Entrar

 
usuario
 
 
 
Cerrar

registro




Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo.

 
  • Identifícate
  • Regístrate

 

en

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 26

January 12, 2011 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 26. Acertar

Acertar: actuar dunha maneira tal que logo se confirma que foi boa. Acertaches comprando botas de goretex.

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto...

E apurei cara a porta seguindo o exemplo de Damián, fuxindo vilmente; pero cando estaba ca man no pomo soou con rotundidade un “toc, toc”. Soltei o pomo e saín de inmediato do que considerei campo de acción da porta pegándome á parede o máximo posible. O corazón latexaba rápido e con forza, non escoitaba nada, puxen a orella na parede. “Toc, toc”. Desta vez soou menos ameazador, máis suave quizáis, menos inesperado tal vez. Respirei fondo, separeime da parede e fun cara a porta obviando a idea da fuxida.

¿Si? – preguntei sen abrir.

Teño que falar con vostede – dixo unha voz de home.

¿Comigo? – preguntei de novo sen abrir aínda.

Si – sentenciou a voz de home.

¿E de que? – seguín co interrogatorio.

É mellor que abra – dixo case ordeando.

Dubidei.

Si, claro, pero ¿que quere? – insistín.

É un tema delicado – respondiu – mellor cóntollo dentro.

Tampouco parecía tan perigoso como para que un garda amarelo tivese que fuxir, ó mellor nin sequera era “o da resistencia” que se supoñía que tiña que vir. Abrín.

No momento de ver a súa mirada lembrei as palabras de Damián “fai o que poidas” e íao facer, claro que si. E non porque fora un adonis, nin sequera me fixei nel, no corpo quero dicir, no seu mirar si. Miroume como había tempo que non me mirara ninguén, mellor dito, miroume coma nunca me miraran. Posiblemente se debía ó vestido ou ó aire do mar, pero o certo é que o home acertou ca mirada. Si.

Tamén fixen algo que había tempo que non facía, púxenlle a man no peito, baixeina pouco a pouco ata a cintura, agarreino polo cinto e leveino á cama. En todos os sentidos da expresión. Admito que non o pensei moito, mellor dito, non o pensei nada. El non parecía contrariado, nin mostrou oposición de ningún tipo por moito “da resistencia” que fose.

Despois, con máis calma, pasado o frenesí e a paixón desenfreada mireino a modo, tiña un aspecto distinto ós homes da cidade, non tanto no físico senón, de novo, no mirar. Tiña algo, non sei, orgullo. Si, orgullo. Iso era o que lle faltaba no mirar á xente da cidade, mellor dito, o que nos faltaba.

Temos que falar – dixo mentres se vestía.

Medio sorrín, porque soaba a remate incómodo dunha relación de moito tempo.

Eu son Froilán – dixo estendendo a man – bueno, igual a estas alturas sobran as formalidades – bromeou.

Eu son Rita – dixen.

Si xa, bueno non sabía que te chamabas Rita, pero máis ou menos sei, sabemos, quen es, temos un contacto no hotel – explicou.

¡Ah! – dixen sen entender.

¿Pero que pasaba? ¿que todo o mundo tiña contactos no hotel aquel? ¿que todo o mundo sabía da miña vida? ¿e como era que os contactos de Damián e os de Froilán, se non eran os mesmos, que estaba claro que non eran os mesmos porque senón non tiña explicación a fuxida apurada do garda amarelo, traballaban no mesmo sitio? ¿pero se só vin a dúas persoas, a muller da barra e a camareira?

Eu son da resistencia – seguiu ca explicación – e o noso contacto díxonos que viñeras acompañada dun garda amarelo. En realidade é a el ó que vimos buscando.

¡Ah! – volvín dicir.

Demos por suposto que ti estás do noso lado, máis ou menos; pero non nos gusta moito que certo tipo de xente campe ás súas anchas por aquí, andan detrás de nós – seguiu.

Pero se el me trouxo ata aquí – non é que quixera defender a un fuxido covarde, pero sentido non tiña a explicación.

Iso non está tan claro, nin os motivos polos que te trouxo – dixo.

Home, eu imaxinaba que para salvarme – repliquei.

Claro ¿canto tempo cres ti que saben eles o teu? – dixo con seguridade, como se de verdade soubera “o meu” - ¿onde está? ¿na habitación do lado? – preguntou sinalando á porta interior que comunicaba ca habitación de Damián.

Non, pediume que te entretivera e marchou a fume de carozo – delatei.

¿Como? ¿que o de antes...? – miroume ofendido, devastado.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 25

January 12, 2011 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 25. Fociño outra vez

Vez: ocasión ou tempo determinado en que ocorre ou se realiza unha cousa. Esta vez lembrarei que palabra elexín.

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto...

Poñía nun papel dobrado que viña dentro do sobre. “Desconfía” ¿de que? ¿de quen? ¿tanto traballo lle custaba escribir un pouco máis? Volvín lela. Non lle dei sacado máis que a advertencia anónima difusa que vira a primeira vez.

Sentei na cama a reflexionar pero o cansancio tumboume na cama e pechoume os ollos. Durmín. Soñei.

