía se lle facía unha taza de infusións exóticas ó vela decaída; era o que lle ensinaran e procuraba non cuestionalo porque era o máis cómodo, pero sabía que tiña razón, aínda que seguía sen estar convencido.

 

-      Por suposto que valoro todo isto, e claro que sabía que o facías ti, non ía ser cousa de maxia, pero hoxe decateime do grande esforzo que isto require e, non sei, sempre me pareceches unha flor delicada – empeorou as cousas Oriol.

 

-      Moi delicada non che debía parecer cando... mellor calo – contíñase Marta.

 

Oriol trataba de pensar rápido para reconducir unha situación imposible que lle escapara das mans sen decatarse.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 137

April 16, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 137. Necesaria

Necesaria: que non pode faltar para un determinado fin ou efecto, que se precisa. Reúne todas as condicións necesarias para o posto.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

Noel escoitaba ca atención que a súa desidia lle permitía.

 

-      Nós marchamos – estricaba as letras un Oriol derrotado.

 

Noel non dicía nada, miraba distraído pola fiestra respirando.

 

-      Marta colliu medo co de Adina e porriba León non é capaz de comportarse – Oriol explicaba.

 

-      O de León xa está solucionado – zanxou Noel canso.

 

-      Está solucionado o del, pero non o de quen lle axudamos – apurou Oriol.

 

Noel non lle rebatiu, non pensaba que a nena rica secretaria do goberno amarelo correse risco algún. En realidade, non pensaba que ninguén, agás el, correse risco de nada. Ó seu parecer, só tiñan que dicir que non sabían nada e poñer cara de tontos, que xa lle viña de serie por outra parte, e cambiar de bando no momento oportuno. A Oriol tíñao nunha pouca máis estima. Non moita máis, tampouco pasaba mal, rondaba o núcleo duro da garda amarela.

 

-      Está moi apegada á cidade, dame medo que lle entre a morriña e queira volver; en certo sentido tamén penso que é necesaria aquí, podería servos de moita axuda – Oriol falaba en serio.

 

“Si, moi necesaria” había ser unha muller que facía cafés e levaba os traxes ó tinte, pensaba Noel.

 

-      ¿Ti como o ves? – preguntoulle Oriol.

 

-      ¿Como vexo o que? – preguntou de volta sen fixar a vista.

 

-      O de marchar – aclarou Oriol.

 

-      Facede o que queirades, tanto me da – respondiu un Noel enfurruñado.

 

-      Non che estou pedindo permiso, estouche preguntando se o ves factible, se nos botas unha man – pediu Oriol con esixencia.

 

-      Factible é, saides pola porta e marchades. Ti menos ca ninguén tes problemas nese campo ¿quen che pide explicacións a ti? ¿Non pretenderás que che cubra eu as costas? Do miúdo que son non che gardaría nin medio brazo – riu Noel.

 

A Oriol non lle fixo gracia, coñecía ben a Noel e non lle tomaba a mal os seus desplantes, pero Marta era un asunto serio para el e non aceptaba brincadeiras.

 

-      Sei saír – espetou Oriol – o que quero é que non me atopen unha vez fóra.

 

-      Claro – Noel non prestou atención – pois sorte con iso, non serei eu o que che cante as excelencias dos nosos. Mellor vai pola túa conta, os riscos son os mesmos e polo menos non tes que aguantar as súas merdas.

 

De camiño á casa non vía tan clara a fuxida coma lla contara a Marta. A súa vida poñíalle a precaución que o seu traballo lle quitara; pero ó abrir a porta as caixas apiladas no corredor dixéronlle que Marta non pensaba recúar.

 

-      ¿E isto? – preguntou Oriol desexando que a explicación pasara por unha limpeza xeral.

 

-      Marchamos – respondiu Marta con decisión.

 

-      Muller, pero non podemos levar todo isto, marchamos co posto e tres cousas máis, non é coma se marchase teu pai ou túa nai; nós non imos pedir permiso, pensei que estaba claro, nós imos desaparecer, é o máis seguro, non podemos correr o risco de que pretendan que desaparezas, ou de que pensen que os traicionas, ou... – trataba de convencer Oriol.

 

-      Si, todo iso xa o imaxinaba, estou gardando as cousas por se os do goberno saquean a casa, para que non destrúan estas xoias – acariñaba Marta os libros.

 

Oriol notou en Marta unha seguridade que non lle coñecía, de súpeto parecía ter as ideas claras, parecía controlar a situación.

 

-      Hai unha habitación – silanou ó chan – que non creo que dean atopado, ninguén sabe dela e non lles fai falta para as súas festas. Os mobles, os mobles non caben, é unha mágoa. Axúdame, aínda falta moito – ordeou dándolle unhas mantas.

 

Oriol púxose a envolver os cadros e as pequenas figuras que adornaban o salón.

 

-      Deixei uns pratos fóra, non sei cando tes pensado marchar, comida queda pouca – falaba Marta con dificultade mentres subía e baixaba as escaleiras da estantería.

 

-      Cando queiras – dixo Oriol mirándoa – para saír non imos ter problemas, unha vez fóra temos que mover os cartos rápido para que non nos sigan o rastro.

 

-      Non, mellor levamos os que hai na caixa forte e cando os acabemos, xa veremos como facemos, de aquí aló nin se lembran de nós – falaba unha Marta seria, fría.

 

Oriol observábaa marabillado.

 

-      Non sabía desa habitación – dixo por dicir.

 

-      É unha especie de refuxio, está detrás da bodega – explicaba Marta sen parar un momento.

 

-      Non é bo sitio, a bodega vai ser un sitio concurrido se deciden tomar a casa – dixo Oriol divertido.

 

-      Non se ve, baixamos nun momento e compróbalo ti mesmo, ten unha dobre parede, non se notan as correntes, nin soa a oco tampouco – unha Marta invadida pola seguridade afirmaba.

 

-      Pois ti descubríchela – Oriol comezaba a tratala coma unha igual, non como a súa protexida indefensa.

 

-      Eu lin estes libros, nun deles, non che vou dicir en cal, están os planos do edificio... e dos pasadizos segredos – respondiu Marta con misterio, case sorrindo.

 

Oriol sorriu de volta mirándoa en fite.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 136

April 9, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 136. Moa

Moa: pedra en forma de roda, colocada sobre un soporte, que se utiliza para afiar coitelos, fouciños, etc., facéndoa xirar. Os afiadores de agora empregan moas eléctricas.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-      Moito sabes ti de soños – dixen con sorna.

