Entrar

 
usuario
 
 
 
Cerrar

registro




Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo.

 
  • Identifícate
  • Regístrate

 

en

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares

January 19, 2011 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 36. Zuna

Zuna: desexo repentino e pasaxeiro dunha cousa. Vaia zuna tes de quereres ir á praia ¿non ves o que venta?

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios...

Son moitas letras, teño que buscar algo co que escribir – seguín pensando en alto.

Erguinme e comecei a dar voltas de redor buscando un sitio no que me poideran prestar un bolígrafo. Un lápiz tamén me valía. De redor do parque había varias tendas, todas elas tiñan unha folla de papel e un algo para escribir, e moita xente de redor. Seguramente non era nada doutro mundo pedir prestado un bolígrafo, pero a min dábame vergoña. Tamén seguía sen un can, cousa que me fixo reflexionar tanto que esquecín que buscaba algo co que escribir e comecei a mirar se había letreiros de “búscase xente para traballar”. Saín do marco do parque e botei cara o porto. O pé da rúa había un barco escorado contra unha casa e cunha porta no casco, aquela debía ser a rúa do barco, deducín.

Non atopei ningún letreiro que me poidese axudar, aínda que evitei chegar á taberna da noite anterior, tiña medo de que o camareiro me mandase a paseo por tomalo pola oficina de información. De calquera xeito non lembraba ver ningún aviso de que precisasen xente.

Dei volta cara atrás polo paseo marítimo e baixei cara a praia. Sentei na area e mirei a auga ir e vir. O mar que tanto me atraía. Derrotada. Co dedo debuxei un sol radiante, unha nube e unha casa, como facía de pequena. Sentada na area vin que podía escribir, que xa non me facía falta o bolígrafo nin o traballo.

ESTANSE0ACHEGANDO1

CRUZA0O0ESTREITO0E

0VAI0A0CASA0DE0TOR

ROAL1O0CONTRASINAL

0E21ÑAÑARAS1SASTIP

EN0TALI

“Estanse achegando cruza o estreito e vai a casa de torroal o contrasinal e ñañaras sastipen tali”. Máis ou menos téñoo, non o entendo moi ben, pero téñoo.

Claro que non sabía quen se estaba achegando nin o que significaban as últimas palabras da nota, os números eran signos de puntuación e o subliñado debían ser os tildes.

¿Que fas? ¡Borra iso! – dixo Froilán eléctrico, borrando cos pés o que acababa de escribir.

Tranquilo, non creo que sexa para tanto – rosmei mirándoo indiferente.

Froilán mirou ó paseo, seguiu a liña do valado e ó ver que non había ninguén tranquilizouse; deixou a maleta que debía pesar un quintal na area e miroume coma un director de colexio enfadado.

Non será para tanto se tiveches sorte e non te viu ninguén – rifou.

Froilán era un tipo alto, con pinta de obreiro de anuncio de bebida refrescante sen calorías e cara de malo. De malo non, de enfadado, si, era desas persoas ás que unhas cellas nos condeaban a terlles medo.

Se cho deixaron na túa habitación nunha nota dentro dun sobre será por algo – seguiu.

Visto desde abaixo era divertido.

Pero se non o viu ninguén – dixen restándolle importancia.

Porque non lle cadrou, eu vino – insistiu.

¿Ai si? ¿e que significa? – preguntei.

Significa que tes que ir á de Torroal canto antes, que se están achegando, daslles o contrasinal e xa che dirán eles – explicou mentres sentaba ó meu carón.

¿Ti sabes como chegar? – preguntei.

Claro – confirmou.

¿Lévasme? – pedín.

Non respondiu.

¿O goberno amarelo ven ata aquí? – volvín preguntar.

Claro, claro que ven ata aquí, ¿ou que pensas? Se viñeches da man dun deles – dixo con malicia.

E se non tivera aquel soño con Damián rebatiría os seus argumentos, pero non me tiña a pinta de anxo que lle vira na cidade.

Se me quixera matar faríao antes, ¿para que ía molestarse en vir andando ata aquí? – razoei.

Admito que iso tamén me despistou, ó mellor éslle útil á súa facción... ou fócheslle – soltou con veleno de víbora.

¿E que é iso de Sastipén Talí? – preguntei para non responder - ¿Lévasme?

Que zuna che entrou con que te leve – rosmou - ¿canto me pagas?

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares

January 19, 2011 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 35. Quintal

Quintal: medida de peso que equivale, segundo as zonas, a unha cantidade que vai dos 50 ós 60 quilos. Mercou un quintal de patacas na feira de Paiosaco.

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios...

Ó abrir a porta notou algo raro, igual que a noite anterior, soubo que había alguén na casa antes de que a criada lle dixese que o esperaban no salón. O que non escoitou foi á nena rebulir pola casa adiante.

¿E Beda? – preguntoulle á criada.

Leveina ó seu cuarto, é que esta xente... – respondiu a criada facendo un aceno despectivo cara o salón.

León entendiullo ben, era o xesto que facían cando se cruzaban con alguén coma nós. Armouse de valor e abriu a porta, a habitación estaba a escuras, as cortinas medio pechadas e unhas sombras de pé a carón da mesiña de centro. El prendiu a luz.

Apague a luz – ordeoulle unha voz, non metálica, pero que se lle parecía bastante.

Desculpe, pero esta é a miña casa e eu quero ver con quen falo – dixo con seguridade por primeira vez na súa vida.

Daquela peche as cortinas e prenda só esta – dixo a figura siniestra sinalando á lampara de lectura.

Eran dous homes grandes, vestidos de escuro, con cara de pouca saúde e xesto rigoroso. León fixo o que lle mandaron. Apagou a luz, prendiu a lámpara e pechou as cortinas. Ó dar a volta e velos de costas figurouselle que igual non eran os do teléfono senón do goberno, tiñan un porte militar que lle lembraba ós altos cargos da garda amarela. Decidiu non dicir nin un “si” de máis.

