Entrar

 
usuario
 
 
 
Cerrar

registro




Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo.

 
  • Identifícate
  • Regístrate

 

en

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 148

July 2, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 148. Agradar

Agradar: producir agrado, gusto ou satisfacción. A túa decisión agradoulles.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

Eu caín ó chan co susto, Froilán mirou ó vello, miroume a min, non sabía se rir, se coller medo, se saudar.

 

-      ¿Estás ben mulleriña? ¿Pero que vos pasou? Estades cheos de barro ¿andivestes a tombos? – preguntaba o home sen parar.

 

-      Non, collemos medo cando baixou a barreira, non contábamos con ela – explicou Froilán.

 

-      Ela vese fácil de escorrentar, pero un home grande coma ti... Ui, agora que o penso, se non contábades ca barreira é que sodes de fóra – púxose á defensiva o vello.

 

Froilán apuroume ca cella para que me erguese e case tirou de min para fuxir.

 

-      Claro que a xente de fóra non pode entrar aquí, así que debedes ser de dentro... – seguía co razoamento o home – pero se fósedes de dentro eu teríavos que coñecer...

 

O vello falaba cambiando a cara de alta desconfianza a cándida amabilidade. A Froilán tamén lle cambiou a cara, marchoulle o apuro e arqueaba as cellas aspirando paciencia, torcendo a boca para indicarme que o vello non debía andar moi ben da azotea. No que un e outro meditaban as súas conclusións erguinme e sacudín lixeiramente a terra da roupa, non saiu, enzoufeina máis, encollinme de ombreiros xogando a carta da inocencia para que non parecese tan malo.

 

-      Daquela ¿como pode ser? – rematou por fin o vello.

 

-      Igual se nos di onde estamos podémoslle aclarar se somos de fóra ou de dentro – dixen.

 

Froilán asasinoume, linlle claramente na mirada que acaba de admitir que éramos de fóra, aínda que a min non mo parecía, simplemente admitira que estábamos desorientadas.

 

-      ¡Aha! ¡Que boa idea!... Claro que é moi raro que non saibades onde estades se sodes de dentro... – O vello non se decidía.

 

Froilán erguiu os brazos ca desesperación e dou voltas de redor.

 

-      Non, verá, é que levamos un pequeno golpe e estamos desorientadas – tratei de levalo ó meu terreo.

 

-      Nese caso igual é mellor que vos leve á enfermería, os golpes na cabeza son moi malos – dicía o vello.

 

-      El débeo saber ben – rosmou Froilán na miña orella.

 

Agora fun eu a que lle arqueou a cella. O vello pasou entre nós e cando nos levaba uns pasos de vantaxe mirou cara atrás e fíxonos un aceno para que o seguísemos.

 

-      Veña, andade, a médica ten que vos mirar, os golpes na cabeza son moi malos – dicía.

 

Froilán ría polo baixo do seu propio chiste, a min dábame pena o vello e os seus delirios, pero tampouco podía evitar rir.

 

Atravesamos os campos de labradío que víramos regar por aquel artiluxio fantástico, camiñamos polo carreiro de dúas rodeiras no que durmíramos despois da viaxe, guiadas polo vello, acompañadas polas estrelas. Ou os ollos se nos afixeran á escuridade, ou a claridade era cada vez maior. O vello camiñaba a modo, pero con paso firme, facía un aceno cada vez que o aspecto do cultivo cambiaba, coma se estivese facendo de guía turístico explicándonos os detalles do entorno, aínda que non falaba, polo menos non en alto. Ó remate do camiño víase un edificio enorme, rodeado de luces, unha estructura que se me facía coñecida.

 

-      Eu coñezo isto – dixen.

 

-      Ben, ben, iso é que o golpe non foi tan forte ¿e ti? – preguntoulle a Froilán.

 

-      Non, eu non – respondiu.

 

-      Claro, é normal, es máis alto, caeches de máis arriba – razoaba.

 

Froilán mordía os beizos para que non lle escapase a gargallada.

 

-      Eu coñezo isto – repetín a punto dun ataque de pánico.

 

A forma de cárcere que adoptaba o edificio conforme nos achegábamos non me agradaba, resultábame demasiado familiar no sentido desagradable da palabra.

 

-      ¿Que é? – preguntou Froilán polo baixo.

 

-      Parécese ó edificio da fábrica – respondín – non estou segura, nunca o vin de tan preto...

 

-      A fábrica está do outro lado – dixo o vello con naturalidade – da moito que andar e non ule demasiado ben, e que o diga eu que ando co esterco decote xa se pode crer.

 

Froilán agarroume da man con forza, a entrada ó que o vello chamaba enfermería estaba cada vez máis preto e, de súpeto, as luces dábanlle un aspecto sinistro en lugar de claro.

 

-      ¿Corremos? – preguntou Froilán.

 

-      Non neno, non hai apuro, ademais igual che da vertixe e volves caer – recomendou.

 

Froilán mirábame fixamente para aclararme que se refería a correr para o outro lado, a fuxir. Díxenlle que non, tiña que haber unha razón pola que acabáramos alí e debía ser importante cando non puidera viaxar nun momento de estrés.

 

O edificio por dentro era máis tranquilizador, non parecía sequera unha instalación do governo. Era unha instalación pulcra, ben iluminada, silenciosa, moderna, operativa. O vello pasou polo arco de seguridade que había dividindo unha entrada ampla de mármore branco con debuxos en negros enmarcados en filigranas de metal dourado e unha parte que parecía máis reservada.

 

-      Veña, que non teña que tirar por vós coma se fósedes crianzas – rosmou o vello.

 

Seguino sen pensar, aínda ca sensación de que un raio infernal me ía partir en dúas ó non coincidir a miña información xenética ca recoñecida polo escaner. Froilán non parecía tan decidido, seguiunos porque non lle dou para soltar a miña man. Porén, non sofremos dano algún. Os corredores eran espaciosos, con portas pechadas todo ó largo, nin os nosos pasos rompían o silencio.