Soñei que estaba na eira dunha casa de pedra con xente que sentía da familia. Ó noso carón había un lago. De súpeto, de entre as nubes que salpicaban bucolicamente o ceo azul saiu un helicóptero que se achegou a nós facendo un ruído infernal. Cando o aparello nos sobrevoaba comezou a descender del un exército en traxe de campaña que fixo que o lago se desbordase. Eu erguinme abrir as portas da casa, a da eira e a principal, para que a auga correse libremente e non derrubase as paredes. Agardei agachada na corte a que pasase a corrente de auga. Cando pasou entraron os militares agarrando a miña familia, ameazándoa, mandáronas poñerse en fila pegadas á parede. Seguía agachada. Os militares dispararon e matáronas a todas. Seguía agachada. Sentindo a covardía. Querendo saír, querendo chorar, querendo facer algo, pero paralizada polo medo, sen respirar. Cando pensaba que todo pasara, cando o exército en traxe de campaña deixara a casa, cando a auga so apozaba nas fendas das pedras irregulares que facían de chan unha cabeza asomou pola comedeira das vacas detrás da que me agochaba e sentín que me vía ó mesmo tempo que sentín que non tiña salvación. Houbo un silencio. Un intre de paz. Unha sombra na entrada da corte, uns pasos que viñan cara min, e unha man forte que me erguía no aire con incrible facilidade. Era unha muller alta e esbelta, con pinta de personaxe de comic de culto. Sacoume a rastras da casa pola porta da rúa, aínda quedaba algún resto do exército, rezagados pola desidia que nos miraban con indiferencia. No cruce había outro helicóptero, un que comezaba a aletear poñéndonos présa. A militar apurou o paso sen moito esforzo e tiroume dentro do aparato unha vez chegamos. Dei cos fuciños no frío cristal da xanela. O helicóptero elevouse dirixido por outro militar, grande tamén, coma o malo dun cómic de culto. A muller incorporoume para que quedase sentada dereita no meu sitio. Facía moito frío, o helicóptero non tiña portas e as correntes facían pensar que dun momento a outro íamos saír voando. Puxo uns cascos e sacou unha pistola. Púxoma na cabeza e puxo o dedo no gatillo. O piloto volviuse cara ela e díxolle que non o fixera, que podía danar o aparello se a bala saía do meu corpo. Ó tempo que dixo isto último miroume e vin que era ¡Damián!

Despertei. Xa era pola tarde. Ducheime para desperezarme e puxen un de aqueles vestidos que me convertían nunha diva irrecoñecible diante do espello. Co divertida que me parecía o meu reflexo esquecéraseme o soño.

¡Rita, abre! – berrou Damián desde o seu lado da porta.

Asusteime. Se o soño tiña razón e quería matarme era mellor non abrir. Pero non parecía un asasino. Se seguira soñando igual comprobaba que o que quería realmente era salvarte. Iso tiña que ser. A súa voz, de calquera xeito soaba sincera, e imperativa, por suposto.

¡Rita, abre! – volviu dicir.

Abrín, por ver que quería con tanta urxencia máis que nada.

¿Que pasa? – preguntei con paciencia maternal.

¿Por que fechaches? – preguntou de volta.

Para que non puideses entrar – respondín.

Era obvio, a el tamén llo debiu parecer porque non fixo ningún comentario ó respecto.

¡Van vir os da resistencia! – berrou alarmado.

¿E? – preguntei inocentemente.

Pensei que todos eran “os da resistencia”. Imaxinaba que todo o que había fóra da cidade era “da resistencia”. Cando o pensei con máis calma cheguei á conclusión de que non era un razoamento con moito sentido, tiña que haber máis mundo e era bastante complicado que a poboación disidente o conseguise repoboar.

E eu son da garda amarela – dixo nervioso.

Nervioso el e nerviosa eu. Pensaba que xa non era, pensaba que igual o soño non ía tan desencamiñado.

Por favor – suplicou agarrándome dos brazos – por favor, saben o número da túa habitación, entretenos, dame tempo para fuxir.

Que mundo tan marabilloso era o de fóra da cidade onde se sabía todo.

Eu farei o que poida – dixen – e ti apura o que poidas, non estou segura de que os poida entreter moito.

Despediuse cun frío “fai o que poidas” e pechou a porta. Eu achegueime á fiestra a esperar “ós da resistencia”, que tan bravos debían ser que facían fuxir ós da garda amarela.

¿E por que teño que quedar eu aquí esperando e o tío este marcha? – pensei en alto cando me decatei de que se eran tan perigosos igual o estaba tomando con demasiada calma.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 24

January 12, 2011 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 24. Fociño

Fociño: parte máis ou menos prolongada da cara dos mamíferos, onde está a boca e o nariz. Por extensión, parte da cara das persoas que comprende a boca e o nariz ou nalgúns sitios, só o nariz. Vai lavar os fuciños.

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto...

A muller colliu o sobre mantendo o sorriso amable e marchou pola porta do lado da barra. Damián e máis eu seguimóla ca mirada e cando desapareciu mirámonos entre nós, el puxo a mirada de neno trasniño que vira aquel día que nos cruzamos pola rúa. Sorrín.

... segundo piso ¿a 207? Vale, vale, xa os mando – falaba a señora mentres se achegaba.

Podedes subir – dixo sinalando á porta que había detrás de nós – tedes unha habitación, está arriba a camareira.

Damián doulle as gracias, colliu a bolsa e foi cara onde sinalara a muller. Miriei para a muller e púxome un sorriso cómplice que seguramente requería algún comentario amable pola miña parte, pero como non tiña práctica botei a correr cara Damián, porque me sentía bastante perdida sen el.

Pensei que non viñas – dixo Damián desde o medio das escaleiras.

¿A onde imos? – preguntei.

Aínda que era obvio que íamos á habitación 207.

Han de ter unha habitación para nós, imos pasar aquí unha temporada – dixo Damián con seguridade.

Cunha seguridade que lembraba á dos gardas amarelos. Volvín dubidar.

¿Estábannos esperando? – preguntei.

Damián volviuse e miroume serio.

Imaxino – dixo nun ton estraño.

Seguiu cara adiante.

Bos días – saudou a que debía ser camareira.

Convidándonos a entrar. A habitación era acolledora igual que o resto do pobo, cun luxo soterrado baixo a humildade da discreción. A camareira abriu a porta do cuarto de baño e dos armarios para amosarnos o que con tanto agarimo prepararan; despois abriu otra porta que estaba a carón da cama e que daba a outra habitación, moi parecida á primeira aínda que un pouco máis espaciosa.