¿En que lles podo axudar? – preguntou con voz dubitativa.

A pregunta é ¿en que o podemos axudar nós? – dixo o home da voz que se parecía á do teléfono.

¿Pero quen son vostedes? – preguntou máis asustado aínda.

Nós non damos explicacións, vostede contactou con nós, saberá a que aterse, imaxino – respondiu o outro home cunha voz máis amable.

Máis amable pero igual de rigorosa. León seguía temendo que fora unha trampa.

Non sei de que me falan – dixo.

Os homes miráronse entre si, entenderon a postura de León, sabían que todas precaucións eran poucas tanto por parte de León coma pola súa parte.

Repítolle que foi vostede o que contactou con nós – dixo o da voz que se parecía á do teléfono.

Non, eu non – dixo León.

Mire, as cousas están así – dixo o da voz un pouco máis amable – vostede non contactou con nós e nós non somos ninguén; así que se vostede non precisa a nosa axuda marchamos e listo.

León quedou paralizado. Non sabía que facer, viuse diante dunha ponte colgante feita de táboas atadas con cordas a piques de romper; non sabía se botar a correr para acabar antes ou ir a modo para que tardase máis en romper.

Andando – dixo o da voz severa.

Non, agarden – suplicou León.

Ía facer algo que vira facer nalgunha das negociacións da súa muller.

Imos supoñer que eu fixen unha chamada, que non a fixen – comezou a expoñer – e supoñamos tamén que vostedes veñen porque eu os chamei, que non ten porque ser así. Nese caso o que eu querería, que é un supoñer, pero querería que miña muller volva, ou volver eu con ela, hipoteticamente.

Os homes volveron mirarse entre si.

Hainos que aguantar – dixo o da voz severa – ben, supoñendo que iso fose así, igual nós lle poderíamos axudar, se vostede está disposto a arriscar máis do que o está facendo, hipoteticamente, claro.

¿Arriscarme? ¿A que? ¿E se me pillan? ¿E se...? – preguntaba León sen descanso.

Mira meu, para pescar hai que mollar o cú – dixo o da voz máis amable.

A León valiulle a resposta, era unha linguaxe que nunca empregarían os da garda amarela, nin os de incógnito, nin os altos cargos, nin sequera os máis arrastrados do goberno.

Está ben – dixo León – que teño que facer.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares

January 19, 2011 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 34. Vadiar

Vadiar: levar unha vida ociosa, sen traballar. Xa non son unha nena para andar por aí vadiando aínda que se me da moi ben.

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios...

Erguiuse do sillón e buscou no escritorio un papel sobre o que pegar a tarxeta. Sentou de novo, untouno ca cola que lle trouxera a criada e deixou caer os anacos que puido recuperar do lixo. Só botou en falta o anaco dun número, podía ser un cero, un tres, un seis ou un oito. Marcou con calma o número as catro veces que lle requería a falta do anaco. Das catro errou. Volviu o escritorio por outro papel e un bolígrafo, escribiu os dez números nunha carreira.

¡Tamén pode ser un cinco! – berrou coma se acabase de descubrir a pólvora.

Marcou co cinco e tampouco respondiu ninguén. Mirou o papel tratando de descubrir onde estaba o erro, se faltaba algún anaco ou se pegara mal os anacos. Parecía que sentaba, parecía que pegara o quebracabezas tal como debía, parecía que o fixera ben.

Pensou que igual tardara moito, quizáis aquelas redes clandestinas só podían estar ó pé do teléfono en determinado momento, non terían liña habitualmente por evitar que os rastrexasen.

Quen sabe – dixo en voz alta.

E a derrota tentouno co sono e durmiu apoiado nunha das orellas do sofá. Despertárono as mans pequenas e frías da súa filla, vadiara todo o día sen saber en que se lle foran as horas e só se percatou do tempo que pasara ó ver a noite na fiestra e á nena co pixama posto. Levouna á cama e asegurouse de que pechaba os ollos antes de deixala soa.

El non durmiu, volviu para o sofá e chamou de novo ó número co cinco. Non lle respondiu ninguén. Colguou. Tratou de durmir de novo. Tratou de coller azos para retomar a súa vida cotián, para volver ó traballo. Pechou os ollos e non facía máis que vírselle á cabeza a última vez que falou ca súa muller.

Erguiuse e foi á cociña a escuras, non quería despertar a Beda. Cruzando o vestíbulo sentiu algo raro, unha presencia, un alguén a maiores. Ó abrir o frigorífico pareciulle ver unha silueta reflexada no cristal da fiestra, unha silueta que non era a súa. Dou a volta tan axiña como puido pero non viu nada e sentiu que o medo se estaba apoderando unha vez máis del. Prendiu a luz. Pensou que igual era a serventa que esquecera algo, ou que entraba polas noites para sisarlle da neveira. Pensou que igual entraran roubar, non necesariamente a serventa. Pensou en correr cara o salón, ou cara a entrada para chamar por teléfono.

Con todas as luces encendidas sentiuse ridículo. Non había nada fóra do normal; o silencio era sepulcral pero o terror esfumárase. Descolgou o teléfono para asegurarse de que tiña liña. Tiña. Respirou con alivio e, aínda que un bo pai iría comprobar que a súa filla estaba a salvo, el volviu ó sofá para tratar de durmir. Pensou en volver marcar antes de pechar os ollos, pero apagou a lámpara sen facelo.