 

-      Esas cousas sábeas todo o mundo – replicou César.

 

Froilán e máis eu mirámonos, todo o mundo que el coñecía sería; pero non llo discutimos; a min non me pareciu o momento, tiña a cabeza ocupada ca súa teoría sobre o meu lío co seu bisavó e, pese ó incríble que soaba, a min comezaba a parecerme factible.

 

-      En definitiva, que non avanzamos – decepcionouse Froilán – seguimos sen saber quen é a xente da casa, seguimos sen saber porqué as queren matar, nin quen...

 

-      Quen si – puntualizou César – o tal Damián ¿non?

 

Eu non lles prestaba atención. Se me liara co seu bisavó ¿en que punto do tempo me situaba?

 

-      No mesmo imaxino, salvo que quedase embarazada... – razoaba en alto sen decatarme.

 

-      Deixa de darlle voltas a esa parvada, estate vacilando – atallou Froilán – en lugar de centrarse en atopar unha explicación perde o tempo con trapalladas.

 

A mandíbula de César tensou facendo un ruído agudo coma se estivese afiando os dentes na moa. Eu seguía sen prestarlles atención.

 

-      Pero non puiden dar a luz ó avó de César, porque daquela a súa bisavoa... – analizaba a liña sucesoria.

 

-      Non hai explicación, soñou con isto como podía durmir tranquilamente, perdoa por facer un chiste inocente – despreciaba César.

 

-      Un chiste inocente non, tiñas unha intención – adiviñou Froilán.

 

-      Si, claro, que nos fixese un retrato robot do demo – riu César.

 

-      Porque se eu fose a súa bisavoa... – botaba contas cos dedos.

 

Froilán e máis a súa cella miráronme de revés dicíndome que parara ca tontería, que xa estaba ben, que fora unha brincadeira e que me centrase no importante, en averiguar quen era a xente que mataba aquel exército e como evitalo.

 

-      Pero eu era máis nova – seguía co razoamento allea ás presións de Froilán – daquela o máis probable é que eu non fose eu, seguramente eu era a convidada ca que se enrollou o teu bisavó – fixei por fin a mirada en César.

 

César relaxou a queixada e incluso esbozou un sorriso.

 

-      Daquela na casa de pedra igual tampouco era eu, igual era alguén que estaba alí – deducín.

 

-      ¿E que? Seguimos sen saber quen e porqué – despreciou Froilán.

 

César interpúxose entre Froilán e máis eu para que o vise só a el. Miroume fixamente, o rostro revestiuse de gravidade.

 

-      Podes ir a onde queiras, podes meterte na vida de quen queiras, de momento precisas estímulos externos, coma cando empregabas o sofá, pero se te concentras nin sequera che fará falta iso – explicou César coma se de repente soubese todo o que había que saber sobre as viaxes, os soños e a historia.

 

-      Ben o puideches dicir desde o comezo – poñíase á defensiva Froilán – pensei que non sabías de que ía todo isto, ate me pareciu escoitar en algún momento que non che interesaba. ¿Quen es ti? ¿Que coño tes que ver en todo isto? – desesperaba Froilán dando voltas no faiado.

 

César mirábame, case nin desviou a mirada para escoitar os reproches de Froilán. A min tamén me apetecía escoitar a resposta desas preguntas pero César non parecía estar disposto a darnos o gusto, o máis seguro, porque non a sabía.

 

-      A ver, se non tes máis fotos mellor baixamos, comemos algo e marchamos – dirixía Froilán.

 

-      Pronto cedes – dixo César sen máis.

 

A Froilán notábaselle na cella que estaba a piques de perder a paciencia.

 

-      Nin pronto, nin tarde – falou a modo Froilán – ou subes ó carro xa ou marchamos.

 

A César a ameaza chegoulle para deixar a un lado as brincadeiras por inocentes que fosen. Eu mirei a Froilán escudriñando no seu rostro en busca dunha explicación. De súpeto parecía que os dous souberan que man levaban e decidiran poñer as cartas sobre a mesa, de súpeto parecía que eu non xogaba esa baza.

 

-      Saca as fotos de onde as teñas e comeza a falar claro – ordeou Froilán.

 

César non obedeciu de inmediato, quedou, por uns intres, observándonos, sen intención, sen matices, só nos miraba.

 

-      Non son teu pai – deixou caer sen vir ó caso.

 

-      Outra vez – dixen farta – que si home, que si, que non, xa está.

 

-      Deixa que fale – ordeou de novo Froilán.

 

-      Non son teu pai – retomou – pero creo que sei quen é e creo que sei que relación temos e porque ves a min.

 

-      Pola fábrica – abreviei.

 

-      Deixa-que-fale – arrastraba as palabras Froilán.

 

-      Na miña defensa direi que non o descubrín ate agora, cando vin o baúl do bisavó, ate ese momento as pezas non encaixaban, esta historia era un xeroglífico sen sentido – divagaba – a filla...

 

-      Que si, que marchou... – esta vez foi Froilán quen interrompeu.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 135

March 30, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 135. Leiba

Leiba: masa compacta de terra que se levanta co arado ó abrir o rego. Loita por acadar os seus ideais.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-      Outro pesadelo – medio perdía os nervios Froilán.

 

-      Non – asegurou César.

 

-      Berra coma unha tola, non parece o soño ideal – non daba o brazo a torcer Froilán.

 

-      Berra e tamén ri – dixo sen darlle importancia un César que rebuscaba con ansia nunha caixa chea de papeis.

 

-      Estou por despertala – achegouse a min Froilán.

 

-      Xa despertará – seguía a busca César.

 

Non tivo que esperar moito, un par caídas máis e despertei pola miña propia vontade, notando na orella a humidade acumulada nas mantas coma se dunha leiba se tratara e nas costas aínda a sensación efímera de flotar.

 

-      ¿Que soñaches? – apurou César achegándose cun feixe de papeis na man.

 

Froilán mirouno mal, ignorárao durante a miña siesta e agora viña irrompía interrogador profesional sen deixarlle sequera preocuparse polos meus pesadelos.

 

-      Déixaa respirar, ho – Froilán poñía no seu sitio a César.

 

Pero César non lle prestou atención, mirábame fixamente esperando a resposta, agarrando os papeis con forza.

 

-      Que o demo me tiraba pola fiestra – dixen aínda cansa.