Aquí tes algo de roupa, espero que che guste – explicou a camareira dirixíndose a min.

Gracias – dixen – si, seguro que si.

A camareira saiu pola porta da segunda habitación que daba ó corredor. Eu, animada polo meu instinto natural de cotillear achegueime ó armario a ver a roupa que prepararan para min, sen preocuparme sequera que alguén tivera roupa do meu talle lista para que eu a usara, sen pensar sequera que alguén estaba agardando por min antes de que eu mesma soubera que ía chegar.

¿Gústache? – preguntou Damián.

Claro, e sen ter en conta sequera que Damián estaba na mesma habitación vendo como desataba a miña mala educación.

Si – dixen avergoñada sen mirarlle á cara.

Pechei as portas disimuladamente, con ganas de seguir vendo o que había para min, pero sen querer parecer desesperada por velo.

Vasme contar porque hai todo isto preparado, según ti fora todo tan de improvisto – dixen.

Eu tiña que traerte ata aquí, a ti e máis o sobre, é todo o que sei. Ás veces é mellor non facer preguntas. Non podía durmir e agora si, o resto venme dando igual – explicou con certo desencanto.

¿E agora? – preguntei.

Agora eu quedarei alí – dixo sinalando a outra habitación – e ti aquí.

¿E? – insistín.

E non sei máis – sentenciou.

¿Daquela que se supón que teño que facer? – reinsistín.

¿Eu seino? – dixo marchando da habitación e pechando a porta detrás del.

Tampouco me preocupou, fun detrás del e pechei por dentro. E unha vez feito, abrín as portas do armario e disfrutei do que había dentro, roupa e vestidos de todas as cores e modelos, e ulía tan ben. E o sol descubriume unha fiestra ó porto, ó mar.

No porto había unha actividade frenética, máis polo reducido do espazo que por exceso de xente. Catro embarcacións descargaban caixas de peixe que aínda ulía a mar.

De súpeto o ruído dun sobre deslizándose por debaixo da porta devolviume ó interior da habitación.

“Desconfía”

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 23

January 12, 2011 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 23. Degaro

Degaro: castaña que se desprende por si soa do ourizo. Cando paso por Elviña apaño os degaros do chan.

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto...

Coma un degaro desprendiuse dos seus prexuízos de goberno amarelo e pactou ca voz mecánica que saía do teléfono un encontro clandestino na zona norte da cidade, aquela a onde ninguén ía porque non había nada que ver, aquela que daba á montaña e que non era máis que parte da paisaxe que vía desde a súa casa nos días claros.

León colgou o teléfono ca sensación de traizoar a quen lle daba de comer, pero ca determinación de facer todo o preciso para recobrar á súa muller. En realidade non era consciente de ata onde chegaba o que ía facer, pensaba que era coma unha de aquelas conspiracións nas que se vía envolto ás veces e que non lle traían consecuencias. Tampouco pensou na hora da cita, de noite por suposto, nin no que lle dixera o da patrulla o día anterior “que sexa a última vez”. Se o chegase a pensar daríalle igual, calquera entendería que fixese o que fose por recuperar a súa muller. Si, era moito mellor que a idea da coidadora, aínda que non a descartou por completo. De feito pensaba: se isto sae mal sempre...

De noite, cando a filla durmía, cando o silencio e a escuridade o invadían, saiu cara o seu destino. Vestía de negro, ca cabeza cuberta cun pasamontañas que só deixaba ó descuberto uns ollos camuflados debaixo unhas lentillas doutra cor. Calzaba zapatos de non facer ruído e caminaba con firmeza. Non estaba moi seguro de coñecer o camiño, mirárao no plano e algunha vez estivera por alí, pero non dera memorizado os nomes das rúas.

A voz dixéralle ás 2:00 e as 2:00 estaba alí. Ó primeiro pensou que o enganaran, despois que caera nunha trampa do goberno amarelo; despois, como non pasaba nada, pensou que o gardacostas lle dera aquel número para que os deixara tranquilos.

Da a volta a modo – escoitou León ás súas costas.

León fixo o que lle ordearan e tal como llo ordearan. O único que conseguiu distinguir da escuridade foi unha chaqueta de flores. Tampouco foi capaz de diferenciar se a voz era de home ou de muller, seguía tendo aquel son metálico do teléfono. Forzaba a vista para ver máis, pero non había nin unha soa estrela no ceo que o iluminase e a voz que saía da chaqueta de flores non parecía estar moito pola labor de dar a cara.

¿Que fixo a túa muller para que a matasen? – preguntou a voz.

León dubidou. Se era unha trampa canto menos dixese mellor lle sería. Se non o era ¿dicir a verdade axudaríalle?

¡Responde á pregunta! – ordeou voz.

Nada – respondiu León con voz lastimosa, máis polo medo que pola tristeza.

Fíxose un silencio.

¿Que significa “nada”? – preguntou de súpeto a voz.

Nada, non sei o que fixo para que a matasen – respondiu con naturalidade.

Ó fin e ó cabo era certo, el saber non o sabía, facíase unha idea pero non o sabía.

¿E que queres que che fagamos nós? – preguntou a voz.

A min dixéronme que vos chamase, que vós me podíades axudar – respondiu León.

Podémosche axudar a fuxir se iso é o que queres – explicou a voz.

Eu quero recuperar a miña muller – dixo León.

Iso non é do noso negociado – burlouse a voz.

E mentres a súa burla soaba coma un eco na cabeza de León a chaqueta de flores perdíase na escuridade.

Pero... – acertou a dicir León - ¡Agarda!

A chaqueta de flores detívose e agardou uns intres. León camiñou cara ela con paso apurado.

¡Espera! – insistiu – ten que haber algo que poidas facer.

A chaqueta dou volta cara el sen deixarse ver.