Ó día seguinte a criada entrou no salón e, ó velo aínda no mesmo sitio, pensou que non se movera desde que marchara o día anterior. Foi ver a nena, pensando atopala entre os xoguetes vestida ca mesma roupa, sen cear. Por sorte a nena durmía placidamente, vestida co pixama de lazos rosa e con cara de felicidade. O cuarto estaba ordenado, tal como o deixara ela, subiu a persiana e abriu a fiestra. Recolliu a roupa da nena que estaba tirada ó pé da cama e baixouna ó cuarto da lavadora.

Beda, érguete, vamos... – díxolle a criada con voz doce.

A nena erguiuse sen rechistar, colliu da man á criada e foron para o cuarto de baño. O ruído da auga despertou a León. Ó primeiro pensou que chovía e acurrucouse. A dor no xeonllo dunha mala postura fíxolle dar a volta e caiu no chan. Abriu os ollos e viu o sol que se coaba entre as cortinas. Daquela decatouse de que non chovía, era de día e alguén estaba na casa. Erguiuse rapidamente e saiu ó vestíbulo, escoitou o ruído, viña de arriba. Corriu polas escaleiras temendo que algo lle pasara a súa filla. Abriu sen chamar sorprendendo á criada e recibindo un sorriso feliz da nena. Respirou aliviado. Foi ó seu cuarto e, sen ánimo, preparou a roupa do día, duchouse e baixou almorzar.

Na mesa mirou tranquilo a Beda como comía as galletas sen preocupación, esquecendo que súa nai acababa de morrer; León sentiu unha mezcla de odio e envexa cara a pequena. A nena sentía a morte da súa nai, por suposto. Non o sabía expresar; pero unha persoa cun pouco de axilidade ben o podía ver na tristura dos seus ollos. O seu pai non, estaba obsesionado ca súa propia traxedia e só vía nos demais a felicidade que el perdera.

No traballo a xente tivo o detalle de non facer un espectáculo de pésames e sentires, máis que nada porque non o sentían nin lles apetecía darlle o pésame ó encargado. Aquel encargado que lles organizaba turnos imposibles e horas de traballo excesivas. León non os organizaba en realidade, organizábaos a empresa, el transmitíao con tanta enerxía que mesmo parecía que levaba comisión. Tampouco tiña León demasiado interese nas normas da empresa, só quería estar á altura da muller.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares

January 19, 2011 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 33. Xabre

Xabre: fenda que se realiza en certos obxectos para inserir nela algunha peza destes, como a que se practica na madira dos zocos para cravar nela a pel, a que levan os bocois preto dos bordos para asentar as táboas das tampas. A cuba ten unha perda por xunta o xabre.

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios...

¿Pódenme axudar? – preguntou León.

Xa veremos – respondiu a voz – mantemos o contacto.

León colgou ó escoitar o son de liña libre. Non lle gustou ter tratos cunha voz descoñecida, nin andar xogando a andar por fóra do goberno amarelo; aínda sabendo que eles mataran á súa muller sentíase agradecido de seguir mantendo a súa vida. Sen erguerse do sillón volviu marcar, chamou ó traballo para dicir que non iría traballar. Non dou máis explicacións, non era o correcto pero precisaba tempo para labrar un xabre no que asentar a súa felicidade. Sabía que en minutos habería unha chamada de volta que lle pediría explicacións, chamada que non pensaba responder.

O teléfono soou insistentemente durante quince minutos ate que chegou a criada de facer os recados e o descolgou sen preguntar.

¿Si? – dixo a criada.

¿Quen é vostede? – preguntou a voz metálica.

Desculpe ¿que quere? – dixo a criada a berros.

¿Que pasa? ¿Que berros son eses? – preguntou León saíndo do salón.

Uns que non teñen máis que facer que andar molestando ás familias decentes... – respondiu a criada mentres colgaba o teléfono.

León tratou de disimular a punzada no corazón que lle supoñía, quizáis, acabar de perder a última oportunidade de recuperar a muller volvéndose a meter no salón. Cas cortinas pechadas e na escuridade rezou para que o teléfono volvera soar, e soou.

León ¿que é iso de que non ves traballar? tíñasnos que avisar con máis antelación, hoxe contábamos contigo – rosmoulle o xefe.

León escoitou a bronca con certa distancia, sabía de sobra que nin era imprescindible nin ía pasar nada por non ir traballar, se o apuraban, ningún día. Alonxou o auricular da orella o suficiente para que non lle molestasen os berros pero so o necesario para adiviñar cando tiña que facer un rosmado de sumisión. Non durou moito, rematou cando o xefe cansou de venderlle o favor de darlle un día libre polo falecemento da súa muller, aínda que agora xa non lle poidese facer nada á pobre muller. Colgou.

Acaban de botar este sobre polo buzón da porta, non dei chegado para ven quen foi – dixo a criada con voz de que non apurara porque non lle tiña máis interese.

Deixoullo enriba da mesiña de centro e marchou deixando a porta aberta, cousa que molestou sobremaneira a León; a muller entrara sen chamar e deixaba a porta aberta, pensaba, a paraonia dicíalle que quería saber. Erguiuse, colliu a carta primeiro e con ela na man foi cara a porta, abriuna pensando en descubrir á criada detrás. Non estaba, a muller non tiña nin o máis mínimo interese en saber da vida do seu xefe, nin en cartas sen remitente, nin en chamadas de chiste. Pechou a porta e abriu a carta. Dentro había unha tarxeta parecida á que lle dera o gardacostas na casa da secretaria da súa muller. Ó primeiro pensou que era a mesma, non memorizara o número e os teléfonos parecíanse todos. Rompiuna en anacos e tirouna na papeleira, despois colliu a chaqueta para darlla á criada para que a levase ó tinte. Ó collela, a tarxeta que lle dera o garda caiu ó chan. Mirouna sen moito entusiasmo.

¿Onde está o fiso? – preguntaba nervioso mentres se movía sen lóxica por toda a casa buscando con desesperación unha cinta de pegar que lle permitise recompoñer a tarxeta destruída.