 

-      ¡Doutora! ¡Doutora! – berrou o vello.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 147

June 25, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 147. Zurcir

Zurcir: coser unha peza de roupa por onde está rachada ou moi gastada, imitando o tecido e de maneira que se note o menos posible. Zurciu os calcetíns no calcañar.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-      Aínda que me da unha certa tranquilidade, non son de agobiarme, pero teño que admitir que saber que o meu fillo terá alguén que mire por el de vello é reconfortante ¿e como está ese meu fillo de cando ti naceches? – preguntou divertida a Rita avoa.

 

-      A reposta igual non é tan traquilizadora – respondinlle.

 

-      ¿Que resposta? – preguntou Froilán poñéndome a man no ombreiro.

 

Poñéndome a man enriba do ombreiro sorprendendo á Rita vella e deixándome inconsciente a min. Cando recobrei o coñecemento sentín o frío do resío, a dureza do chan e o cansanzo do despertar despois dunha viaxe, comezaba a recoñecer os síntomas. No ceo estrelas, de redor vexetación.

 

-      Como me doe a cabeza – rosmei - ¡Merda! Rompín o pantalón.

 

-      Pois zúrceo e xa – rifou desde o alto un Froilán ó que non lle vía máis que as pernas – e se che doe a cabeza aguantas, como me dicías ti a min.

 

Díxoo con todas as letras, sen o máis mínimo ápice de compaixón. Non lembraba dicirlle tal, pero a verdade é que tampouco tivera moita consideración cando se queixaba, aínda máis, creo que ate me rira del nalgún momento.

 

-      Que frío fai ¿non? – dixen incorporándome aínda sen erguerme.

 

-      Si – dixo seco.

 

-      ¿Onde estaremos? – preguntei ó aire sen esperar resposta.

 

O redor máis próximo parecía un carreiro de dúas rodeiras enlamadas e herba onde non había lama, unhas árbores pequenas dun lado, uns prados do outro.

 

-      Non teño nin idea, pero cada vez paréceme máis terrible a falta de control que tes do teu – parecía enfadado - ¿que lle contaches á vella? ¿Que lle tiñas que responder?

 

-      ¿De verdade che parece iso o máis importante agora? – repliqueille erguéndome - ¿Como é que che afectou menos a ti desta vez?

 

-      Non sei, igual o que viaxou esta vez fun eu e ti viñeches comigo – dixo tranquilo.

 

Mireino espantada, fiumenta diría, sentíame cómoda pensando que eu era a única que podía viaxar no tempo e no espazo, en certo sentido superior. Froilán sorriu con malicia.

 

-      ¿Paréceche mal? Non te preocupes, foches ti seguro; despertei sobre ti, supoño que levarías un golpe ou que te sofoquei, non sei canto tempo estivemos así, ti remexécheste, eu erguinme e ti debeches quedar a gusto porque tratei de moverte e non puiden, estou esgotado, pero teño frío, senón estaría no chan – agora si se lle conocía o cansanzo na voz.

 

-      Díxenlle que era a súa neta – dixen para compensalo.

 

-      ¡Sabíao! – berrou sen importarlle que fose de noite, que non soubésemos onde estábamos, nin que perigo nos espreitaba.

 

-      Si, é que es moi listo – botei a andar – veña, a ver se atopamos algo de civilización.

 

Seguiume sen discutir.

 

-      Non parece a cidade – dixo – é raro que a túa avoa non viñera tamén, igual hai un motivo polo que andamos dun sitio para o outro e non é que nós queiramos.

 

-      Si, mellor deixamos de darlle voltas, estou empapada e non dou quitado o ulido a humidade do nariz – queixeime.

 

Non dixo nada, camiñamos a modo. O carreiro dividiu por un anaco os prados das árbores pequenas que impedían a visión do outro lado, despois prados dos dous lados, non con herba agora, agora víanse os regos arados con pequenas prantas agromando. Todo escuro aínda, a civilización adiviñábase no cultivo, pero non se vía. De súpeto un pitido intermitente.

 

-      ¡Coidado! – advertiu Froilán agarrándome do brazo.

 

Unha barreira pintada en branco e vermello baixou do lado esquerdo cortándonos o paso.

 

-      ¿Que pinta isto aquí? – preguntei.

 

-      Non teño nin a máis remota idea, pero mellor botámonos para atrás – dixo Froilán tirando de min cara o chan.

 

Non había onde agacharse pero intentámolo arrimándonos ó valeón que non alumbraba a lúa. O pitido parou facendo o silencio da noite terrorífico. Un intre interminable e un son metálico máis terrorífico aínda que se achegaba lentamente.

 

-      Igual era mellor correr – suxerín.

 

-      Igual podías pensar en sacarnos de aquí, non sei, cunha desas viaxes que fas ti con tanta facilidade – rosmou na miña orella.

 

Non caera na conta, tratei de concentrarme, non debería serme difícil, cando me asustei ca man de Froilán a cousa foi instantánea, agora estaba bastante máis aterrada e o único que visualizaba era un tanque do exército amarelo. O ruído era máis intenso. Achegábase. Claridade. Erguémonos a un tempo para ver.

 

-      ¿Que fai? ¿Está botando auga? – preguntei ó ver unha especie de cano longo colocado sobre unhas rodas altas cunhas luces laranxa que daban voltas en cada extremo.

 

-      Si, ou rega ou fumiga – puntualizou Froilán – veña, ergámonos, que igual nos fai máis mal a carón que de pé.

 

Erguémonos con tempo dabondo para dar uns pasos atrás e tapar a cara para non respirar o que botaba. O artiluxio cruzou o camiño para percorrer o outro prado facendo desaparecer o ruído mecánico e a luz laranxa na noite, devolvéndonos a paz de novo.