 

-      Ves como era un pesadelo – botou en cara Froilán.

 

-      Non tal – fíxoo calar César.

 

-      O primeiro non, era divertido, despois apareciu o demo e doume medo, despois decidín que non quería morrer e xa... – comecei a contarlles.

 

César non conformou cunhas pinceladas, esixiume todos os detalles, un por un. Non entendía que nos soños os detalles son o de menos. Seguía mirándome coma un trasniño divertido, impaciente, esperando un desenlace que eu non alcanzaba a ver.

 

-      ¿O edificio era este? – preguntou emocionado ensinándome un dos papeis que tiña na man.

 

Si, efectivamente era o mesmo, vírao de moi preto e con moito detalle das veces que caera. A foto era un recorte dunha revista na que se podía ler o titular “O Hotel Abulia acolle a festa de compromiso de...”

 

-      Vese que si – díxolle Froilán a César - ¿que é?

 

-      É o hotel no que traballou o meu bisavó cando marchou. Contaba historias fantásticas, dixo que servira nesta ceremonia e que se liou cunha desas da foto, debería saber cal porque contaba a historia cada día de festa, pero de pequeno non me parecía interesante. A manta debe ser das que trouxo cando veu, a miña bisavoa poñíase mala cada vez que ó vello lle acordaban as cousas das Américas e iso que non se coñecían daquela – explicaba César.

 

-      Estas mantas non son tan vellas – analicei ulíndoas, tocándoas, notábanse vellas pero non estaban gastadas.

 

-      Dálle os outros recortes – ordeou Froilán.

 

César non cuestionou a orde e entregoume os recortes que buscara con tanto interese. Mireinos con calma. Había un feixe deles. Lin a modo o nome Hotel Abulia escrito en letras delicadas douradas no toldo coqueto que resgardaba a alfombra da entrada. Fixeime nas fiestras con finos biselados. O interior quedou retratado tal como o soñara ca pequena diferencia de que no meu soño parecía máis acolledor e nas fotos da revista víase concurrido, parecía pequeno, colapsado. Eu lembrábao máis bonito.

 

-      Este é o rapaz que intentaba sacarme a nota – emocineime ó recoñecelo.

 

César contiña a risa, a cara de trasniño apertaba os beizos cuns ollos de malicia a punto de estoupar.

 

-      A ver – asomou Froilán por enriba do meu ombreiro.

 

-      Este, o que está detrás da vella esta das plumas – expliqueille.

 

César observábanos.

 

-      Facíanos falta unha lupa, non se ve ben, non se distingue se vai de uniforme ou de traxe – analizaba Froilán – o teu bisavó non che diría quen é ¿non?

 

-      El é o meu bisavó – sentenciou César tratando de non rirse, volvendo a apertar os beizos tan axina como a última vogal saiu da súa gorxa.

 

Froilán e máis eu mirámolo sorprendidas, eu pola sorpresa en si, Froilán porque estaba tratando de encaixar esa relación de parentesco na súa necesidade que atopar un vínculo entre César e máis eu.

 

-      En lugar de filla vas ser bisavoa – riu por fin César.

 

Fíxenlle un aceno retranqueiro. Sabía que o dicía por vacilar, pero Froilán contaxiárame a necesidade de cadrar as pezas.

 

-      Non, iso non pode ser – dixemos a un tempo.

 

-      Por que vos o digades – seguía co vacile – andas dun lado para o outro no tempo, quen sabe...

 

-      Claro – corteille o chiste - ¿e non será que percibín algunha vibración desas ó ulir a manta? Ule ben. Ademais o soño non tiña sentido, non foi como o da casa de pedra. Non ten sentido.

 

Razoaba tratando de ser racional por un lado, non podendo evitar deixarme levar polo outro.

 

-      Si, si que ten sentido – ría César – estábades de festa e gustábaslle ó meu bisavó por iso te perseguía, e seguramente el a ti, por iso lle seguías o xogo.

 

-      ¿E o demo? – interrompeu Froilán.

 

-      Ah! Nada, será a típica metáfora de superar os medos internos e así – César pasábao en grande.

 

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 134

March 24, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 134. Ideal

Ideal: cousa á que se aspira por considerala o mellor ben posible. Loita por acadar os seus ideais.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

Sorría sen malicia. Non sabía se polo achado ou porque Froilán calara por fin.

 

-  Bah, mantas, uns libros e unhas bolas de alcanfor – decepcionouse Froilán.

 

César seguía sorrindo.

 

-  ¿Ti non vas mirar? – preguntoume César.

 

Encollinme de ombreiros, tanto me tiña, seguramente habían ser mantas bonitas coma a colcha dourada e despois quedaría cas ganas e...

 

-  Si, tócaas a ver que che transmiten – ordeou en ton amable Froilán.

 

Asomei o fuciño. Si, as mantas eran bonitas, non tanto como a colcha dourada, pero eran bonitas; unha branca con lunares laranxa, azul e amarelo; outra con flores marróns sobre un fondo branco; outra azul con debuxos xeométricos laranxas. E uns libros de follas gordas cas esquinas romas do uso. Toquei a manta que estaba enriba, e a que estaba no medio e a de abaixo, boteille un ollo incluso ós libros.

 

-  ¿Nada? – desesperaba Froilán.

 

César sorría.

 

-  Pois non, nada – mirei a César - ¿tiña que sentir algo?

 

César non respondiu.

 

-  ¿Vas dicir algo ou? – apurou Froilán.

 

-  Non hai nada que dicir – dixo un César tranquilo e sorrinte – se non sinte nada, non sinte nada ¿non se che fan coñecidas?

 

-  Non – respondín.

 

-  Esa estaba enriba do sofá da túa casa – César puxo cara de trasniño sinalando á primeira que se vía.

 

Saqueina por sacar, non se me facía coñecida, a manta que tiñamos no sofá era unha manta vella pero aínda mantiña as cores e os debuxos, era de raias brancas e azuis por un lado, e brancas e amarelas polo outro; cunhas flores azuis polo lado das raias azuis, e amarelas polo lado das raias amarelas. Estendina. O debuxo era coma o que se vía no anaco dobrado por aquel lado, polo outro eran liñas que se cruzaban en laranxa, azul e amarelo.

 

-  Non é a que temos no sofá – sentenciei mirando a César.

 

-  Igual non, igual me enganei – dixo sen deixar de sorrir, sen darlle importancia.

