Entrar

 
usuario
 
 
 
Cerrar

registro




Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo.

 
  • Identifícate
  • Regístrate

 

en

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares

December 12, 2010 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 2. Algo extraordinario



Extraordinario: que sae do que é normal e habitual. A súa capacidade de recuperación é extraordinaria.



Fonte:    Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados...



-    Pois agora que o dis – dixo Úsula.



-    ¿Que queredes dicir? ¿Que estades insinuando? ¿Por que ía andar? – preguntou Xuño.



-    Non están dicindo nada, só que anda despistada, reláxate – suxeriu Priscila.



-    Non, non, non Priscila, si que estamos dicindo algo. Rita anda moi despistada estes días, iso é o que estamos dicindo – insistiu Clara.



-    Bueno... – comezou Úrsula.



Clara non lle deixou rematar, sabía que ía dicir que ela só dixera que lle parecera notar algo despois de que Clara o suxerise; pero que como dicía Priscila igual non era máis que unha apreciación, só un comentario. Clara tiña a paciencia xusta e con Úrsula era pouca. Bueno, con Úrsula era pouca a de todas, custáballe posicionarse.



Clara notara, ca súa fina sensibilidade para os cambios emocionais da xente, que había tempo que eu non tiña a cabeza no mesmo sitio que os pés, dun xeito figurado, por suposto. Non é que tivésemos unha relación persoal demasiado estreita, pero no noso traballo convíñanos confiar unhas nas outras e ata daquela non nos fora demasiado mal.



-    O de hoxe non ten explicación – dixo.



Referíase a que nunca cedéramos ás súplicas de ninguén, e menos que ninguén eu que, ó seu modo de ver, tiña un corazón de ferro, que non me gustaba a xente que suplicaba e que, en xeral, non me gustaba a xente.



-    Hai que ver que lle pasa – suxeriu Priscila.



-    Si, iso – apoiou Clara dándolle énfase cas mans.



-    ¿E como facemos? – preguntou Úrsula.



Botaron outra ronda de cafés e de leite e de roscas e de bombóns e comezaron a darlle voltas á cabeza. Xuño non, ela non paraba de repetir “por se non tivésemos dabondo co noso negocio agora poñernos a fiscalizarnos unhas a outras” moi estresada pero cun vocabulario impecable.



Sobre a mesa caeron varias ideas, pero todas pasaban por ter unha sutil conversa comigo para averiguar os motivos do meu estado de ánimo e como non tiñamos por costume non aceptaron como sutil ningunha das súas ocorrencias.



-    Igual deberíamos coñecernos algo máis – suxeriu Priscila.



Mirárona todas dicíndolle que si, que si, pero que non era o momento. Porén ela non lles fixo caso e seguiu dicindo en voz alta todas as cousas que facía cas compañeiras do traballo e que deberíamos facer nós, porque ó fin xa levábamos un tempo xuntas e case nin sabíamos nin cantos anos tiñamos, que non era de moita importancia para o negocio, pero eran datos que en calquera momento poderíamos precisar, coma daquela, no mellor dos casos; noutros poderíamos precisar ese tipo de información como comprobración de seguridade.



-    Se é que estamos moi verdes – dixo Xuño.



-    Bueno, si, tendes razón, pero aínda estamos a tempo  - dixo Clara mentres sacaba un papel do peto.



-    Non, non escribas nada – ordeou Úrsula.



E en voz alta dabondo para que só elas escoitasen foron dicindo cadanseu aniversario. Úrsula dubidou á hora de dicir o ano, pero non quixo escoitar ningún suspiro comprensivo máis e díxoo.



-    Temos que preguntarlle a Rita o seu – dixo Clara.



E desatouse un gran debate porque aínda sabendo a data igual faltaba moito e...



-    E ¿en que nos ía axudar iso dos aniversarios co do despiste de Rita? – preguntou Clara ó final.



-    Pois en que lle podíamos facer un regalo e a partires de aí crear un clima propicio para establecer unha relación máis próxima que nos permita entrar discretamente no tema do seu despiste – explicou Priscila.



-    ¡Xa! e iso lévanos ó de antes ¡igual falta moito! – berrou Clara.



-    Era unha idea – dixo Priscila erguéndose da mesa.



-    Podíamos facer un amigo invisible e regalarlle algo cun transmisor para... – comezou a dicir Xuño.



-    Transmisores non tía, que nolos pilla – saltou de novo Clara.



-    Pois daquela algo que nós poidamos tocar para percibir as súas vibracións – dixo Xuño case rendéndose.



-    ¡Oh-meu-deus! - exclamaron as tres á vez.