Mellor queda onde estás – dixo a voz metálica con son de ultratumba.

León parou en seco.

Non creo que poidamos revivir a túa muller, como xa che dixen nós non levamos o negociado do “rexurdir das cinzas” – volviu dicir en ton de risa.

Ten que haber algo – volviu suplicar León.

Pero suplicouno con toda a parafernalia, deixándose caer de xeonllos no chan, alzando as mans ó ceo e chorando como non está nos escritos.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 22

January 12, 2011 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 22. Cabo

Cabo: parte final dunha cousa. Non damos chegado ó cabo desta leira.

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto...

León asumiu que non tiña nada que facer e encamiñouse cara a porta. O gardaespaldas foi detrás del para abrirlle a porta manténdose distante e frío, non falou ata estar lonxe dabondo de Marta para que non os escoitase.

Chama a ese número – díxolle o gardacostas antes de abrir a porta.

León colliu a tarxeta que lle ofreciu o gardacostas e gardouna no peto da chaqueta sen mirar o que poñía. Saiu á rúa sen decatarse de que había toque de queda ate que viu unha das patrullas da garda amarela. Pensou con rapidez a escusa que lles ía poñer, diría que non podía durmir e que saíra a dar unha volta, confiaba que a inconsistencia da escusa se vira arroupada polos restos da influencia da súa muller.

O coche parou ó seu carón, el intentou facer que non os vía, pero eles chamárono para que se volvese. Miráronlle a cara sen baixar do coche sequera, cunha lanterna, cegándoo.

Non debería estar na rúa a estas horas – dixo o conductor.

Seino garda, seino, pero non podía durmir... – argumentou León con torpeza.

Iso din todos – volviu dicir o conductor.

¿Vive vostede por aquí? – preguntou o outro garda.

Si, aquí no número 20 – respondiu León.

Os gardas miráronse e esbozaron un sorriso malicioso.

Ben, apure o paso e que sexa a última vez – dixo o conductor con moi mal xenio.

León baixou a cabeza e apurou o paso tal como lle ordeara o garda. Os catro ou cinco metros que quedaban ate o portal permitíronlle valorar canto diminuíra o seu estatus, uns días antes serían os gardas os que marcharían ca cabeza baixa por interromper o paseo do consorte dunha líder do goberno amarelo. O sorriso malicioso sairía dos seus beizos ó ver a desesperación dos gardas imaxinando o castigo que recibirían. Pero agora era el o que baixaba a cabeza e tardaba os segundos imprescindibles en chegar á casa, o que apuraba a desfechar a porta e respiraba con alivio ó pechala unha vez dentro.

Sacou a chaqueta e deixouna colgada no percheiro do recibidor. Entrou no salón e tirouse no sofá derrotado. Non lembrou a nota do gardacostas, nin comprobar se a súa filla durmía placidamente na súa cama, colliu un coxín, sacou os zapatos e encolliuse a durmir ca intención de non espertar. Pero espertou, faltáronlle pastillas ou sono para non facelo. A coidadora fíxolle o almorzo e marchou unha vez deixou a filla e ó pai en estado de revista. Tal foi o coidado que lle puxo que ate o amoroso León sentiu que sería unha boa candidata para substituír á súa acabada de morrer muller, e non o pensou só polo ben que lle fixo o almorzo.

Foi a criada, ó preguntarlle se quería que levase a chaqueta ó tinte quen lle lembrou que tiña unha tarxeta no peto que merecía a súa atención e que igual era un pouco pronto para pensar nun segundo matrimonio. A tarxeta tiña un número de teléfono de fóra, el nunca marcara un, pero escoitárlle cantidade de veces á súa muller mandar marcar un de aqueles números con moitas cifras.

Cando a criada lle preguntou se non sería demasiado pronto para mandar a nena ó colexio el díxolle que non, que xogar co resto das crianzas faríalle esquecer o triste trance polo que estaba pasando. A criada mirouno con desprezo, non lle parecía un razoamento correcto e iso que ela nunca tivera fillos, pero non lle parecía correcto nin sequera darlle un día de respiro á pobre criatura que, ó seu ver, nunca tivera a oportunidade de ser unha nena coma fora ela. Ela xogara no barro, ó balón, facíalle roupa ás bonecas e nunca pisara unha escola de vran, nin para xogar no patio sen permiso. Tamén o mirou con desprezo porque viu como miraba á coidadora e aínda que a súa lealdade con Adina non ía máis aló da necesidade de comer cinco veces ó día tampouco iso lle parecía ben.

León non percibiu as súas miradas sancionadoras, nin pretendía causarlle un trauma á pequena nin expoñela demasiado pronto á crueldade do resto das crianzas; el tan só precisaba un pouco de intimidade para facer aquela chamada sen que lle tremese a voz.

Ola, eu son – comezou a dicir León.

Nada de nomes – respondiulle unha voz distorsionada mecanicamente.

Bueno, claro, desculpe... – desculpouse León.

Ten trinta segundos antes do cabo da chamada – dixo a voz.

Quero volver ver a miña muller, o goberno amarelo matouna... – relatou León antes de que o interrompese a voz mecánica.

Que novidade – dixo a voz.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 21

January 12, 2011 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 21. De incógnito

De incógnito: sen revelar a súa verdadeira identidade, sen que se saiba quen é realmente. George Clooney viaxa de incógnito por España.

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto...

Agarrouse a esa bágoa coma á súa última esperanza e trazou un plan.

Cando o funeral rematou mirou como se dispersou a multitude. Viu como o gardacostas de Adina seguía discretamente á súa secretaria ate o coche oficial, el abriulle a porta e ela entrou ca afectación tráxica dunha diva. Viu como o máximo dirixente sorría con aire victorioso ó despedirse da súa corte mentres pechaba a fiestra do seu coche. Viu como todo remataba e como todo comezaba.