 

Comportábase como se nos estivese mareando co único obxectivo de que sacásemos a manta do baúl. Froilán tamén o pensou, sacou as outras sen esperar a que ninguén dixese nada.

 

-  Mira os libros – medio ordeou – ah, non, xa os miraches.

 

As mantas aliviaron o ulido a po que había no faiado perfumándoo cunha suave fragancia de lavanda. Pechei os ollos e transporteime a unha mañán de Maio co sol a punto de derreter as últimas pingas de xeada. Xogábamos no edificio de enfronte ó xardín no que cantaban os paxaros. Eu agarraba con forza un papel que contiña un segredo inconfesable pensábamos. Eles perseguíannos tratando de alcanzarnos para ler o papel que defendíamos con tanta ansia. Polos corredores e cuartos maxicamente comunicados escoitábanse pasos rápidos e risas tontas, e paradas de súpeto e respiracións cansadas. Sen contar, unha placaxe e un arrolar polo chan.

 

-  ¡Aha! ¡Pilleite! – dicía un rapaz divertido tratando de alcanzar a miña man.

 

-  Aínda non – revolvíame con dificultade para alonxar o máis posible a miña man do seu camiño.

 

As risas de fondo volvéronse silencio e os pasos desordeados en carreiras cara un mesmo destino. Mirámonos sorprendidos, aparcando a pequena regueifa á espera dunha explicación.

 

-  ¡O demo está subindo! – sacounos de dúbidas un berro ó pasar pola porta aberta da habitación.

 

Erguémonos precipitadamente, con torpeza, sin ser capaz de soltar o papel que protexía cos dedos tensos case sen sentir a man. O rapaz saiu da habitación por unha porta interior eu polo corredor.

 

O demo era un algo grande e escuro cuns ollos violentos e unha forza sobrehumana. Vino aínda sen telo diante, coñecíao aínda que nunca o vira, notei os pes abandoando o chan antes de que me agarrase polas costas. Púxome as dúas mans enriba, despegándome a pel para que a asa fose máis cómoda, cruzou a habitación e lanzoume pola fiestra. Caín sen control durante os primeiros pisos, despois o pánico apoderouse de min vendo o chan apurar cara min e, por fin, dixen que non.

 

-  ¡Non quero morrer hoxe! – berrei, non sei se en alto ou para min.

 

A caída freou, o tempo ralentizouse, en definitiva, tomei o control. Aterricei con delicadeza sobre os meus dous pés sen máis dano que os arañazos das afiadas poutas do demo nas miñas costas. Sen máis preocupación que volver dentro do edificio enfrontarme a aquel monstro porque xa non me daba medo, se todas as armas que tiña eran aquelas pouco me fixera; ademais, sabendo que non me ía empotrar contra o asfalto o da caída pola fiestra era divertido. Eu tiña vertixe, non me gustaban as alturas, nin os espacios apartados do chan que non estivesen ben cubertos; pero a caída ó baleiro estivera moi ben.

 

Corrín escaleiras arriba, non me detiven cando vin o demo xusto no medio e medio do corredor, xusto mirándome fixamente ós ollos apertando a boca co enfado do fracaso, xusto a punto para o segundo asalto.

 

O segundo asalto non durou, antes de que poidera achegarme a dous palmos del xa me agarrara polas asas das miñas costas e, en nada, volvía a estar respirando o aire fresco que case me afogaba. Autocontrol e cos pés no chan outra vez.

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 133

March 10, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 133. Humor

Humor: boa disposición do ánimo para facer algo. Hoxe non estou de humor para escoitar as tonterías do goberno.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-  ¿Nada? – apuraba Froilán.

 

Non respondín, non fixo falta, notoumo. Nada. Era complicado determinar se aquela era a xente que aparecía no meu soño, non lles vía a cara, eran máis sensacións que fotografías exactas.

 

Na caixa había máis cousas, unha especie rede blanca tecida con punto delicado e cun debuxo rosa no centro que se facía redonda coma unha bola oca ó collela por un dos extremos.

 

-  Iso era para o candil – dixo César de lonxe, fóra da miña vista.

 

Non lle vía xeito, os candís que eu coñecían eran recipientes baleiros cunha vela dentro que alumeaba, non conseguía encaixar unha peza tan fina nun mecanismo tan simple, máis o desperdicio que supoñía empregar unha beleza semellante en algo tan fuxidío.

 

Un billete pequeno por valor de unha peseta. Fíxome gracia. Pensei que era de xoguete, pensei que nin sequera era un billete, ensineillo a Froilán.

 

-  Antes tiña moito valor – non riu César.

 

Froilán indicoume que o volvese deixar na caixa, parecía un tema serio para César e tampouco tiña máis interese para nós.

 

Un documento de identidade de cor verde escrito a man dun señor que parecía moi vello. César non fixo comentarios ó respecto. Unha peza de metal oxidado que parecía un cesto cunha palanca na parte de abaixo e un tubo no medio.

 

-  É unha canilla da máquina de coser – apuntou César a un moble que había ás miñas costas.

 

Tres fotografías pequenas iguais ás do documento de identidade e outras tantas dunha señora que tamén parecía moi vella.

 

-  Creo que tamén están aí as chaves do baúl do meu bisavó – murmurou César coma se lle tardase en atopalas.

 

Estaban, efectivamente, debaixo duns papeis moi finos que xustificaban uns pagos un tanto estraños.

 

-  É para cando morran – explicou Froilán ó verme confundida.

 

-  ¿Como? – escandaliceime.

 

-  Si, van pagando os gastos do enterro e tal – explicou Froilán con total naturalidade aínda que se foi apagando ó ver a miña cara de espanto.

 

Desta vez fun eu a que arqueou as cellas, as dúas, sentín que me vacilaba, lin un dos recibos e non dícía nada de cadaleitos, nin incineracións, nin nada ¿quen ía gastar os cartos en semellante tontería? Deixei os papeles a un lado mirando con desprezo a Froilán para que non pensase que o tomara en serio, e collín as chaves que tanto impacientaban a César. Porén, sentilas e poñerme a chorar foi todo un, sen control, sen explicación.

 

-  ¿Que che pasa? – preguntou Froilán.

 

Eu vía a través as pequenas lupas das miñas bágoas un feixe de chaves enferruxadas, unha delas cunha forma bonita como de flor cun número no fecho, as outras eran redondas sen máis.

 

-  Ah, aí están – dixo César ó achegarse e ver as chaves nas miñas mans, sen darlle importancia ó meu drama.