 

-      ¡Que moderno! – exclamou Froilán.

 

-      ¿Si, non? Eu calei porque non sabía se era raro – dixen.

 

-      ¿Pero que vos pasou criaturas? – escoitamos detrás de nós.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 146

June 18, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 146. Xanela

Xanela: abertura feita nunha parede para deixar pasar a luz e o aire; e, por extensión, peza que pecha esa abertura e que está formada por vidros suxeitos por un marco de madeira ou doutro material. Abre a xanela para ventilar a oficina.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

Froilán disfrutaba a cara de desconcerto de César. Quizais era de arrepentimento, o intento por sacar o tema dos fillos saíralle caro; afrontaba, naquel momento, a conversa pendente da súa xuventude, ca diferencia de que en lugar da moza tiña que encarar a sogra.

 

-      Non, Ramiro, poida que teña razón – César púxose nostálxico – co tempo un valora as cousas doutra maneira.

 

-      Bueno, non lle deas máis voltas – Ramiro púxolle a man no ombreiro.

 

A Rita avoa reprobábaos ca mirada, notábaselle que contiña o enfado máis por compostura diante das visitas que por aprecio a César. Eu mantíñame á marxe, non sabendo como desenvolverme naquela situación tensa, incómoda.

 

-      Nena, ¿queres comer algo? – preguntoume Rita con amabilidade pero aínda tensa.

 

-      Non, gracias, estou ben – respondín.

 

-      Pois ven igual – ordeou tirando de min.

 

Fun detrás dela, non me deixou moita máis opción, tan só botar un ollo ás caras de pánico de César e de Froilán e escoitar un comentario divertido de Ramiro xa saíndo pola porta.

 

-      El dálle a razón ó teu amigo, pero a miña filla pasouno mal ¿sabes? – rosmaba a Rita vella escaleiras arriba.

 

Non o sabía pero imaxinábao, aínda que tamén comprendía a posición de César.

 

-      Á miña filla tanto lle da, agora ten a vida organizada, ten un neno, o marido é un home encantador, non será tan fino coma César, pero el tampouco naciu así de refinado, foiche mecánico coma o meu Ramiro ¿sabías? – a muller precisaba botar todo fóra.

 

Non agardou pola resposta.

 

-      A pena que teño é que estea fóra, pero aquí non tiña traballo, e claro, agora non vai desfacer a vida aló para refacela aquí e volver a non ter traballo, aló viven ben, chama a miúdo, tampouco se pode pedir máis, eh non? – ela seguía – pero non me da a gana de calar, el desapareciu coma un covarde, ¿podes crer que é a primeira vez que ven á nosa casa despois de abandoar á miña filla? ¿cantos anos hai? ¿que acordo lle dou? Preséntase aquí coma se fose o máis normal e eu teño que abrirlle as portas e nin sequera me podo permitir dicirlle catro verdades á cara; á cara, que llas estou dicindo á cara, nunca palabra dixen fóra destas paredes, nin ós pais, nin á miña filla, nin a ninguén fóra do meu home.

 

Parou para tomar alento, perdiu a mirada na xanela.

 

-      Anda e que lle dean, se é moi delicado que volva para a súa vida de rico, que aquí ninguén chamou por el – parecía que se tranquilizaba – e o que máis me jode é que Ramiro o vexa tan normal, ben lle cadra que ten unha cama no taller, aquí hai tardar en subir.

 

Tratei de non sorrir, pero tiña a súa gracia, a pobre muller collera unha perrencha sen contar e non daba parado aínda que seguramente lle viña ben sacar toda a carraxe dunha vez por todas.

 

-      A miña filla mátame como se entere, marchei, porque llo solto todo, ti non digas nada – pediume - a miña filla mátame.

 

-      Non se preocupe, non coñezo á súa filla, e con César tampouco teño confianza coma para falar da súa vida privada – tranquiliceina.

 

-      E logo ¿ti quen ves sendo? Non pareces, nin ti nin o teu amigo, non parecedes... – a muller non remataba a frase.

 

-      Eu creo que veño sendo neta súa – aproveitando que tiña o corazón acelerado.

 

E sería por iso que non se inmutou.

 

-      Sabíao – dixo cambiando a mirada – non que foses miña neta, es moi vella para iso, non pretendo ofenderte, pero a miña filla non terá nin cinco anos máis ca ti.

 

Falaba tranquila, coma se fose o máis natural.

 

-      Non da súa filla, do seu fillo – dixen sen medo a matar á pobre muller dun ataque.

 

-      ¡Ah! con iso non contara, claro que o meu fillo é dous anos máis novo ca miña filla, sigues sen cadrar – a tipa falaba tranquila.

 

-      Eu tampouco son tan vella como aparento – dixen.

 

-      Por moi nova que sexas, tres anos non tes – volviu a enfadarse.

 

-      Agora mesmo, se o miramos polo calendario aínda non nacín – soltei.

 

A Rita avoa sorriu coma se lle parecera que eu contaba historias para entreter xente aburrida e aquela fose unha boa historia.

 

-      Ramiro é o meu avó, é a única persoa da miña familia que coñezo, el e a manta que tedes no sofá de abaixo, esas dúas cousas, viviron toda a vida que lembro comigo – púxenme seria.

 

-      Bueno, non me das moitas esperanzas daquela ¿morrín ou deixoume por rosmona? – riu.

 

Non lle respondín, era case obvio que morrera, non tería aquela tristura de librarse dunha muller amargada.

 

-      Cústame crer que o meu fillo sente a cabeza algún día dabondo como para ter crianzas, e menos que volva onda nós. É moi bo rapaz, que vou dicir, é o meu fillo; pero non nos levamos, ten paxaros na cabeza, non coma Ramiro. Ramiro fai os seus xoguetes, as máquinas, pero ten os pés na terra, sabe que hai que traballar para comer, é unha persoa razoable, traballadora, é un bo home, ten moito valor ¿sabes? – falaba unha Rita avoa namorada perdida.