De súpeto deixou a busca e volviu ó salón, baleirou o contido da papeleira enriba da mesiña de centro, mezclando os anacos que antes estaban por enriba facilmente recoñecibles co lixo do día anterior que a criada aínda non recollera. Estirou a mezcla nervioso buscando anacos brancos que cadrasen.

O fiso ¿aparece ou que? – berrou.

A criada non lle respondiu, andaba pola cociña poñendo as cousas no frigorífico antes de que se perdesen; de todos os xeitos non pensaba que un home feito e dereito precisase da súa axuda para semellante tarefa.

- ¡O fiso! – ordeou.

Desta vez si que lle fixo caso, era a primeira vez des que traballaba naquela casa que lle escoitara pedir algo con tal interese que ate parecía real.

Non hai fiso, atopei isto entre as cousas da nena – dixo dándolle un bote de cola branca – non sei se lle vale.

León colliuno sen mirala; a ela estrañoulle a ansia por remexer no lixo, e botou contas do caras que lle saían no seu traballo os caprichos dos xefes.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares

January 19, 2011 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 32. Ucheira

Ucheira: cada unha das pedras que forman as partes laterais da boca do forno. A tapa do forno pegábase ás ucheiras con barro.

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios...

Puxémonos as tres a entender a nota, Carmela colliuna e doulle a volta para ver se se lía de revés. A moza dobrouna pola metade e púxoa en perpendicular co mostrador porque lle contaran que había unhas que só se entendían véndoas no espello.

Inténtao desdobrándoa e mirando o reflexo – dixen.

Si, si – animou Carmela.

A rapaza facía movementos pausados e precisos, coma se estivese armando un reloxo de precisión. Nós mirábamola con moita atención.

¿Que facedes tan entretidas? – dixo Froilán intentando ver.

¡Home! ¡Xa era hora! – exclamou Carmela fixindo enfado.

¡Eh! Tranquilidade, que a min aínda me deron o aviso hai uns minutos e tampouco vos vexo moi apuradas – rosmou Froilán – a ver ¿que lle pasa ó forno? Nada importante porque o pan saiu...

Saiu polo de gasoi, que o de leña non o prendemos hoxe, ten unha pedra frouxa na ucheira, perde calor e bota moito fume para a tenda – queixouse a rapaza.

Froilán escoitábaa medio atendendo medio botando un ollo o papel do mostrador.

¿Que facíades? ¿Que é ese papel? – preguntou máis con aire de garda que de albanel.

Tróuxoo esta rapaza – dixo Carmela sinalándome – dis que llo botaron por debaixo da porta onte pola noite.

Froilán miroume ca mesma cara de decepción ca que me miraba des que marchara da miña habitación. Deixou no chan unha maleta metálica que parecía moi pesada e colliu o papel.

Non parece un encriptado moi complexo, hai de ser deses de cambiar letras, coma o dos avós – explicou Froilán falando ca rapaza.

Si, eso nos contou túa irmá, pero non lle damos buscado o xeito – dixo a rapaza.

Froilán apoiou os dous cóbados no mostrador sen soltar o papel.

Bueno – dixo dándome o papel – proba a cambiar esas por outras.

¿E os números? – preguntei.

Encolliuse de ombreiros.

Terás que darlle unhas voltas, non cho vou facer todo eu – respondiu cun medio sorriso nun ton un tanto retranqueiro.

¿E como vai cambiar as letras? – preguntou a rapaza.

Será unha pola anterior ou a seguinte – respondín.

Si, máis ou menos iso era o que pensaba eu – dixo Froilán.

¡Hala! Pois ti á ucheira que xa nos ocupamos nós da nota – dixo Carmela.

Froilán colliu a maleta e perdiuse na trastenda.

Dame unha bola grande – pediu unha señora que pousaba bolsas a carón do mostrador.

Detrás da señora entraron dous señores máis, un neno e en nada volviuse a encher a tenda, eu funme arrimando pouco a pouco á porta ata que acabei fóra. Sentei nun banco dun parque que atopei por casualidade. Intentei facer de memoria o cambio que dixera Froilán, pero ou moi mal lembraba o abecedario, ou non acertaba co cambio, ou non se me daban ben as contas de memoria.

O primeiro intento foi substituíndo cada letra pola seguinte.

HVWDPVH1

Non ten sentido – razoei en voz alta.

Probei ca letra anterior.

FTUBÑTF...

¿E cal será o anterior ó 0? Da igual, tampouco ten sentido, sexa cal sexa – seguín razoando en voz alta.

Daquela intenteino con dúas para adiante.

IWXEQWI2

Non, a ver dúas para atrás – decidín.

ESTANSE

Sigo sen saber cales son so números anteriores ó 0... pero isto si que ten sentido, ¡conseguino! – berrei emocionada.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares

January 19, 2011 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 31. Rubién

Rubién: luz radiante en tons vermellos que tinxe as nubes no horizonte ó abrir o día ou ó atardecer cando lles dá o sol. A rubién é sinal de bo tempo.

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios...

A rubién despertoume ó amencer. Sentei na cama. Mirei para a fiestra e refreguei os ollos ca man que agarraba o sobre da nota encriptada. Deixeino enriba da almofada e estriquei os ósos. Volvín deitarme e de lado vin o sobre. Saquei a nota e lina. De mañá, con síntomas de resaca, fame e poucas ganas de espabilar seguía sen entender aquelas letras amoreadas. Erguinme. Elixín outro de aqueles vestidos marabillosos do roupeiro, uns zapatos xeitosos e unha rebeca entallada.