 

-  ¿Tes o baúl? Non o vin – preguntou Froilán.

 

-  Imaxino que estará no faiado, non creo que teña nada, foi o que levou a América das dúas veces que foi, non creo que... – restaba importancia César.

 

-  Non, non me veñas con esas agora, estabas esperando por elas e mira como está a muller – medio ameazaba Froilán – así que xa estamos indo ó faiado mirar se está ou non o puto baúl, porque si que cres.

 

Escoitar de novo ó Froilán rosmón axudoume a recompoñer as miñas emocións. Non estaba afeita a sofrer aquel tipo de descompensacións, si nos soños, si ó escoitar a canción, non ó coller un obxecto.

 

-  É o que lle pasou a César co boneco do teu avó – explicaba Froilán controlando a situación - ¿podes erguerte?

 

-  Si, estou ben – respondín.

 

César non se preocupou, buscaba no caixón do moble da entrada a que debía ser a chave do faiado e en canto a atopou fíxonos un leve aceno para que o seguísemos. A luz do sol entraba por unha xanela redonda que se agachaba detrás dunha espesa tea de araña.

 

-  Supoño que estará por aquí – dixo un César prantado no medio da estancia.

 

-  Ben, se non lle pos máis ánimo poreillo eu – despreciou o Froilán rosmón comezando a rebuscar.

 

Eu mirábaos ca distancia dun corazón desfeito, dábame igual a división dos ate daquela amigos da alma, só sentía unha tristura pesada. Mirei de redor perdéndome no mundo fascinante das cousas que xa non servían, das cousas que xa non funcionaban, das cousas que aínda non estaban en disposición de abandoar.

 

-  Trae as chaves – ordeou Froilán sen levantar a voz.

 

Non lle prestei atención, non lembraba que as tiña na man, perdinme nunha colcha dourada con debuxos de flores brillantes.

 

-  Eu leváballas, non parece estar de humor para moitas insistencias – soltou César con sorna.

 

Achegueime ó baúl que estaba a carón de Froilán. César mirábanos desde uns pasos atrás, pero non ca indiferencia duns minutos antes. Probei unha a unha as chaves ate dar ca correcta, era unha de aquelas de forma normal que parecía un tubo cunha pequena abertura nun lado. Levantei a tapa sen pensalo, Froilán contiña a respiración, César seguía mantendo a distancia. Non me atrevín a mirar no interior, Froilán por uns segundos tampouco, despois baixou a mirada e, por fin, axeonllouse para mirar con detemento. Eu mirei a César. César sorría.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 132

March 5, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 132. Gobernar

Gobernar: pór en bo estado algo que está estragado. Levou o coche a gobernar.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

O alcalde estaba nervioso, moi nervioso, non o parecía, era deses que sempre parecen tranquilos, pero non facía máis que botar as mans ó maletín para intentar facer unha foto bonita cunha cámara invisible. O armador non se decatou, miraba o cadro de mandos con atención buscando os díxitos que calculara, ó mellor algunha mirada despistada ó envase ca plaga. Nunca fixera cousa semellante aínda que escoitara de xente que o facía, tamén hai que dicir que nunca lle xurdira a necesidade de facelo. Medía a distancia á costa e miraba ó horizonte xa sen sentir aquela ansia por marchar.

 

-  ¿Non será abondo? – entrou o alcalde na cabina.

 

-  Non – respondiu seco o armador.

 

-  Pois non sei se darei nadado – dixo o alcalce sentando enriba dunha caixa de cervexas.

 

-  Sabes que hai un bote salvavidas ¿non? – riu o armador.

 

O alcalde mirouno mal, non lle vía a cara pero notoulle o ton. Claro que sabía que había un bote salvavidas, non o lembraba, non lle pasara pola cabeza e case lamentaba levar o bañador do vran pasado que lle estaba resultando incómodo porque estirara co salitre e faltáballe sitio dentro do pantalón de fotógrafo profesional duns quilos menos.

 

-  Aquí – falou o armador para si.

 

O alcalde mirou de redor sentindo a paz do motor apagado e o sol templando a xeada que ameazaba con caer sobre o verde prácido da distancia. Lamentou non ter a cámara a man, gustáballe aquela fografía.

 

-  ¡Espabila! O de sacar fotos era unha excusa, abre a comporta – ordeou o armador sinalando á prancha metálica que agachaba o motor.

 

O alcalde obedeciu sen cuestionar a cadea de mando e tirou da palanca que descubriu unha engrenaxe xigante de tan preto de óxido e aceite.

 

-  Deixa – baixou o armador pola escaleira metálica.

 

O armador levaba nunha man o envase ca praga maléfica que lles ía solucionar todos os seus problemas. Non o pensou, o armador non era o que se chama un home decidido pero unha vez daba o paso non recuaba. Abriu o peche hermético, engruñou o nariz o percibir o aroma que desprendían os chamados microorganismos. Achegouse todo o que puido á parte da maquinaria que tocaba a auga e seguiu o camiño dos eixes ate o motor. Levoulle tempo. O alcalde impacientábase mirando o reloxo coma se lle servise para apurar ó seu amigo. Saiu suado e manchado de graxa ate as cellas.

 

-  Non podes chegar así á vila – dicíalle o alcalde.

 

-  Tranquilo que teño o esmoquin na cabina – riu o armador.

 

-  Pero vanse decatar de que manipulamos o... – preocupábase o alcalde.

 

-  Mira, fai falta o mesmo traballo para manipular o motor que para gobernalo – botáballe retranca o armador.

 

Era certo, o alcalde buscaba o bote salvavidas para saír antes de que a auga de dentro lle chegase ós pés.

 

-  Bótalle unha cervexa, ho – convidou o armador cunha palmada nas costas véndoo desesperado.

 

-  ¿Non será mellor marchar canto antes? – desesperaba o alcalde.

 

-  ¿Que apuro tes? ¿Non quererías ver o partido en serio? Pon a radio se queres – dicía o armador sen doble intención.

 

-  ¿Como que “que apuro teño”? ¡O barco vaise afundir! – berrou o pobre home.

 

O armador tardou en entender a desesperación do seu amigo, ¿por que tiña un barco co motor avariado que afundirse? Non comprendía o fío dos razoamentos do alcalde.

 

-  ¿Como se vai afundir ho? Non ves que non está oxidado de verdade, para iso queríamos a praga, para que parecese... – argumentaba o armador.