A súa filla agarráballe a man con forza manténdoo cos pés na terra, devolvéndoo á realidade, atopando un sorriso entre a desesperación. Volveron para a casa baldeira, a casa na que Beda botaba de menos a Adina, a casa que lle axudou a durmir mentres León rebuscaba entre as cousas da súa muller para encaixar as pezas do seu plan.

No ordenador, na axenda, nos arquivos foi atopando a información imprescindible para enteder o que estaba pasando. Atopou un dossier con fotografías do seu axudante en reunións que parecían clandestinas co máximo dirixente. A terceira dirixente tamén estaba alí. Posiblemente Adina tería sospeitas do que lle esperaba, ou posiblemente andaban tramando algo e ela estaba sobre a pista. Tamén atopou os enderezos e os teléfonos de toda a xente que lle interesaba para o plan que trazara. Chamou á coidadora e despediuse cun bico da súa filla durmida.

De incógnito presentouse na casa da secretaria da súa mulller. A ela non lle gustou velo alí, dentro escoitábase ruído doutra persoa que León supuxo que era o gardacostas, pero non fixo caso, a el o que lle interesaba era aquel atisbo de preocupación que lle vira no funeral.

¿Que estás facendo aquí? – preguntou Marta, a secretaria.

Quería falar sobre un asunto – respondiu León.

Non me parece o momento oportuno, eu aínda estou tratando de asumir a situación, non me apetece falar diso agora – dixo Marta con afectación.

É urxente, déixame pasar antes de comecemos a chamar a atención – ordeou León.

Se non querías chamar a atención viñeras antes, como me vexan deixando entrar... – non rematou Marta, mentres o deixaba entrar.

A casa de Marta non era tan modesta como cabía esperar dunha secretaria, aínda que fose dunha dunha dirixente do goberno amarelo. León pensouno nada máis ler o enderezo; pero supuxo que vivía alí por proximidade á súa muller, seguramente entraba dentro da estratexia de goberno, non eran frecuentes as reunións fóra de hora, polo menos non as que involucraban ás secretarias, pero igual debía estar dispoñible.

Desbotou semellante idea en canto Marta pechou a porta, a casa non era unha das casas das persoas do goberno amarelo, dentro había cousas de épocas pasadas, cousas caras, moito máis caras das que vira endexamais en persoa, nin sequera nas festas despilfarradoras do máximo dirixente. Aquelo era un luxo con clase, daqueles de antes.

¿Que queres? – preguntou sen convidalo a pasar máis aló do vestíbulo.

Temos que facer algo – dixo León.

¿Algo? ¿Algo de que? ¿Que queres, deixar a túa filla soa? – lamentou Marta.

Por ela é por quen o quero facer – insistiu León.

Marta dubidou, dou un par de voltas cara o interior do corredor, volviu onda León, botou as mans á cabeza.

Non hai nada que poidamos facer – dixo Marta con certa desesperación – viches tan ben coma min que a mataron, non hai quen resucite os mortos. O mellor é esquecer e seguir adiante manténdonos á marxe e dando gracias de poder facelo.

Ti sabes polo que foi, se o sabes dimo, comprenderei que non queiras participar, pero polo menos dime iso - suplicou León.

¿Cres que se o soubera estaría aquí? Túa muller non me contaba esas cousas, eu son a súa secretaria, a información compartíaa co seu axudante, eu non pasaba de facer chamadas e reservar... – Marta interroumpeu a súa explicación cunhas bágoas sentidas.

Nese momento saiu dunha porta enorme, pesada, labrada a man, o gardacostas. Achegouse a ela e consolouna.

Non che podemos axudar, non nos compliques tamén a nós, asúmeo, túa muller sabía cales eran os riscos, todos o saben - dixo o gardacostas.

A León pareciulle mal a frialdade ca que lle falou aquel home, aínda que sabía que tiña razón.

Sei que ten que haber algo que poidamos facer, seino – dixo León.

O gardacostas colliuno polo brazo e faloulle claro.

Di moito ó teu favor que esteas tan afectado, pero Adina non era ningún anxo, tiña tantos inimigos ou máis que calquera e asegúroche que os ganou a pulso, para vos será unha perda, pero non estou seguro de que o sexa para a humanidade.

León viu na mirada de Marta que non compartía o que aquel home dicía, aínda que sabía que tiña razón.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares

January 5, 2011 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 20. Embaixada

Embaixada: mensaxe importante que se envía a alguén por medio doutra persoa, en particular cando se trata de asuntos entre nacións, e persoa ou conxunto de persoas que transmite esta mensaxe. Enviou a embaixada por unha persoa da súa confianza.

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto...

Nada, nada – dixo tirando para adiante, de novo sen aclararme as dúbidas.

Non facía falta, escoitárelle con claridade dicir que non me podía demostrar algo que eu pensara, estaba claro que me lía o pensamento. Tratei de non pensar máis para que non soubese do meu descontento, pero como estaba enfadada non quería falar e non facía máis que darlle voltas mentalmente ó invadida que me sentía.

Damián miraba a brúxula para volver onda o río. O máis aló do límite era igual que o do outro lado. Case estaba arrepentida da camiñata e comezaba a pensar que non era máis que un embaucador psicópata que ía acabar descuartizándome ben lonxe da casa para que non me desen atopado.

Imaxino que estarás cansa, pero convennos chegar canto antes – dixo medio rindo.

Xa – respondín.

Vivos – engadiu.

Si, definitivamente solucionáreme a última dúbida que me suscitara, e a sensación de invasión convertérase en sensación de espido. E esa situación de espido trouxera o silencio, deixara de falar e de pensar. En certa maneira quedei tranquila por non acabar en anacos debaixo dunha raíz de árbore arrastrada pola corrente e centreime en andar, andar e andar.