 

Sorrín.

 

-      Pero o meu fillo... pasa o día cunha mazá e non ten máis ansia... e mulleres válenlle todas cantas lle pasen por diante... para un anaco porque despois... – fixo unha pausa – ¡homes!

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 145

June 11, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 145. Vulgar

Vulgar: que non supón un coñecemento particular dunha materia determinada, que é comprendido ou sabido. O nome vulgar das amígdalas é “anxinas”.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

Froilán e máis eu miramos de redor tratando de atopar unha cadeira libre, non había nin unha; ó final a muller ía ter razón. Ó final optamos por poñer as cousas enriba da mesa e sentar nun sofá cuberto cunha manta que se me facía coñecida. Froilán notouno. César non, el quedou de pé interesándose polo traballo que comezara o meu avó. Era un boneco dos seus, vírallos facer mil veces, comezaba polo tronco, aí era onde insertaba o mecanismo, despois segundo o material que tivese compoñíalle o resto do corpo, de nena se eran de cores claras, de neno se eran cores escuras, se as cores non lle alcanzaban daquela facía un animal ou un artiluxio sen sentido. Así facía o avó que eu coñecía, igual o avó novo non, analicei os xoguetes que apartáramos para sentarnos.

 

-      Vós non vivides por aquí ¿non si? – interrogou a miña avoa sentando de novo.

 

-      Non, en realidade non – respondín.

 

-      Bueno – non lle pareciu dabondo a resposta – pois a min fásteme coñecida – analizábame por enriba das gafas.

 

Froilán advertiume ca mirada que non me fose da lingua. Non o fixen por el, simplemente non souben que dicirlle, encollinme de ombreiros e sorrinlle. César seguía entretendo a Ramiro demandándolle explicacións sobre os xoguetes que ían alborotando a habitación con tintineos afinados.

 

-      Mira – dixo de repente ensinándome unha boneca – desto era do que che falaba.

 

Collín a boneca e busquei por detrás a chave para darlle corda e ver que facía. Pilloume por sorpresa, non soou unha música como esperaba, moviu os brazos chocando co meu xeonllo. Coloqueina de pé fronte a min e volvinlle dar á manivela; a boneca accionou os brazos facendo unha reverencia a modo de saúdo e volviuse a incorporar despois quedando queda de novo. Sorrín. Froilán movíase no sitio representando a impaciencia que lle corría por dentro.

 

-      Boh, esa é moi vulgar, tenas que fan cousas mellores – dixo a muller quitándolle mérito.

 

-      A Rita gústanlle máis estes – dixo Ramiro sinalando a un estante – estas andan, estes fan o pincho carneiro, e aqueles son “vehículos” – sinalou a uns artefactos grandes con moitas pezas.

 

-      ¿E como sabe o que che gusta se aínda non te coñece? – preguntoume Froilán en baixo.

 

-      Estáse referindo á señora – rifeille, tamén en baixo, arqueando as cellas ben arriba para que se decatase de que el tamén debía ter coidado có que dicía.

 

Froilán desculpouse sorrindo coma un neno pequeno ó que acababan de pillar facendo unha trasnada. Pero a señora non estaba lonxe dabondo ou andaba ben de oído porque se decatou.

 

-      ¿Chámaste Rita logo? – retomou o interrogatorio.

 

E retomouno conseguindo non só deixarme sen resposta senón chamar a atención de César e de Ramiro que estaban concentrados buscando xoguetes divertidos para ensinarnos.

 

-      Que coincidencia ¿non? – a vella insistía.

 

César mirou petrificado a Froilán suplicando unha resposta que contentase á outra Rita e non nos deixase ó descuberto.

 

-      Si – respondín.

 

-      Muller tampouco é que sexa un nome tan raro – restaba importancia Ramiro.

 

-      Pois é a segunda que coñezo, e algún tempo xa teño – rebatíalle a muller.

 

-      Daquela haberá que celebrar a coincidencia, sácalle aí unhas botellas – apurou César dándolle unha palmadiña nas costas.

 

-      Uf neno, hai tempo que nolo quitaron, agora auga da billa e pouco máis, nin chourizo, nin queixo, xa nin comer se pode – queixábase Ramiro afectado.

 

-      É un esaxerado, non llo quitaron, dixéronlle que tiña que comer menos, pero cando se pon a comer non entende de parar – ría a Rita avoa.

 

-      A ver canta disciplina tes cando che toque a ti – riu de volta Ramiro.

 

-      Aínda imos ter que chamar ós vosos fillos para que vos poñan a raia – andivo áxil César.

 

-      Non lle fai caso ó médico que ve cada tres días vaillo facer ós fillos que os ve unha vez ó ano? – a hábil e inocente señora deixou a César sen cravo ó que agarrarse.

 

Froilán sorriu con malicia vendo a César sen recursos. A señora decatouse, non podía deixar de observala, de estudiala como facía antes con César; creo que tamén se decatou diso, pero doume igual.

 

-      Hai ben tempo que non sei de Gabi – César intentouno de novo.

 

-      Si, cando o deixaches non tiña moitas ganas de verte e, co tempo, curou, esqueciu, atopou a alguén – a muller parecía resentida.

 

A muller parecía resentida e César parecía desgustado.

 

-      Rita déixao estar, aínda cha ten gardada, pensa que foi culpa túa, aínda que foi amainando, antes botábache un feixe de maldicións cando te vía pola rúa, pero vese que non ten moito poder – riu Ramiro.

 

-      Claro que foi culpa del – enfurruñouse Rita.

 

-      Ti que saberás, sempre acabamos discutindo por isto – dixo cara nós - esas decisións hai que tomalas xuntos, non pode ser que unha pense unha cousa e que o outro vaia correndo detrás.