 

-  ¡Imos ver! – soltou os nervios o alcalde – ¡que a praga era para que o barco afundise e o seguro non poidese comprobar que o motor estaba avariado de antes!

 

O armador caiu por fin nos motivos do seu amigo, e de paso caiu en que ou a praga era moito máis agresiva do que lle contaran ou tiñan un pequeno problema, non fixera ningunha vía de auga nin se lle ocorría como facela sen que se notase.

 

-  E que ti sexas o que sabe disto – tomaba o control da situación o alcalde – xa estás baixando outra vez.

 

-  Eu baixo as veces que queiras, pero estamos na mesma – non vía solución o armador.

 

-  Non me jodas, non me jodas – saíalle o xenio o alcalde.

 

-  Pero a praga está no motor, os do seguro vena e xa... – razoaba o armador en serio.

 

O alcalde mirouno de reollo ca enerxía precisa para que o armador volvese ó fondo do barco e buscase o xeito de facer unha vía de auga para afundir a embarcación de maneira disimulada. Cando conseguiu desmontar unha das pezas todo foi rodado, incluso se asustou ó ver o fráxil que resultaba aquela armazón que el considerara, ata daquela, unha fortaleza.

 

-  ¡Apura! ¡Apura! – escoitaba con alivio o alcalde desde a ponte de mando.

 

-  Veuche a présa cabrón – ría o alcalde.

 

-  ¡Colle o bote, hostia! – un armador empapado berraba xesticulando coma un energúmeno, movéndose sen control - ¡que entra a auga a mares!

 

O alcalde ría como antes ría o armador, ¿e aquel histérico era o lobo de mar que contaba historias de sereas na taberna? ¿e aquel histérico era o que lle daba ordes uns minutos antes?

 

-  Non somos nada – ría o alcalde.

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 131

February 26, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 131. Fuxidía

Fuxidía: que dura pouco, que pasa con rapidez. As horas fuxidías.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-  ¿E que facemos agora? – preguntou o armador mentres o barco escoraba no medio da abra.

 

-  Ti intentar convencer ós do seguro de que foi un accidente, eu coidar de que os ecoloxistas non se poñan moi pesados – respondiu o alcalde.

 

Foi a solución que se lles ocorreu vendo o sol agacharse tras a liña do horizonte mentres as pingas frías do vaso de cervexa esvaraban ate o barril. Calcularon cunha conta da vella o que cobrarían do seguro menos o que lles custaba cambiar o motor. Da servilleta enrugada saía unha cantidade positiva que lles gustou, claro que o papel húmido non lles revelou os inconvintes de semellante operación. Tampouco lles preocuparía de revelalo, eran socios e cada un o seu propio xefe, que explicacións tiñan que dar.

 

Non llo contaron a ninguén, a experiencia dicíalles que o éxito dos trapicheos era inversamente proporcional ó número de persoas implicadas. Tampouco precisaban axuda, levaban toda a vida no mar e aínda non envelleceran dabondo coma que a preguiza lles impedise chegar a terra a nado.

 

Tíñano que facer ben pero rápido, comezara a veda e tiñan por diante seis meses ate o arranque da actividade, contaban con que o seguro non tardase moito e que o asteleiro cumprise co pedido. Ocorréuselles que o mellor para ocultar un motor gastado era unha plaga mariña, unha marea vermella que atacase irremediablemente a estructura metálica do buque condenándoo a un afundimento seguro.

 

-      ¿E cando veña o perito a comprobala? – preguntaba o alcalde.

 

-      Nada, dicimos que foi unha desas que veu ca marea e con ela marchou – restaba importancia o armador.

 

-      Pois temos que elixir un día que o porto estea baleiro, senón a ver como explicamos que só lle afecte ó noso – preocupábase o alcalde.

 

-      Iso é imposible, non sei os outros, eu non podo recoller os meus nestes momentos; o mellor é que miremos as correntes e levemos o barco ate alí; xa che adianto que o máis seguro é que sexa na abra – calculaba o armador.

 

-      ¿Imos ter que arrastralo ate a abra? – parecíalle demasiado traballo ó alcalde.

 

O armador non lle respondiu, limitouse a poñer o índice enriba da conta diluída pola auga fuxidía dos vasos. A operación ía ser traballosa, o armador calculou as correntes para que os bos momentos do motor fosen suficientes para chegar a onde el quería. Buscaría nos viveiros os organismos máis agresivos e efímeros, tan só precisaba unha coartada non facía falta crear unha emerxencia real. Con catro vasos baleiros enriba do tonel parecía unha idea brillante, parecía a solución a un problema de liquidez, parecía que volveran ós vellos tempos cando ningún dos dous vestía de marca.

 

-  Farémolo de noite ¿non? – pedía o alcalde.

 

-  Dependerá do mar – dicía o armador.

 

-  ¿Pero como imos deixar o barco aí tirado diante de todos? – escandalizábase o alcalde.

 

-  Home, con non dicir que o imos deixar abandoado xa chegará, nós dicimos que íamos sacar unhas fotos desas que expós ti no centro cívico e que o barco nos deixou tirados, mira así temos testemuñas para os do seguro – case se alegrou o armador.

 

Ó alcalde non lle pareciu mal, sairía equipado da súa casa coma tantas outras veces, trataría de aparentar naturalidade pero tiña que lembrar sacar o equipo da bolsa de fotográfo profesional ca que desfilaba pola vila con aires de superioridade, encheríaa de pedras e papel de envolver para que pesase e abultase coma se fose chea co seu equipo de precisión de alta gama. Igual tamén podía aproveitar para levar unhas cervexas e algo de picar, ou roupa de recambio.

 

-  Non, que igual non é tan impermeable como me venderon – escapóuselle en alto.

 

O armador mirouno rindo do seu compañeiro que levaba uns minutos botando contas de memoria sen decatarse de que xesticulaba e movía os beizos falando consigo mesmo.

 

-  Tranquilo home, verás que todo é máis fácil – convidou o armador a outra cervexa.

 

A hora foi as catro da tarde, o día foi un sábado, a camareira do bar da cofradía preparaba a xornada adiantada do partido de liga cun menú de pinchos variados escribindo a oferta do dous por un con letras recheas de cores.

 

-  ¿Marchades? Hoxe hai partido – lembraba a camareira.

 

-  Imos sacar unhas fotos – apurou a xustificar o alcalde sinalando con ansia á bolsa de artista.