O río marcábanos o ritmo, cada vez máis rápido, cada vez máis ancho, cada vez máis preto. A noite non nos detivo, nin o cansanzo, nin a fame. A madrugada tróuxonos un novo mundo, para min, Damián parecía controlalo todo e a min todo me chamaba a atención.

Ó primeiro non me decatei, a escuridade deixaba ver unhas luces que intrepretei como estrelas e o aire arrecendía a sal, claro que aínda non o sabía. Foi o amencer o que me permitiu ver un pobo, un pobo de casas de pedra, e detrás, no horizonte o mar, confundírao co ceo.

¡Aí está! – sinalou Damián coma se fose o presentador dun espectáculo.

Non dixen nada, sentía aquela sensación de inmensidade que soñara o día anterior. Sentía aquela mezcla de emocións, aquela morriña, aquela alegría.

Damián pousou a bolsa de novo, metiu dentro a brúxula e sacou un papel con algo escrito e un sobre pechado.

Aquí teño o enderezo e a embaixada – dixo sen deixarme ver realmente ningunha das dúas cousas.

Non dixen nada, visto que podía ler o que pensaba e estaba demasiado cansa aforrei o esforzo; pero pensar pensei que ben podía deixar de facerse o interesante se non me ía ensinar nin o enderezo nin a embaixada, fose iso o que fose.

Creo que é aquela rúa de alí – explicou mentres nos achegábamos ó pobo.

As rúas tiñan o piso de pedras perfectamente alineadas. O pobo comezaba a despertar e víanse as primeiras luces acenderse nas fiestras e as primeiras persoas botando a andar polas rúas. No aire seguía habendo aquel ulir de sal mezclado cun ulido a fariña queimada e a pan que creaban unha atmósfera máis acolledora aínda.

A xente que se cruzaba con nós mirábanos con curiosidade e saudábanos cun sorriso. Eu non sabía como reacionar pero Damián respondía ós saúdos con naturalidade. As casas de pedra tiñan unhas contras de madeira que parecían acabadas de pintar, de cores que contrastaban cunhas macetas de flores madrugadoras e vizosas. As fiestras divididas en cristais pequenos e limpos deixaban ver unhas cortinas de flores ou puntillas finas. Ó comezo de cada rúa había unha placa cun nome escrito que Damián comparaba co que tiña no papel.

Por aquela rúa pasaba un home cunha vasoira grande e un carriño con dous caldeiros grandes con tapa que tamén sorriu ó darnos os bos días.

É aquí – dixo sinalando a unha casa cun carteliño feito de azulexos con cenefa de cores que poñía “Bar Chipirón”.

Dentro había unha luz tímida e olor a limpo. Na esquerda catro mesas cadradas pequenas cunha cadeira en cada lado. Nas paredes cadros grandes de xente traballando no mar. Á dereita había unha barra de madeira, brillante e limpa. Detrás da barra había unha señora entrada en anos de cara amable que nos miraba con curiosidade.

Bos días – dixo.

Bos días – respondiu Damián.

Bos días – dixen por fin.

Damián mirou os papeis que levaba na man, dobrou o que tiña escrito o enderezo e puxo enriba do mostrador o sobre pechado.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares

January 5, 2011 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 19. Destino

Destino: lugar a onde se dirixe unha persoa ou cousa. Colleu o avión con destino a París.

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos...

Dei media volta e volvín retomar o sono onde o deixara. Soñei co mar, por primeira vez soñei co mar.

¡Érguete! – dixo Damián na miña orella.

Pero esta vez díxoo ca voz de despertar, a modo, sen sobresaltos. Parecérame que durmira unha eternidade, pero aínda era de día. Non tardei en abrir os ollos, en incorporarme si, estaba mallada, o descanso só renovara a miña sensibilidade, os músculos seguían resistíndose ó traballo e os pés seguían doendo.

Vai sendo hora – insistiu Damián.

Estaba en pé, ca bolsa no ombreiro e listo para o camiño.

Se andamos a bo ritmo chegaremos de madrugada – explicou botando a andar.

Erguinme por fin, con torpeza, con dor e queixume, pero erguinme. El ía varios metros por diante, non só porque comezara primeiro, senón porque eu ía lenta. Moito máis lenta que antes de durmir. Case desexaba non ter botado aquel sono, case porque tamén desexaba pasar de todo, tirarme alí no camiño e durmir. Non o fixen porque soñara co mar, con esa sensación de inmensidade, co medo, co desexo.

Damián parou e miroume, xa escoitaba a os reproches e porén só me dixo que tiñamos que ir con máis coidado porque estábamos chegando ó límite da cidade e podía haber algunha clase de alarma, verxa electrificada ou incluso alguén de garda.

Non é probable, hai tempo que non destinan ninguén á fronteira – dixo.

Ademais como irán de amarelo ben os veremos – rin eu.

Si – respondiu con indiferencia.

Con esa indiferencia que daba a entender que metera a pata, non me correxiu, igual iso tamén era algo que non se podía contar. Non volvín falar, porque igual era indiferencia de non darme azos para seguir falando.

El seguía cara adiante co brazo esquerdo extendido cara atrás e a palma da man aberta sinalándome que tivera coidado. Eu non facía ruído pero o meu corazón latexaba tan rápido e tan forte que non sabía se me delataría. O límite estaba preto, e eu íao pasar. Por primeira vez sentín a morriña de non ter ás compañeiras para contarllo. E por primeira vez sentín a morriña de alguén. Aínda que tamén sentía emoción ¿cómo sería un límite? ¿que habería despois? ¿estaríamos chegando ó noso destino? ¿e se realmente non había máis? Había, Damián estivera alí.

Volviu parar. Pousou a bolsa no chan e rebuscou. Sacou a brúxula. Mirouna e retomou o camiño levándoa na man.

O burato está un pouco máis o oeste – dixo en voz baixa.