 

-      ¡Homes! – exclamou a Rita vella mirándome.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 144

June 4, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 144. Ultravioleta

Ultravioleta: relativo ou pertencente á parte invisible do espectro solar ou luminoso, que está  despois da cor violeta. Os raios ultravioleta non se ven a simple vista.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-      A FILLA – retomou César con xenio – unha vez contoume que tiña un irmán que marchou da casa de moi novo.

 

E unha vez máis detivo o relato nese punto coma se o resto fose obvio.

 

-      Estou por non arriscar unha teoría porque... – comecei a dicir.

 

-      Supós que o irmán é o pai de Rita – Froilán si que arriscou a conclusión.

 

-      Si – respondiu sen máis.

 

-      E o baúl do teu bisavó ¿que ten que ver con todo isto? – preguntei.

 

-      Nada, lembroume que o irmán da outra marchara – non aclarou César.

 

-      Xa ¿e a historia do hotel? – insistía.

 

-      Iso nada, tan só un experimento – soltou sen darlle importancia.

 

-      Un experimento – repetiu Froilán con certa retranca.

 

-      Si – zanxou sen dar máis explicacións.

 

Non por insistir parecía máis inclinado a dar detalles do que el denominaba experimento, así que baixei ó piso ca intención de marchar, aínda non sabía cara onde, pero descubrir que o meu pai podía ser o irmán díscolo da antiga moza de César tampouco me axudaba en nada.

 

-      Se queres preséntocho – berrou César detrás de min.

 

Seguín ate entrar no piso, estaba desexando coñecer ó meu suposto pai, pero mostrárame ansiosa demasiadas veces e demasiadas veces me deixara cas ganas.

 

-      Dígocho en serio, sei onde vive – César apuraba.

 

-      Pero ¿como vas saber onde está se hai quince minutos nin lembrabas que a tipa esa che falara del? – Froilán apuraba tamén.

 

César non lle fixo caso.

 

-      Seguro que está na casa ¿imos? – insistía.

 

Admito que disfrutei o momento, ver a un César frío e imperturbable case suplicar detrás de min era como para disfrutalo. Pero tamén teño que admitir que tardei en responder porque non sabía que dicir, non sabía se perder o pouco orgullo que me quedaba e dicirlle que si; ou se conservalo e dicirlle que non.

 

-      A ver tío, deixa de marear a perdiz ¿que coño queres de nós? Se non no lo dis, marchamos xa – poñía os límites Froilán.

 

César ignorouno e sentou ó meu carón.

 

-      Non está lonxe – insistía.

 

-      Está ben – claudiquei – imos.

 

Non regateou, colliu a chaqueta e botouse escaleiras abaixo asegurándose de que o seguíamos.

 

-      O seu taller está a tan só dúas rúas, nós vivíamos alí daquela – explicaba mirando cara atrás coma para tirar de nós.

 

Froilán e máis eu mirámonos. Había truco. Parei en seco, precisei uns segundos para tomar alento, tragar o orgullo e frear as ganas de estamparlle a cabeza contra unha farola.

 

-      A Ramiro xa o coñece, non lle fan falta as presentacións, mellor collemos polo noso camiño – falou Froilán por min.

 

-      Pero el pódenos dicir onde está o fillo – insistía César coma un neno pequeno.

 

-      Tal como nolo contaches parecía que non mantiñan o contacto – volvín caer coma unha tonta.

 

César notoumo e retomou os seus pasos sen responder, se estivese ó que tiña que estar vería con claridade que acertara co parecido; pero nin a cella de Froilán conseguiu poñerme os pés no chan máis que para seguir os pasos de César. Polo menos non mentiu na distancia. A casa de Ramiro era moi parecida á de César, un garaxe alto no baixo, un portal de aluminio con cristal de cadriños pequenos, un timbre no lateral. César non dubidou, cando nos chegamos ó portal el xa chamara e tiña medio corpo dentro. Polas escaleiras escoitábase unha música tranquila, un cerrellar na porta e a música máis alta.

 

-      Ola Ramiro – saudoou César.

 

-      Ola neno – sentín unha picadiña no corazón ó escoitar a voz do meu avó menos cansa, menos triste - ¿que pasou?

 

-      Nada, non te preocupes Ramiro, estaba cuns amigos na casa e ela díxome que lle gustaban os mecanos e lembrei que ti facías cousas destas e pensamos en vir – explicou César con tranquilidade coma se o tivese preparado.

 

-      Bueno – dixo o meu avó apartándose para que un César co que non falaba desde había anos lle ensinase os seus xoguetes a unhas completas descoñecidas – pasade, pasade.

 

Dentro, sentada nunha cadeira de brazos calcetaba a que debía ser a miña avoa, mirábanos por enriba das gafas cun sorriso divertido.

 

-      Está todo revolto, púxenme cunha cousa que se me ocorreu pola noite – desculpábase Ramiro.

 

-      Non lle fagades caso, está sempre así, menos mal que o consigo manter a raia e non lle deixo subir nada para a casa – falaba mentres se erguía a muller – levo horas buscando as gafas, deixeinas onte pola tarde enriba da mesiña e ¿ti velas?

 

-      Tenas postas – apurou a dicir Froilán na miña orella medio rindo, medio non querendo chamarlle tonta á señora.

 

-      Estas non, ho – colliu as gafas para miralas – estas son as vellas, menos mal que gardo todo, pero estas non filtran os raios ultravioleta e a min gústame coser a carón da fiestra ¿queredes tomar algo? Sentade, sentade por onde queirades.

 

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 143

May 29, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 143. Tona

Tona: casca das árbores. A tona do piñeiro é moi decorativa.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

Para ser xusta teño que dicir que tampouco aspiraba a unha cea romántica que acabase nalgunha clase de ascenso.  Quizais si aspiraba a unha cea romántica, pero de xeito soterrado; ó comezo, o que buscaba, o que ela quería era saber máis del, porque lle gustaba, claro, aínda que non estaba disposta aínda a admitilo; ela diría que porque lle vía potencial como personaxe, porque era guapo, claro; porque tiña éxito, claro; porque tiña cartos, claro.