-    ¡Esa é a idea máis grande que nunca persoa algunha tivo des que a alguén se lle ocorreu usar a malla das laranxas para facer unha esponxa exfoliante! – dixo Clara emocionada, sen respirar.



-    ¡Si tía! – apoiou Úrsula.



-    ¿A que si? – sorriu Priscila.



Xuño dubidaba temendo que a estivesen vacilando, non era normal que a ela se lle ocorrese algo tan brillante. Algo que lle gustase a todas. E o peor de todo era que aínda non sabía que era iso tan extraordinario que se lle ocorrera que se podía comparar co de convertir a malla das laranxas nunha esponxa exfoliante.








comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares

November 28, 2010 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 1. Un principio errado, un mal comezo

Principio: idea que serve de base para establecer novos razoamentos. Parto do principio de que todas as regras teñen excepcións.

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados...

- ¡Joder joder joder! – desesperaba Xuño.

- Bueno, seguro que tampouco é para tanto – tratou de calmarnos Priscila.

- Quen sabe, igual tes razón – dixo Úrsula.

- Ou igual non – dixo Clara.

- Xúrovos que non sei que me pasou – lamentei.

Elas miráronme con comprensión, aguantando as ganas de botarme unha boa bronca, pero con comprensión.

Non sei que me pasou, tiña ben claros os mandamentos. Persoalmente nunca os violara. Persoalmente nunca escoitara de ninguén que o fixera. A verdade é que ninguén nos explicou que pasaba se o facíamos... igual deberan.

Partín da idea de que era o mellor, unha excepción, pero o mellor.

O home contactara comigo polas canles correctas, o que me levou a supor que, cando menos, sabía todos os contrasinais que abrían todas as portas. Na guía non veño. A última vez que fixéramos a comprobación de seguridade, non había nin dúas semanas, o noso cebo tivera que facer quince contactos antes de chegar a nós, quince, nin dezaseis nin catrorce ¡quince! Era case imposible, por non dicir imposible, que unha persoa non correcta chegase a min.

Eu respiraba tratando de tranquilizarme, de xustificarme, non sabíamos que ía pasar. Tampouco podía ser demasiado malo se o home viñera polo camiño correcto. Ademais viña cunha nena, cunha nena de cara triste que agarraba un oso peludo, que me miraba con aqueles ollos suplicantes, non puiden facer moito máis.

Non debín, seino, non debín; pero tampouco pensei que fose para tanto.

A nena dixo que quería moito a súa nai, o home que botaba de menos á muller.

Está ben, pilloume cas defensas baixas, erro meu.

- ¿Que pasará agora? – preguntou Clara.

¿Quen podía prever o que ía pasar? Nós non. Nin Xuño nas súas máis pesimistas suposicións sería quen de achegarse ó que ía pasar.

Debín dicir que non. Pero o home viñera polas canles correctas e a nena tiña aqueles ollos tristes.

Só había que agardar. Todas víramos “De volta ó futuro”, coñecíamos as consecuencias, se todo fora coma nas películas, que igual non era.

A norma, o establecido, era mandar ó futuro a quen chegase onda nós, sempre ó futuro, ben lonxe para que non os atopasen, para darlles marxe, unha fuxida cara adiante. Era o establecido, o que sempre facíamos, o que sempre fixéramos.

A nena dicía que botaba de menos a súa nai e o home dicía que quería moito a súa muller.

Pilloume nun mal día.

Senteinos no sofá, o home primeiro, a nena nos seus xeonllos; e empurrei o sofá como adoitaba. Desapareciu na escuridade uns segundos e despois, como adoitaba, volviu a aparecer baleiro. Se non se poidera facer seguirían no sofá, deducín.

- Si, pode ser ou, ó mellor, aínda que pensabas en mandalos ó pasado o sofá mandounos ó futuro – dixo Xuño, máis aliviada.

- Si, ou igual se desintegraron – deixou caer Clara.

Con iso non contáramos.

- É unha opción – dixo Úrsula.

Unha opción interesante. En lugar de reunir ó pai namorado, a filla amorosa ca nai finada, fulmináraos. Interesante.

- De ser así non teríamos de que preocuparnos – soltei.

¡Era certo! Cruel igual, pero certo.

Miráronme mal, na nosa ética a responsabilidade sobre as vidas era o primeiro; non fixéramos o xuramento de servir e protexer, a todos os que o fixeran medráralles unha barriga superantiestética. Nós tiñamos a convicción, pero non fixéramos o xuramento... por previr.

- Eu marcho – dixen erguéndome.

Elas seguiron á mesa, rematando o café. Tiña que descansar, psicoloxicamente estaba esgotada.

¿Non anda moi despistada Rita estes días? – preguntou Clara con suspicacia.

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)