Saín á rúa co papel na man, sen almorzar e sen saber moi ben a onde ir. Esperaba atopar algunha das mulleres da noite anterior, parecían da clase de persoas ás que podía pedirlles axuda. Fun cara o porto, o barullo da oferta e da demanda centraba a atención na beira do mar; o bar das sardiñas estaba baldeiro.

Bos días – saudou o camareiro desde un agocho.

Bos días – respondín.

Aínda está pechado – dixo.

Ah, vale – dixen, aínda sen moverme.

¿Buscabas a alguén? – preguntou ó verme indecisa.

Non, bueno si, ás mulleres da outra noite – soltei por fin.

¿As de onte? Lidia ten unha tenda de roupa na rúa do Barco, Carmela unha panadería na Costa, e as outras traballan, bueno, igual xa che chega con iso – cortou a indicación pensando que me estaba aburrindo.

Si, moitas gracias – dixen.

¿Algo máis? – preguntou con paciencia ó verme desorientada.

Non, non, está ben así, moitas gracias – dixen mentres saía do bar incómoda pola miña torpeza.

O que me pasaba en realidade é que non tiña nin idea de a que rúas tiña que ir; pero de volta ó porto lembrei que de lonxe o pobo tampouco era tan grande coma para non dar atopado unha tenda de roupa e unha panadería. Crucei entre cantos á baixa e berros de adxudicación. Os carros carrexaban caixa de peixe fresco cara o pobo. Acabado o paseo cheguei á primeira rúa que pisara o día da miña chegada, era unha costa, busquei o nome da rúa nunha placa, nun sinal ou en calquera ferramenta de sinalética; pero non. Nome non tiña, pero costa era e a pan ulía aquel día.

Non eran moitas casas, collín ánimo e subín pola beirarrúa da dereita mirando a ambos lados para non perder a posible panadería. Letreiro non se vía pero ulir ulía a pan. Pasei por diante dun escaparate pequeno, que non tiña nada á vista pero deixaba ver un mostrador acristalado cheo de doces e cunha balanza de pesas enriba. Dei un paso para atrás e entrei, había moita xente, púxenme nunha esquina esperando que o áxil despacho me permitise obter toda a atención da muller da noite anterior.

¡Ola! – saudou con cordialidade – ui, que cariña de sono – dixo divertida - ¿que che poñemos? ¿un anaquiño de pan?

Non, eu viña a... – comecei a dicir.

Ela mirábame cunha certa impaciencia provocada pola inercia de despachar na hora punta. Eu estirei o brazo cara o mostrador e deille o sobre. Colliuno sorrindo coma se esperara que fose unha broma, abriuno e desdobrou o papel. Puxo os ollos coma pratos.

Espero que non sexa a receta dunha empanada – bromeou.

Non, bueno non sei, atopeino onte cando volvín a miña habitación, pensei que igual ti sabías que era – dixen.

Ela dobrou o papel de novo, metiuno no sobre e devolviumo.

Seguramente é unha brincadeira de alguén – dixo.

Ou unha carta de amor – dixo unha rapaza nova que veu do fondo ca cara colorada e unha bandexa grande de bolos de leite.

Si muller si – dixo condescendente a muller que eu coñecía.

Pois igual – respondiu a rapaza algo ofendida – déixamo ver.

Obedecina porque parecía que sabía do que falaba. Sacou o papel do sobre e puxo os ollos coma pratos igual que fixera a outra.

Bueno Carmela – díxolle á outra – igual tiñas razón. Moi romántica non parece.

A tal Carmela volviu mirar a nota por enriba do ombreiro da moza.

Si, miña avoa contaba que cando andaba de moza de meu avó tiñan que escribir as notas en clave para que non lle soubesen o conto os pais – dixo Carmela.

Tamén o teño escoitado – corroborou a moza con convicción.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 30

January 12, 2011 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 30. Ñáñaras

Ñáñaras: calquera tipo de afago, aloumiño, broma, etc., con que se lle fan as beiras a alguén. Aínda que non o pareza hoxe non me esquecín da palabra ñáñaras.

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios...

Entrei, o camareiro parecía facer o convite en serio e as mulleres seguían sorrindo mentres me chamaban con acenos divertidos. Dentro, berros e risas e ulido a peixe ben cociñado.

Ven, senta con nós – dixo unha das mulleres que vira a través da fiestra.

Non había demasiado sitio na mesa, pero uns áxiles movimentos das comensais deixaron o oco suficiente para poder estirar un brazo ate as sardiñas que non se puideran vender pola mañá.

Colle, colle – dixo outra das mulleres achegándome a bandexa de aceiro inoxidable cas sardiñas tostadas e os grans de sal gorda derreténdose no aceite quente dos bordes.

Collín unha das sardiñas e púxena sobre un anaco de pan que arrecendía aínda máis que as sardiñas. Miráronme fixamente ate que dei o primeiro bocado e daquela brindaron compracidas mentres unha botaba un pouco de viño para min.

Unhas cuantas sardiñas e algún vaso de viño despois ría e falaba confiada de cousas sinxelas. A comida ía e viña e a xente viña pola nosa mesa a comentar as últimas fazañas do tute. Un acordeón comezou a soar e algúns mariñeiros arrancaron a cantar. Eu miraba con preocupación o anoitecer a través da fiestra.

Sonche vellas cancións mariñeiras – dixo unha das mulleres – xa as aprenderás, sempre cantan as mesmas.

Ela pensaba que o meu desconcerto viña por non seguir o ritmo da música. As luces prendéronse e a xente seguía entrando e saíndo. Nunha desas entrou Froilán, parou a falar cunha muller que salía, falaban amigablemente aínda que el parecía preocupado e ela darlle azos. Mirou para a nosa mesa, viume, seguro, pero seguiu falando ca muller ate que ela marchou. Despois foi cara a barra e mezclouse cos que cantaban.