 

O armador preferiu facer un discreto aceno mentres desamarraba e subir ó barco sen dar explicacións. O alcalde tropezou, se mirara onde pisaba non o faría, pero empeñábase en mirar de redor para saudar a quen pasase, a coartada que lle explicara o seu compañeiro de fatigas facíaselle pequena só ca camareira.

 

-  Meu, deixa as relacións públicas que o sol non espera – ordeou o armador.

 

-  Ui, marcho que o capitán está de morros, el quería ver o partido – disimulaba o alcalde.

 

-  ¡Pasa! – berrou o armador prendendo o motor do barco.

 

Ó alcalde chegoulle o aviso e deixou o disimulo para meterse dentro do barco xusto cando a distancia co pantalán se facía complicada de salvar.

 

-  ¿Por que te paras tanto ca xente? ¿Que explicacións tes que dar? A rapaza xa che viu o maletín, vaillo contar a todos, habíallo contar aínda que o barco estivese na outra punta e ti levases unha cámara minúscula agachada no peto do pantalón, que é moi lista a muller – ría o armador.

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 130

February 17, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 130. Edén

Edén: calquera lugar agradable e ameno. A illa é un edén para a xente das grandes urbes.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-  A Rita – aclarou Hugo.

 

-  Xa a Rita, pero ¿a quen dis que llo pida? – seguía distraído Hugo.

 

-  A Cira – falaba con paciencia Nico.

 

-  Non pode – escupiu Hugo – só é un contacto.

 

Nico sorprendiuse, tal como falaba entendía de todo e sabía de todo, decepcionouse, non puido ocultar a sorpresa.

 

-  ¿Non pode? – insistiu Nico.

 

-  ¡Que non hostia! Que só poden as soñadoras, había estar eu aquí se poidese – delatouse Hugo.

 

Nico non entendiu o comentario pero tampouco lle dou importancia, non pensou que o dixese pola cidade e se o dicía era de entender, el tamén soñaba cun edén de festa continua e mozas accesibles. Hugo tampouco estivo pola labor de explicarllo, chamou de novo á xente de fóra para que se asegurase de que estaban vixiándome a min e non a unha refuxiada calquera sen importancia que non requería tanto coidado.

 

-  Con calma compañeiro, con calma, Froilán dixo que era Rita e será Rita, eu non a vin, pero confío dabondo na capacidade intelectual de Froilán para distinguir a unha persoa doutra, e se dixo que era Rita é Rita, igual sodes vós os que non coñecedes a quen tedes por aí – saíu con sorna do outro lado da liña.

 

-  A nosa contacto dixo que estaba aquí – intentou impoñerse Hugo.

 

-  Pois Froilán dixo que estaba con el no noso piso de fóra do país – saíu con máis sorna da liña.

 

-  Pois algo pasa – dixo Hugo.

 

-  Claro que pasa algo ¿a ti paréceche normal esta situación? ¿a ti paréceche normal que a garda amarela axude a unha das nosas? ¿a ti paréceche normal que te teñamos aí e que non saibas o que pasa? ¿que clase de confianza podemos ter en ti se non controlas á túa xente? ¿como te atreves sequera a chamarnos con esa actitude túa? – seguía saíndo da liña.

 

Hugo escoitaba espantado aquela voz que pensaba amiga e cada vez lembráballe máis a visita de Siena.

 

-  Tes que comezar a implicarte na loita, tes que comezar a facer algo ou teremos que pensar en prescindir de ti – ameazaba a liña.

 

-  ¿E que queres que faga? Ela está aquí – choraba Hugo coma un neno pequeno.

 

-  ¿Estás seguro diso? – preguntou.

 

-  Completamente – mentiu Hugo acorralado pola súa incompetencia, pensando na bronca que lle ía botar a Cira como non fose verdade.

 

-  Pois daquela temos un problema máis grave que a túa desidia – acougou a liña – deixa a liña libre e espera as instruccións.

 

-  Vale – respondiu un neno bo.

 

-  Vale non, permanece alerta á espera de instruccións – ordeou.

 

-  Que si – respondiu Hugo canso do histerismo.

 

-  Mellor che será – rematou a conversa.

 

Hugo contou unha vez máis co apoio incondicional de Nico restándolle importancia á bronca e desculpando a súa pouca implicación co complicadas que eran as cousas dentro e o fácil que eran fóra.

 

O encontro con Cira relaxou as cousas en case todos os sentidos nos que as podía relaxar. A insistencia de Hugo por saber se era de verdade eu ou o só o dixera para chamar a súa atención ofendiuna, non polo feito en si, senón porque el se crese tanta cousa máis ca ela coma para precisar inventar algo para obter a súa atención. Enfadouse, non llo dou a entender, comportouse coma a perfecta colaboradora, fría, tranquila, coma se nada importase, coma se entendense a súa reacción, coma se non se sentise humillada, coma se non sentise. Pero sentía, sentía coma calquera que estivese na súa situación, sentía as ganas de darlle dúas hostias e berrarlle os adxectivos que merecía. O seu aguante tivo a recompensa dun Hugo agradecido, cheo de orgullo por domesticar a unha fera salvaxe.

 

-  Tes que estar atenta – ordeoulle con voz amable – temos que escoitar con coidado todo o que diga Rita.

 

Cira abrochaba o último botón da chaqueta vendo o amencer preto.

 

-  Xa me enche telas preto coma por enriba ter que prestarlles atención – dixo esquecendo a pose.

 

-  Seino – comprendía un Hugo relaxado – pero están tramando algo, ti sempre o sospeitaches, temos que vixialas.

 

Cira esqueciu o enfado escoitando a un Hugo tenro e atento; interesado en realidade, aínda que a cegueira de orgullo non llo deixaba ver, pensou que se namorara dela, pensou que xa o tiña no bote. Era normal, el tamén o pensaba dela. Quen sabe se tiñan razón.

 

-  Teño que ir traballar – restoulle importancia a situación.

 

-  Cando saias pola noite cóntame como foi – estirouse Hugo ate alcanzarlle a man.

 

Ela tomou uns segundos para difuminar o sorriso victorioso que brotara ó sentilo.

 

-  Punto por punto – púxose misteriosa - ¿sabes? No fondo creo que lles estamos dando máis valor do que teñen, seguro que o único que facían era argallar o dos regalos que lle deron, é que son para darlles de comer a parte, teñen a cabeza para que o corpo remate en algún sitio.