 

-      “Os solteiros máis desexados do país” – barallaba as opcións en alto – estará solteiro, non dixo nada de que estivese casado, a ver se me fan a bio rápido.

 

Pinchou varias veces enriba do icono de recibir do buzón electrónico para comprobar que non chegara nada, non pasara nin media hora des que lle encargara á fotógrafa falar co departamento de redacción. Erguiuse e dou unha volta pola oficina, non tardou en recibir unha chamada da secretaria sobre un asunto urxente e importantísimo que a tivo entretida toda a xornada e incluso de camiño a casa ate facerlle esquecer o tema César.

 

Dous días pasaron ate que un becario chamou con medo á porta axitando un papel.

 

-      ¿Que? – preguntou sen miralo.

 

-      Tráioche a “bio” que nos encargaches – tremáballe a voz.

 

-      ¿A bio? ¿Que bio? ¿A do tal César? A boas horas, menos mal que non era urxente, canta incompentencia – rosmaba unha Gloria que case nin lembraba o encargo.

 

-      Xa, é que me custou un pouco e... – desculpábase un becario ó que ninguén lle dixera como tiña que facer o traballo, nin cando o tiña que entregar.

 

Gloria fíxolle un aceno para que marchara sen erguer a vista, agarrando con ansia o documento.

 

-      “Nome completo, estado civil, data de nacemento...” ¡que novo! “socio fundador, membro do consello de dirección, propietario das patentes,...”, non está mal – revolviu na carpeta das fotos da festa – non está nada mal.

 

Mirou a composición do número que estaban preparando e non había ningún espazo libre. “Mellor” pensou, así tiña tempo de buscar unha lista completa de solteiros ó nivel do seu número un para que non se notara demasiado preparada. Tamén lle daba marxe para facer dunha simple lista de recheo o artigo central da revista, quizais a portada.

 

-      ¡Uf! A portada vai ser moito – freou a tempo a fantasía.

 

Na reunión houbo algún sorriso malicioso cando Gloria liu os contidos, só por parte do persoal máis antigo, das que aínda lembraban o éxito da primeira lista que fixera. Pero tampouco foron demasiado efusivas porque sabían que, mal que lles pesase, agora mandaba máis que daquela. E desta vez o éxito da lista non se reflectiu nunha cita, de feito César nin lle prestou atención, era Inma quen levaba conta desas cousas; desta vez o éxito da lista residiu na presentación en sociedade dun novo obxecto de desexo, e no conseguinte incremento das ventas; desta vez si que obtivo as felicitacións das altas esferas.

 

-      Había tempo que non facíamos unha segunda tirada – comentáballe Camelia – non se che pode negar o ollo clínico.

 

-      Non está mal, para que despois vaiades dicindo que estou onde estou porque me deito cos xefes – dixo Gloria con sorna.

 

Camelia non lle entrou, era das que o dicían e por moitos méritos que Gloria acadase non estaba disposta a emedar o diagnóstico, porque, no fondo, pensaba que ela o faría mellor.

 

-      Agora deberíamos aproveitar o tirón, non sei, igual facerlle unha entrevista a varias páxinas, as catro centrais ¿non che parece? – Gloria pediu confirmación máis que consultou.

 

-      Si, pero igual é mellor cebar un pouco máis a personaxe, se desvelas todo o misterio dun golpe acabas co filón – levaba a contraria Camelia por levar.

 

-      Non sei que che diga, se unha simple foto acompañada dunha breve biografía despertou tanto interese, igual unha entrevista completa cunhas fotos coidadas pega o pelotazo e engancha a máis público, non só a quen guste do seu físico senón tamén da súa forma de ser – Gloria defendía a súa posición.

 

Pero querendo manterse firme na súa postura non lle quedou máis remedio que seguir o consello de Camelia porque Inma tardou en convencer a César de que a entrevista era unha boa idea. E desde o punto de vista económico foi o mellor que puido facer, as ventas incrementáronse notablemente desde a publicación da lista, as cartas á directora aumentaron en número e en esixencia e, ademais César, que era de natural tímido, desapareciu da vida social xerando aínda máis ansia.

 

-      Dille que podedes elixir o equipo técnico, o emprazamento, e asegúrovos que non imos facer ningunha pregunta de carácter íntimo, vou facer eu a entrevista persoalmente para que non haxa sorpresas – prometía unha Gloria compracente.

 

Pero o derroche de amabilidade durante as negociacións pasoulle factura durante a entrevista; centrouse tanto en engaiolar á súa presa que esqueciu as maneiras ca persoa que fixera posible o encontro e, o que para os executivos cos que ela adoitaba tratar sería normal, foi o erro máis terrible que puido cometer ós ollos de César. Notouno, tarde, ó remate, cando recollían o material e se dispoñía a suxerir unha copa para agradecerlle as molestias.

 

-      Inma – dixo César ignorándoa - ¿acompañas ti a esta xente ate que rematen de recoller?

 

Inma asentiu, sabía que era unha pregunta retórica, notáballe as ganas de sacarse do medio e case llo agradeciu non o fose empeorar dicindo diante de algún micrófono unha inconveniencia maior das que xa dixera ó longo da entrevista.

 

A revista superou todas as previsións de ventas e, como ela previra, dou o pelotazo aumentando a ansia por coñecer a aquel empresario con pinta de axente do servizo segredo de xeito desproporcionado. Por desgracia para ela, abrira e pechara a porta do filón máis rendable que se lle ía presentar na súa carreira nun só movemento. Por sorte para ela, estaba igual de pechado para a competencia, César dera orde de limitar o contacto ca prensa á estricta comunicación corporativa e blindou a súa vida persoal baixo unha tona inaccesible.