Cando as cancións se foron esgotando e non había máis que comer, as risas fóronse apagando. O camareiro recollía as mesas de fóra apilándoas a carón da fiestra. Algunha das mulleres marchara e outras insistían en que quedase; pero cada vez había menos xente e facíase máis inevitable cruzar miradas con Froilán. El seguía enfadado, e a min dábame medo achegarme para explicarlle o que non fixera. Marchei aproveitando que saía un grupo de xente, botei unha última ollada á barra, Froilán xa non estaba.

Na pensión todo era silencio. Abrín a porta da habitación e prendín a luz. No chan, pedindo atención, había un sobre branco, coma o da outra vez. Abrino esperando unha nota igual de clarificadora que a anterior, un “Coidado” ou cousa semellante; pero non, esta vez había máis que ler, máis que entender:

GUVCOUG0CELGICOFQ1

ETWBC0Q0GUVTGMVQ0G

0XCM0C0ECUC0FG0VQT

TQCN1Q0EQOVTCUMOCN

0G21PCOCTCU1UCUVMR

GO0VCNM

Diante de semellante maraña de letras pensei que igual me pasara cos vasos de viño, que as sardiñas pesaban no estómago e o cansanzo nos ollos. Volvina meter no sobre e sen forzas sequera para soltalo, tireime enriba da cama e durmín.

O helicóptero parou nun sitio desolado, unha canteira abandoada, ó borde dun precipicio que convidaba a un lago artificial inmenso. A muller con pinta de personaxe de cómic de culto baixou, Damián quitou os cascos e miroume:

¡Baixa! – ordeou.

Movinme con dificultade, mirei fóra, o aire era frío, o silencio aterrador. A muller miraba ó fronte ó borde do lago artificial. Damián saiu do helicóptero pero non se moviu do seu carón. Estirei os ósos, mirei a Damián que estaba de costas a min, apoiado no helicóptero. Mirei á muller militar, parecía distraída, comezei a andar en dirección oposta a ambos. Eles non se decataron, andei máis rápido, corrín. Non había nada, só pedra pelada e acantilado. De súpeto a muller militar con pinta de personaxe de cómic de culto apreciu diante de min. Mirei atrás buscando unha saída, non me movera nin vinte metros do helicóptero. Damián miraba á muller. Ela colliume de novo polo pescozo e arrastroume ó borde do precipicio. A auga estaba máis abaixo do que parecía de lonxe.

¿Paréceche ben aquí? – preguntoulle a muller a Damián.

El fixo un xesto positivo ca cabeza, tiña unha mirada indiferente, incómoda. A muller miroume con un lixeiro aire victorioso, sacou a pistola e púxoma na cabeza. Eu miraba a auga, tan abaixo, tan transparente.

“BUM”

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 29

January 12, 2011 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 29. Labirinto

Labirinto: lugar con moitos camiños que se cruzan no que é moi difícil atopar a saída; e por extensión asunto complicado ou confuso. O labirinto dos seus pensamentos.

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto...

Clara traballaba des que botara a andar no restaurante familiar. A súa familia comezara cunha pequena cafetería onde se servían pratos combinados que, co tempo e cunha competencia quizáis non moi leal, convertiron na cadea ComeBarato. Non pasara de ser unha camareira máis, a empresa era unha empresa familiar e a súa familia era unha familia extensa; porén na súa longa experiencia profesional conseguira desenvolver aquela habilidade de ser indiferente ás queixas infundadas dos clientes e anticiparse ás intencións furtivas de fuxir sen pagar.

Clara levaba ben vida gris disfrazada de amarelo, levaba tamén ben as idas e vidas con Víctor; levábao todo ben mentres se mantivese dentro dunha rutina controlada. Pasáballe como nos pasaba a todas, acomodárase á indiferencia, ó non ter que facer o esforzo de implicarse.

Chegara ó chabolo un día sen saber por que, soñaba xente desde que tiña consciencia do que era soñar, máis tan só unha vez falara do tema con outra persoa, ca súa nai, de moi pequena, mentres xogaba con bonecas vestidas de vermello. A nai sorriu e convenciuna de que o que pasaba pola súa cabeza mentres durmía non era máis que unha película coma aquelas das tardes mentres merendaban pan con chocolate. De pequena criuno, cría todo o que lle dicían, máis o que lle dicían os seus pais a quen, tanto ela coma os seus irmáns, tiñan nun pedestal. Non é que fixeran mal téndoos nun pedestal, no fondo eran boa xente, coma o resto da xente da cidade, quizáis ese era o seu gran defecto.

A nai tamén a convenceu de que non o contara porque igual os outros nenos non as podían ver e dáballes envexa, e non era o mellor provocar as envexas de ninguén, “por iso precisamente todos vestimos igual” dixo a nai con dozura. Clara naquel momento non o entendiu, igual igual non vestían, ela podía ver que eran ben distintos os pantalóns do seu pai dos da súa tía, e as saias da súa nai nada tiñan que ver cas súas. Igual non era. Pero era pequena para entender o que tiñan de adoctrinamento as palabras tenras da súa nai.

Ela vía de lonxe as casas de pedra, nas festas de xuventude fora algunha vez ás carreiras coma ceremonia de iniciación. Nunca de noite. Á caída da noite pode ser, pero nunca de noite. As súas amigas e os seus amigos instigados polos amigos dos irmáns maiores mentían e dicían que ían a miúdo, que pasaban noites enteiras, que alí tiveran os seus primeiros encontros amorosos, pero non. Non foran. Clara sospeitábao, non só polo ton de fanfarroneo da conversa, senón porque non os vía tan arroutados. Víctor era un de aqueles amigos dos seus irmáns maiores, o único que non podía mirala ós ollos e dicir que estivera nas casas de pedra, o único que lle dicía a verdade aínda sen querer.