O límite soaba magnífico, misterioso, grandioso, pero ser era unha alambrada. Unha alambrada oxidada, invadida pola maleza e desprendida nalgunhas zonas. Os buratos que dicía Damián. Ó mellor noutros tempos fora precisa, pero pouco a pouco a xente foise acomodando e nin do límite se lembraba.

Damián parou diante da armazón metálica e miraba a brúxula. Púxenme ó seu carón intentando entender que analizaba. Non o entendía. Un pouco máis á dereita había un oco grande polo que podíamos pasar sen moita complicación, case sen arrastrarnos polo chan. Si, podíamos pasar con tranquilidade.

¡Coidado! – berrou Damián – non toques iso – dixo baixando o volume.

¿Que non toque que? Aquí non hai nada – preguntei.

¿Que aquí non hai nada? Aquí está a barreira – explicou facendo coma se tocara un cristal no aire.

¿Que é? ¿unha barreira psicolóxica? – bromeei.

¿Psicolóxica? Claro – repondiu con moita, moita retranca.

Pero non fixo nada para aclarar as miñas dúbidas, seguiu mirando a brúxula e mirando á fronte. Despois duns segundos desprazouse á esquerda, só un paso. Volviu mirar a brúxula. Colliume do brazo e tirou de min uns metros máis á esquerda.

É aquí, pero temos que esperar a que fagan o cambio de garda, uns minutos – dixo – desconectan a enerxía para aforrar.

Estivemos alí mirando algo máis duns poucos minutos. Eu miraba máis a Damián que a alambrada. Levaba unha roupa que antes fora amarela, parecía desteñida a propósito, non tiña o desgaste nas zonas de rozamento, podíase apreciar a cor desigual que deixa a lixivia.

¡Vamos! – turrou de min.

A verdade é que non estaba prestando atención, pero non parecía que houbese ningún cambio no que el chamaba “a barreira”, cousa que me fixo crer máis aínda que era unha barreira psicolóxica, por moito que rira Damián.

Demostraríache que é de verdade, pero saltaría a alarma e aínda que estamos fóra do límite estaríamoslle dando demasiadas pistas – explicou Damián coma se me lese o pensamento.

¿Que? – preguntei espantada.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares

January 5, 2011 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 18. Necesidade

Necesidade: carencia do indispensable. Pasa moita necesidade.

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos...

En canto botamos a andar esquencéronselle os prexuízos sobre a miña indumentaria e so se preocupaba de andar lixeiro e cara adiante. As miñas zapatillas de flores non resultaron moi axeitadas ó comezo, pero despois duns quilómetros de pedras mal feitas e pólas rebeldes afixísenme ó camiño e deixei de pensar no meu vestuario tamén.

Na miña triste ignorancia pensaba que as afóras da cidade, o mar, o noso destino estaba preto, á carreira dun can; pero o día ía avanzando, e conforme a noite ameazaba eu ía mirando a bolsa de Damián con máis avidez. Esperaba que na súa infinita previsión lembrara botar algo de comer, ou aínda que fose algo de beber. Porriba o ruído da auga do río invisible pola maleza non facía máis que aumentar as miñas necesidades. Levar un heroi diante non facilitaba as cousas, un que non coñecía nin sequera o significado da palabra necesidade. Pero tamén dou igual porque non paramos para durmir, nin para descansar un minuto sequera e o máis curioso de todo é que unha vez deixei de sentir os pés, as pernas e o estómago seguín andando ca mesma decisión que Damián.

Nós avánzábamos e a maleza ía desaparecendo, e o monte convertíase nun bosque frondoso de camiños alfombrados amablemente polas follas das árbores, o río soaba máis preto e máis amable e o aire ulía cada vez máis a flores doces. E a luz da mañá foi borrando a dor e a necesidade e móstrándonos unha paisaxe distinta. Si, eran árbores, pero distintas.

O río foise ensanchando e aló polo mediodía, co sol facéndose camiño entre as nubes Damián parou de andar, volviuse cara min, dou unha volta de redor e deixou a bolsa no chan.

- Eu vou tendo fame – dixo tan tranquilo.

Porque non me contara con exactitude o que soñara que se soubese todo o que tiña que saber acababa no río, “eu vou tendo fame”.

- Podemos parar e comer algo, xa me van doendo os pés – dixo outra vez.

“Xa me van doendo os pés”... a cabeza de pensar non.

- Se non che importa paramos ¿vale? – e seguía falando.

Eu non, que coño lle ía dicir, tiña os ollos tan encendidos de carraxe que se me nublaba a vista e nin sabía onde tiña as mans para arrearlle o par de hostias que ganara.

- Só trouxen un paquete enerxético – comentaba mentres rebuscaba na bolsa.

O do calzado pase, o da roupa tamén, pero que o desgraciado aspirante a heroi aquel me dixese que ía pasar fame e sede porque non me dera a gana de ir á miña casa cando fora el o que medio me secuestrara e arrastrara a unha fuxida que non tiña por onde rematar ben, porque o mar aínda non aparecía e volver á casa no suposto caso de soubese como íame supor a morte...

- ¡Pois vaino repartindo ou trouxeras máis! – ordeei.

Miroume cos ollos abertos de medo e sen sacar as mans da bolsa partiu o paquete enerxético. A barriña de comida, a bebida ofreciuma sen abrir, e sen condición de deixarlle a metade convidoume a beber. Bebina toda. Si. Sabía que non lle quedaba nada para beber, que igual faltaba moito traxecto, pero bebina toda, as cousas son así. El nin se inmutou, comía con desgana e mirábame con ollos de neno bo, pero bebina toda. Despois comín, non tiña gusto nin me chegou a nada, pero comín. Cando rematei deille os papeis para que os gardase, cousa que fixo en silencio, non falara des que o ameazara para repartir a comida.