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 142

May 21, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 142. Satélite

Satélite: en sentido figurado pais, estado, etc., que está baixo a influencia política e económica doutro. Convertir un país en satélite doutro pode ser cómodo pero é inmoral.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

Traballando de becaria encargáronlle confeccionar unha desas listas que sacaban para encher o oco do medio entre dúas seccións fixas o día que o colaborador de turno se poñía en plan divo e reclamaba unha subida salarial.

 

-   ¿E de que a fago? – preguntaba unha Gloria primeiriza.

 

-   Do que queiras, das máis elegantes, dos máis atractivos, dos máis golfos ou das peor vestidas; déixoo ó teu criterio, se queres ser editora tes que aprender a tomar decisións – díxolle a xefa da que aprendiu o estiramento.

 

O número de aquela semana ía dun festival de cine co que case viña cantada unha lista das mellor vestidas da alfombra vermella; pero a unha Gloria con pouca experiencia e moitos fumes pareciulle demasiado obvia e optou por outra lista menos previsible. Foi unha decisión que adoptou con rapidez como a súa xefa lle dixera que debía facer unha futura editora, porén decidir o motivo da devandita lista foi máis a modo.

 

-      A ver, ela dixo os máis atractivos, os máis golfos... ummm, que complicado – pensaba en alto revisando o arquivo de fotografías da revista – que difícil – víñanlle as ganas dun doce.

 

Miles de fotos pasaron diante dos ollos de aquela Gloria aínda algo inocente. Para adiante, para atrás, xa nin as distinguía.

 

-      Se ó final vai ser mellor o máis obvio – rendiuse por fin.

 

Descolgou dilixente o teléfono para falar co departamento de redacción.

 

-      Son Gloria, preciso ver as fotos da alfombra vermella para fac... – dixo sen engadirlle un por favor, nin un bos días nin nada.

 

-      Que di que é Gloria e que quere as fotos do festival – falaban entre dúas co teléfono descolgado.

 

-      ¿E esa quen é? – preguntaba a outra.

 

-      Será a becaria, digo eu porque que eu saiba non contrataron a ninguén máis ultimamente – respondiu a que tiña o teléfono na man.

 

-      Pois dille que espere a velas na revista – soltoulle a outra.

 

-      Que as preciso para facer unha lista – berraba Gloria polo auricular.

 

-      Que di que vai facer unha lista – repetía a que tiña o teléfono na man.

 

-      Lista si que é ela, cólgalle – case ordeou a outra.

 

E colgou.

 

-      Pero mira que es mala, mandámoslle unhas copias e xa ¿non? – medio se ría a do teléfono.

 

-      Si, vai saber ti para que quere esta as fotos, para vendelas por aí, ou para colgalas en internet, que a estas espabiladas xa as coñezo eu – falaba a primeira sen apartar a vista da pantalla.

 

E Gloria viuse sen sequera o obvio para traballar, así que a súa mente áxil de supervivinte atopou a solución por ela.

 

-      Igual o orixinal está nas persoas que formen a lista – dixo en alto a brillante Gloria.

 

Pechou o arquivo de sociedade e dedicouse ó de economía, ó de sucesos, ó de investigación, mirou todas as fotos que había nos arquivos do grupo editorial unha por unha sen que se lle escapase nin un detalle. Nun papel anotaba as posibles listas que podía confeccionar, cas posibles fotos que podía incluír en cada unha delas. Ó primeiro saíanlle cousas ridículas, como os dez peores estilismos para entrar en prisión, ou as dez peores maneiras de non cruzar as pernas nun xuízo, ou as dez mascotas máis divinas.

 

-      Vaia merda – maldecía - ¿como era aquelo que lle dixo Camelia a...? ¡Ah! ¡¡¡As bio!!!

 

Apurou a buscar no directorio a carpeta que lle vira abrir a Camelia cando a xefa lle preguntara quen era unha rubia que ía co actor de moda. Por orde alfabética apareciu diante dos seus ollos un listado de perfís con todos os datos actualizados de toda canta persoa pasara algunha vez polo obxectivo das cámaras da empresa. Abriu dun golpe máis arquivos dos que podía procesar o ordenador. A primeira foto que apareciu foi determinante. Era dun home duns cincuenta e tantos chegando os sesenta e poucos, con notables signos de calvicie e onde non había os signos había canas... de profesión “directivo dunha multinacional”, riqueza estimada incalculable, tres exmulleres, dúas amantes oficiais, tres máis supostas, barco veleiro nas illas, mansión no estranxeiro. Si, pareciulle un perfil interesante. Para a súa sorpresa todos os documentos contiñan información igual de detallada, e sabía que era veraz, porque non había cousa que temesen máis que unha demanda. Buscou todos os homes que tivesen máis dunha ex, varias amantes e algunha propiedade no estranxeiro. Sentiu a tentación de titular o artigo “Os dez homes con máis satélites do país”, pero o seu instinto de editora dicíalle que a parte de ambiguo era un título sen chispa.

 

-      ¡Decidido! – berrou de emoción – “Os dez homes maduros máis desexados”.

 

Cadráballe máis a palabra interesante, pero a súa ética profesional non lla permitía usar con aqueles especimes. Desexados debían ser, igual non polo seu físico, pero sendo as fichas veraces, ter varias ex-mulleres e varias amantes sería indicativo de algún desexo razoou.

 

O ranking pasou sen pena nin gloria, non recibiu ningunha felicitación pero tampouco ningunha bronca. No seu interior sentía dado o primeiro paso cara o posto de editora xefa, non, as súas compañeiras daban cen pasos coma ese todos os días e seguían sendo axudantas.

 

-      Ven – chamouna a recepcionista.

 

Non as tiña todas consigo, temía que lle deran a patada, por contaxio máis que nada, porque a empresa tiña un convenio firmado ca universidade e saíalles máis a conta tela por moi inútil que fose.