Pero ela miraba ó lonxe aquelas casas de pedra e non lle vía o mal, non lle vía o perigo, cando máis se achegara vira nas tendas pequeniñas cousas de moitas cores polo oco da porta; non só amarelas. Pensouno con calma, non llo dixo a ninguén, nin ás súas amigas, nin ós seus amigos, nin ós pais nin a ninguén. Aínda non se atrevía a ir de noite, tiña escoitado o que lle pasaba a quen saltaba o toque de queda, sen fanfarroneo, iso si que pagaba a pena crelo. Rematou o turno no restaurante, saíu pola porta e botou a andar sen darlle explicacións a ninguén nin inventar unha coartada falsa. Ninguén lle ía pedir explicacións, ninguén se atrevería.

Conforme chegaba ás rúas de pedra había menos xente e máis silencio, un certo barullo nun eco. Pensaba que ía sentir medo, pensaba que non ía ser capaz, pero ó poñer o pé no empedrado frío e húmido e enfrontarse ó labirinto de rúas estreitas e casas miúdas, desprendiuse dos complexos que lle pesaban sobre os ombreiros desde o día que súa nai lle disfrazou a virtude de defecto. Sentiu confianza e ánimo, e curiosidade e felicidade.

Botaba a cabeza timidamente polos ocos das portas abertas nas pequenas tendas das casas de pedra, case quería entrar e faríao de non escoitar voces dentro, ou pasos, ou xente. Na tenda de zapatillas e camisetas parou na fiestra, non había moito, unhas zapatillas azuis e un bolso decorado con pegatinas variadas. Asomou a cabeza como fixera nas que vira antes, non escoitaba ruídos, confiada. Eu non saía, estaba mirando unha camiseta de cor estraña, evitaba a luz de cores das velas aromáticas que mantiñan unha claridade sutil na tenda para que o sol me mostrase a cor real da camiseta.

Parece lila – faláballe á dona da tenda - ¿non si? – dirixinme a Clara.

Clara asustouse, coma se esperase non ser vista ou lle estrañase que me atrevera a falar con ela. Dou un paso atrás, preparándose para fuxir diría eu.

¿Que fas aquí? – espetou en voz baixa pero con bastante mala hostia.

Non, ¿que fas ti aquí? – respondiu Víctor tamén en baixo, con aire paternal.

Agora Clara lembraba o sentimento de enfrontarse por primeira vez ás rúas de pedra e decidiu que o labirinto da miña traición ben merecía a mesma valentía.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 28

January 12, 2011 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 28. Sinestesia

Sinestesia: figura retórica que consiste na asociación de dúas palabras relativas a dominios sensoriais distintos. A súa voz cálida facía esquecer a súa falta de elegancia.

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto...

¿Pero que dis, tía? – preguntou Priscila con incredulidade.

¡Que si! Vino, vino cando toquei o pixama – insistiu, respirando con dificultade.

Non é que non te crea, pero xa sabes que ás veces as visións... – dixo Priscila.

Que non, que entraban xuntos nun edificio, vino ben – volviu dicir Clara.

¿Na comisaría? – preguntou Priscila alarmada.

Clara encolliuse de ombreiros, “era amarela” dixo sen poder aclarar máis, é que elas igual ca min nunca estiveran na comisaría; aínda que a ela aquel edificio amarelo non lle parecía unha comisaría, nin a miña actitude a dunha detida pola garda amarela.

Ten que haber unha explicación – dixo Priscila.

Si, ten que habela – rosmou Clara sen convicción.

Non quería crer que eu estivese envolta ca garda amarela, pero o flash que vira non lle parecera precisamente unha detención. Agarraba o pixama con desesperación e con esperanza de ver máis que lle aclarase as dúbidas. Agarrábao buscando a sinestesia que endulzase a visión dunha traición; pero o pixama non dixo máis.

Veña, imos recollendo, que xa é de día – dixo Priscila.

Dobraron a roupa, Priscila facíao axiña, con ánimo e urxencia; Clara movíase con dificultade, adormecida.

Mellor non dicimos nada – suxeriu Clara.

Si, mellor – dixo Priscila.

Non deron refeito os paquetes. Non é que os deixasen moi desfeitos, pero xa non tiñan aquel envoltorio perfecto que vira a noite anterior. Deixáronos na pedra de enriba da cociña ante as miradas atentas de Úrsula e Cira.

Vaia vida vos pegades – apuñalou Cira.

Si – espetou Clara sen dar opción a máis conversación.

Xuño entrou pola porta cansa, esgotada; sentou nunha cadeira e apoiou a cabeza na mesa, sen forzas nin para ir para a casa.

Míraa, non pode ca alma – volviu Cira ó ataque – claro, sendo a única que traballa.

Priscila tivo a axilidade para interporse no camiño de Clara evitando unha catástrofe maior.

¿Pero que facedes aínda aquí? É case de día – dixo Víctor entrando pola porta – ¿pasou algo?

¿Que ía pasar? Estas, que botan toda a noite de palique – reincidiu Cira.

Joder Cira, ti sempre de tan bo rollo – soltou Víctor indo cara Clara - ¿pasou algo? – volviu dicir en voz baixa.

Clara díxolle que non ca cabeza, aínda que o seu mirar non puido ocultar unha preocupación que Víctor liu sen esforzo.

Eu vou quedar aquí, paso do traballo – dixo Xuño, case balbuceando.

Priscila e máis Úrsula collérona cada unha por un brazo e entre risas conseguiron que se erguera, que lles prometera que iría traballar e que por fin se puxeran un pé fóra do chabolo. Cira resistíase a deixar a Víctor e a Clara a soas, quería saber o que estaba pasando. Por moito que todo o mundo lle insistira en que non pasaba nada ben podía notar que había algo raro no ambiente.