Aproveitando a paz tumbeime a botar un sono, estaba pechando os ollos, escoitando o son relaxante da auga do río, o piar dos paxaros entre as pólas das árbores. E no punto REM escoitei un sonido que non era ningún dos que acabo de describir. Non lle quixen facer caso, pero o ruído volviuse repetir. Abrín os ollos e non vin nada estraño. O ruído volviu. Despertei. Mirei de redor e vin a Damián bebendo. Non fixo falta dicirlle nada.

Tiña dúas, por iso che deixei beber a outra – explicou con toda a súa calma.

“Por iso che deixei beber a outra” ¿que me deixou?

Gracias – dixen con sorna.

Non te poñas así, ti colleches e bebeches, sen pensar en min – respondiu el.

Exacto – aclarei – non me deixaches.

Perdoa, tampouco quería darlle ningún matiz – dixo con certa retranca.

Xa, pero poidéchesme evitar os remorsos – boteille en cara.

Bebeches toda a botella porque che dou a gana, ¿para que che sirven os remorsos? – preguntou Damián.

Para nada, non me servían para nada, tampouco os tiña, que llo dixen para amargarlle o trago, que remorsos ía ter.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares

January 5, 2011 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 17. Baril

Baril: persoa dotada de forza física e vigor, de boa saúde e capaz de realizar grandes esforzos físicos; ben feita e proporcionada, de boa presencia, que resulta agradable tanto na apariencia física como no trato; que se comporta con ánimo e valor, sen temer os perigos nin as dificultades; que ten características nobres, que destaca polas súas cualidades e que dá con facilidade do que ten, que é de bo corazón. Non creo que haxa ningún exemplo de ninguén así, pero se houbera un home baril por aí que non dubide en manifestarse.

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos...

- ¿E a onde foches? – preguntei.

- Iso non é algo que se poida contar – respondiu.

E aí rematou a conversa, non porque non me apetecese saber máis, senón porque o dixo nun ton que non deixaba lugar a réplica.

O resto da viaxe fun mirando pola fiestra vendo paisaxes, ó primeiro coñecidas, despois misteriosas, máxicas e emocionantes. A radio do coche era a única música de fondo, a garulada indescifrable que ás veces facía que Damián botase a man para axustar o dial prestando atención a algún detalle.

- Brratsszsdbrrrr-348-bzzzzrrssss-348-cambio.

- Baixa do coche – ordeou Damián freando en seco.

Abrín a porta e saín case sen que o cinto de seguridade desfechase de todo. Abriu o maleteiro e berroume que quitase todo o que había dentro, que viña sendo a famosa bolsa e unha botella cun líquido de cor azul claro. Estaba case segura de que a botella non era, pero collina porque máis valía coller de máis que de menos. Ó sentir bater a tapa do maleteiro arrancou de novo, acelerou ate sacar fume das rodas e soltou o freo lanzando o coche a gran velocidade cara unha árbore. Supexen que saltaría no último segundo antes da colisión pero todo foi tan rápido que case o puiden ver aplastado entre o asiento e o airbag, case puiden sentir a súa morte apertando o meu corazón.

Mais non. Erguiuse coma o home baril que era, entre a nube de pó do fin do traxecto. Camiñou cara min ca seguridade dun heroi invencible, miroume sen piedade e agarrou a botella co líquido azul. Volviu onda o coche ca mesma determinación ca que viñera onda min, abriu a botella e baleirou o liquido enriba do coche. Corriu e lanzouse sobre min arrolando polo chan uns metros. Os metros suficientes para que a explosión do coche non nos alcanzase. Unha explosión seca, sen lume, sen danos colaterais.

- ¿Estás ben? – preguntou mentres se me sacaba de enriba.

- Si – respondín, mentindo por suposto.

Non estaba ben por moitos motivos, pero o principal era porque o chan estaba duro de máis.

- ¡Arriba! – ordeou mentres me tendía a man.

Non lle debera dicir que estaba ben para que amosase algo de compaixón, pero como o fixera erguinme. En canto estiven de pé e viu que non me faltaba perna nin brazo colliu a bolsa, abriuna e comezou a quitar o traxe.

- ¿A que esperas? ¡Quita o traxe! – dixo sen mirarme.

Tampouco era para poñerse así, non me decatara de que o tiña que facer. Nin de que tiña que levar roupa de recambio, por suposto. Menos mal que o uniforme me quedaba grande e non quitara o pixama para enchelo, que se non.

El non, el levaba o xusto para non darme unha alegría. Iso si, na bolsa levaba de todo. De todo para aquel momento e de todo para uns días. Lembrei nese momento o que me suxerira de ir á miña casa e o que lle respondera “non teño nada que precise”. Claro que non, para que ía precisar nada, a saber o tempo que tiña pensado botar por aí, a saber se podería volver á cidade, ou se sabería...

Mentres eu divagaba el colliu os uniformes e metiunos dentro do coche calcinado.

- Así pensarán que morremos no accidente – dixo ca súa seguridade.

- Si, é o que se pode pensar ó ver os uniformes tan ¿como dicilo? I-N-T-A-C-T-O-S – soltei con moita retranca.

- Os traxes son ignífugos – respondiu botándolle tamén moita retranca e medio sorrindo.

- Ah – dixen toda natural, coma se non acabase de meter a pata - ¿e agora que facemos?

- Agora temos que ir a través do monte, teño por aquí unha brúxula – explicou mentres rebuscaba na bolsa.

- Pero se temos que seguir o río... o río ten que estar aí abaixo – seguía eu ca miña retranca.

- Si, si, pero por se se lles ocorre seguirnos, ese calzado non che é moi axeitado, vanche doer os pés – dixo sinalando ás miñas zapatillas de flores.

- Non, seguro que non, pero...

- Xa sabía eu que había que ir a túa casa, mírate, pareces un faro no medio da noite – e non o dicía en plan romántico.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)