 

-  Por previr, non quero sorpresas – incorporouse Hugo.

 

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 129

February 13, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 129. Distraída

Distraída: que distrae ou fai pasar o tempo de modo agradable. A partida foi tan distraída que amenciu sen decatarnos.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

Hugo foi capaz reaccionar con axilidade, sabendo da súa influencia sobre Sal e tendo ganado a Fran.

 

-  Eu estareivos moi agradecido – baixou a man ate o xeonllo de Sal nun momento en que Fran miraba para outro lado.

 

-  Non se trata diso – dubidaba Sal distraído polos dedos de Hugo.

 

-  ¿De que se trata logo? – case susurraba Hugo.

 

Sal estaba a piques de responder cando un leve movemento da cabeza de Fran fixo retirar a man de Hugo cun acto reflexo. Sal aínda contiña o respirar e miraba a Fran con ollos tenros para ocultar a case infidelidade. En realidade non facía falta, Fran pensaba no seu propio ascenso dentro da organización, nin sequera reparara nas posibles escuras intencións de Hugo.

 

-  Está claro que nos somos os que maior risco corremos – repetiu en alto Fran coma seguindo un razoamento mental.

 

-  Eu xa volo dixen – apurou a atar Hugo.

 

-  É que a nós vainos coñecer de todas todas, e as tolas estas teñen a posibilidade de ir a onde queiran – seguía razoando.

 

-  ¡Exacto! E vós non – amarraba con doble nó Hugo.

 

-  É moi perigoso – poñía pose de interesante Fran.

 

Sal mirábao asombrado pola escenificación que estaba presenciando, el esaxerara o do perigo por ocultar a recuada, pero non acertaba a entender os motivos de Fran para intentar facerse o interesante. Chegou a pensar por un segundo que Hugo era o motivo, desbotouno ó fixarse na mirada perdida. Coñecía aquela mirada perdida, Fran estaba argallando algo.

 

-  Terás que relocalizarnos – púxose profesional – o máis probable é que queiran eliminar toda a organización, unha vez acaben con elas virán por nós, se non nos atopan xa non poderán acceder a ninguén máis, seremos o cortalumes  ¿non sei se me entendes?

 

Sal chegara a sentir certo arrepentimento polo seu número dramático, pero aguantaba con verdadeira dificultade a risa fronte ó que estaba escoitando.

 

-  Si, esa é unha idea moi intelixente – seguíalle a corrente un Hugo tamén sobrado de ansia por ser interesante – creo que coñezo a alguén que nos pode axudar a conseguirvos un novo piso, igual algo máis grande, quizais un pouco máis céntrico.

 

Hugo falaba máis coma un vendedor de mercadoría de segunda man en mal estado que o suposto líder da resistencia que aspiraba a ser; pero á súa audiencia doulle igual, nin o percibiron. Pensaba en aquel amigo dun amigo de alguén que coñecía o seu pai para xestionarlle un novo piso ós seus amigos. Por suposto diríalles que o piso llo facilitara a organización gracias a que el o pedira por suposto.

 

O pai de Hugo non estivo pola labor de sumarlle máis favores á débeda que acumulara pola súa culpa. Foi un duro golpe, supúxolle un esforzo co que non contaba, non tiña nin idea de como conseguirlles o piso que lles prometera e menos aínda tiña intención de confesarllelo.

 

-  Nico, tío, tes que saber dalgún – medio suplicaba.

 

-  Joder macho, méteste en cada unha... – ría Nico.

 

-  Si, paseime meténdolles medo e despois non souben como baixarme do carro, e o Fran non creas que me dou marxe, plantoume o da “relocalización” e quedei atrapado nas miñas propias fantasías – lamentaba Hugo.

 

-  Pois dilles que non hai ningún, que afronten os problemas coma homes, que fuxir e de covardes ou, mellor, dilles que é máis seguro permanecer no mesmo sitio porque escoitaches que o goberno estaba vixiando moito as mudanzas e tal – suxeriu Nico.

 

A Hugo pareciulle boa idea, pero o seu orgullo púidolle máis e dedicouse a buscar e buscar pisos ate que atopou un que cumpría cos requisitos de igual máis grande quizais máis céntrico. A diferencia de prezo era grande, pero considerouno un dato insignificante e coma tal tivo moito coidado de non mencionarllelo. Cando recibisen os primeiros recibos xa estarían instalados e afeitos ás comodidades do seu novo fogar, o suministro eléctrico había ser mellor, igual habería momentos de calefacción e quen sabe que máis melloras. Estaba seguro de que nin lle darían importancia ó prezo, nin llo mencionarían sequera.

 

Gustoulles, gustoulles tanto que a Sal esvaecíuselle a dor pola traición e a Fran o medo a que os perseguise o goberno. Cousa que relaxou a Hugo e lle permitiu seguir co seu plan. Plan que basicamente consistía en esperar con certo grao de alerta a que pasase algo. E sentiuse victorioso ó recibir a chamada de Cira comunicándolle que eu non aparecera pola chabola en toda a noite seguinte á do sinal de alerta. Anticipou a miña morte cando eu nin sequera chegara a alambrada da fronteira e pesoulle ó volver a escoitar a Cira, esta vez, ca mala nova de que eu seguía por alí.

 

-  Que raro é isto – falaba só.

 

-  ¿O que? – preguntaba con paciencia Nico.

 

-  A tonta esta di que Rita sigue aquí e os de fóra din que está fóra – trataba de encaixar as pezas un Hugo incapaz de razoar.

 

-  Pois vaia fontes tes, os de fóra non coñecen a Rita así que poden estar vendo a calquera e Cira porque lle prestes atención diche o que faga falta – despreciaba Nico.

 

-  É certo, non a coñecen, igual non saiu – tranquilizouse Hugo.

 

-  Claro, non sabemos de ninguén que saise da cidade – bromeou Nico.

 

-  ¡Exacto!  ¿Como ía saír Rita se non nos enteramos? – embobábase ca súa propia grandeza Hugo.

 

-  Porque a sacou un garda amarelo, dixéroncho ¿non lembras? – metía cizaña Nico.

 

Hugo non lle prestou atención, se tiña razón e estaba fóra xenial, se a razón a levaba Cira non pasaba nada.

 

-  ¿Porque non lle dis a Cira que a mande ben lonxe? – preguntou Nico.

 

-  ¿A quen? – estrañouse Hugo.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)