¿E vos non marchades? Mirade que xa vai sendo hora – dixo.

Sabémolo, Cira – respondiu Víctor – hai uns minutos dixen o mesmo. Marcha, vaiche ser mellor.

E díxollo con tanta claridade que máis parecía Clara a que falara que Víctor. E con tanta claridade llo dixo que non lle quedou outra que marchar. Tampouco perdiu moito, nada máis ben, Víctor só quedou para abrazar a Clara uns segundos, os que lle deixou o día. Despois marcharon cada quen polo seu lado. Víctor sen saber o que preocupaba a Clara, e Clara tratando de asimilar a posibilidade de que eu as traizoara. Na súa cabeza loitaban a morte a idea de que o meu erro fora involuntario ca idea de que era unha infiltrada e o fixera a propósito. O corazón dicíalle que non, que tiña que haber unha explicación razoable, a cabeza non daba casado as pezas.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 27

January 12, 2011 por Raquel Couto Antelo  

 

Capítulo 27. Devastar

Devastar:destruír completamente un territorio ou país, causando grandes estragos en edificios, bosques, poboacións, etc. As inundacións devastaron a totalidade dos viñedos.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto...

 

 

Devastado coma se lle pasase un terremoto porriba e só se lle salvara a capacidade de vingarse ca mirada. E non tiña razón, non o fixera porque Damián me pedira que o entretivera, de feito nin se me pasara pola cabeza o de entretelo dese xeito, nin como posibilidade o barallara. El acertou co xeito de mirarme, gustoume, gusteille ¿cal era o problema?

Era evidente que si había un problema, posiblemente debido a que el interpretara que eu o utilizara, pero non estaba pola labor de aclararllo nin el pola de esperar as miñas explicacións, colliu a porta da habitación de Damián e fixo algún ruído mentres me vestía, despois escoitei os seus pasos que viñan cara a miña habitación, pararon de súpeto e volveron para a de Damián. Abriu a porta.

Marcho – dixo nun ton frío.

Nun tono que eu sentín frío, que igual era a súa maneira de falar. Apurei ó corredor para ver cara onde ía, pero non o dei pillado. Entrei de novo na habitación e mirei pola fiestra ó porto, e á súa xa tranquilidade. O estómago foime avisando de que era hora de comer e comecei a desexar que na conta se incluíse a pensión completa porque non tiña cartos nin para un cornecho de pan. Baixando polas escaleiras pensei que igual era mellor non preguntar o que estaba incluído ou non, ía comer o que me puxeran diante, ía durmir e usar aquela roupa marabillosa ata que me botasen a patadas ou ata que se acabase o mundo sen o máis mínimo remorso.

¿Teñen algo para comer? – pregunteille á muller da barra.

A estas horas pouca cousa, unhas tapiñas de callos ou de ensaladilla – respondiu con modestia.

Pois unha de cada, entón – dixen mentres me sentaba nunha de aquelas mesas pequenas de madeira preto da fiestra.

A muller remexiu dentro da barra, choqueleou algúns cacharros e saiu con dous pratos pequenos cheos de comida arrecendente, un cestiño con dous anacos de pan e un vaso de auga, que deixou cun sorriso enriba da mesa a miña enteira disposición. Arrecendía, todo arrecendía verdadeiramente, o ulir do pan devolviume á mañá, cando a situación aínda non era tan incerta coma naquel momento.

Pola rúa a xente camiñaba tranquila, saudábanse ó encontrarse uns con outros e as crianzas corrían detrás dun balón cunha enerxía desesperada.

¿Vai querer algunha cousiña máis? – preguntou a señora do bar.

Non, está ben – dixen incómoda, avergoñada.

¿Poñémolo na conta da habitación? – preguntou a muller lanzándome un salvavidas.

Respondinlle ca cabeza, avergoñada, agora polo alivio que sentín ó ver que non me pedía que lle pagase a consumición.

¿Sabe se Damián vai volver? – pregunteille antes de marchar coñecer o pobo.

¿Quen? – preguntou sorrindo dun xeito terrorificamente inocente.

O home que veu comigo esta mañá – aclarei.

Doulle á cabeza mantendo o sorriso inocente e seguiu colocando tazas e pratos. Sooume a “desculpe garda, é que son sonámbula e de súpeto despertei na rúa” así que fun dar aquela volta polo pobo que estaba desexando dar desde que chegara. Sentíame un pouco estranxeira, usurpadora do sitio de alguén; setinme usurpadora ate que alguén me dixo un “boas tardes” natural e espontáneo. Coma se nos vísemos antes, coma se nos coñecésemos. Mireino sorprendida. Pero o home pasara de largo sen esperar a miña resposta.

Boas tardes – dixo unha rapaza ca que case choco ó retomar o meu camiño.

Boas tardes – respondín apurada, satisfeita por dalo feito a tempo.

Parei nos escaparates, había roupa de todas formas e cores, había zapatos impresionantes, cousas para a casa, menciñas, pasteles, comida de todo tipo. Acababa de comer e non facía máis que ter fame e ganas de probar de todo e nin un can.

Achegueime ó porto que estaba calmando a súa actividade, actividade que se estaba trasladando ás tascas de enfronte. Achegueime timidamente. Fóra, nas mesas, parellas con crianzas e conversadores tranquilos. Dentro, barullo alborotado e golpe de fichas de dominó na mesa. Quedei mirándoos con envexa.

“Plas, plas, plas” daban unhas mulleres no ventanal da tasca para chamar a miña atención. Facían acenos ca man para que entrase. Parecían divertidas, lembráronme ás miñas compañeiras. Volvín sentir morriña. Volvín sentir a falta.

¡Entra! ¡Entra! – dicían.

Entra – convidou o camareiro – non se vendiu a sardiña pola mañá, convida a casa.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)