 

-      Trouxeron este ramo para ti, hai unha tarxeta – sinaloulle con malicia.

 

Gloria liu o convite á cear sen recoñecer na sinatura o primeiro home que o ordenador mostrara ó descolgarse.

 



comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 141

May 14, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 141. Rafa

Rafa: parte branda do pan. A min gústame máis a codia ca rafa.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

Con todas as fotos enriba da mesa Gloria enfrontouse á complicada situación de decidir cal iría na portada. A reporteira trouxera un feixe de instantáneas perfectas cheas de luxo, glamour, beleza e bo gusto. Concentrábase barallando mentalmente as fotografías dentro da proba de imprenta mentres beliscaba a rafa do bolo de leite sorteando a tentadora codia cuberta de azucre tostado.

 

-   ¡Decidido! – berrou emocionada ó ver claro o dominical exposto nos mellores quioscos.

 

As compañeiras ergueron levemente á vista para confirmar que non era máis que o de sempre. Gloria emocionábase con facilidade cos éxitos, alterábase con facilidade cos fracasos, algún compañeiro diría que era unha muller fácil, algunha compañeira diría algo peor.

 

-   ¡Esta para a primeira páxina! – erguía unha foto no aire - ¡Esta para as páxinas centrais!

 

Despois da euforia do acerto analizou as fotos xa desde o punto de vista editorial, anotou no seu caderno salvavidas os nomes das persoas que irían ó pé; só as importantes.

 

-   ¡Cam! ¡Cam! – chamaba Gloria por unha compañeira de redacción.

 

-   ¿Que? – preguntou Camelia sen moito entusiasmo presentindo un rosario de interrogantes.

 

-   ¿Quen é este? – apuntou Gloria a un César que comezaba a figurar moito ó seu pesar.

 

-   ¿Cal? – preguntou de novo Camelia achegándose á mesa.

 

-   Este, o que está ó carón da loira – sinalou co dedo Gloria.

 

-   A loira é Esther Lestedo, a actriz esta que se está facendo famosa polos seus estilismos – respondiu Camelia tratando de desviar a atención da súa ignorancia.

 

-   ¿A ti que che parece? ¿Que traballo aquí porque me deito co xefe? – ofendiuse Gloria – xa sei que esta é Esther Lestedo, fixémoslle unha reportaxe hai dúas semanas.

 

Camelia calou por non dicirlle que non se deitaba co xefe porque á súa xefa non lle gustaban as mulleres e, tamén, a piques estivo de botarlle en cara que para facer a reportaxe tivera que pasar horas documentándose sobre a tal Esther porque nunca a vira diante.

 

-      ¡Este! ¡O home que está ó seu carón! Este tan elegante – golpeaba o índice a foto.

 

-      ¡Ah, ese! – tratou de poñer un ton consistente ca declaración previa de pensar que falaba da muller – Non será ninguén, algún ligue de Esther.

 

-      Non, Esther foi á festa con outro actorucho da súa serie – revolvía Gloria con ansia entre as fotos para demostrarlle que non mentía.

 

-      Pois non sei nena, será un empresario ou algo – desentendiuse do tema Camelia volvendo á súa mesa – pregúntalle á fotógrafa, seguro que o sabe – aconsellou para que non parecese tan brusca a súa indiferencia.

 

A fotógrafa non tardou moito, pensou que algo fora mal, que se borraran as fotos e que esquecera facer a copia de seguridade.

 

-      ¿Quen é este? – repetiu a pregunta unha Gloria que tocaba unha sentencia enriba da cara de César.

 

-      ¡Ah! Si, César, é un empresario de éxito de non sei que empresa que saiu dun taller de coches, non sei moito máis del, vino en varias festas ultimamente, está impoñente ¿a que si? – frivolizou a fotógrafa.

 

-      ¿Que? Ay non sei, nin me fixei, eu quero saber o seu nome para poñelo no pé, está demasiado enfocado como para ignoralo – Gloria medio despreciou o traballo da fotógrafa.

 

A fotógrafa levaba na revista tempo dabondo para saber que Gloria si se fixara, que non distinguía un desenfocado artístico dunha reportaxe sobre un evento de alto copete e que estaba onde estaba porque contentara a quen contentara. E non se enganaba, polo menos non de todo, igual non estaba preparada dabondo desde o punto de vista técnico pero tiña unha habilidade especial para facer composicións exitosas, des que a nomearan editora as ventas incrementáranse case nun trinta por cen; desde logo fora un acerto do membro do consello directivo que a propuxo, desde logo non a propuxo polos seus méritos profesionais, niso si que non se enganaba a fotógrafa.

 

-      Averigua quen é e dillo a redacción, fai unha pequena bio, ou que a fagan elas, non imos deixar que un detalle insignificante coma ignorar a un empresario que podería ser importante nos arruine a portada do ano – ordenaba Gloria coma a xefa que era, con certo desprezo, coma se o detalle non fose tan insignificante e descoñecer a aquel empresario que comezaba a despuntar na vida social fose o erro máis grave que profesional do medio algunha poidese cometer.

 

-      Vale, cóntolles o que sei e que a bio esa a fagan elas que desde logo non é o meu traballo redactar nada, nin averiguar máis do que preciso para fotografiar á xente correcta, cousa que por outra parte, fago á perfección – respondiu unha fotógrafa pouco impresionable afeita a xente con moitos fumes.

 

Gloria tamén chegara a ser a editora xefa por saber calar cando non había nada que dicir, recoñeciu que o enfrontamento ca fotógrafa non lle ía reportar máis satisfacción vía humillación e incluso podía minar a súa autoridade, así que preferiu ignorala ate que abandoou o despacho e, unha vez soa, descargou a frustación devorando a codia azucarada que descartara nun momento de cordura.

 

-      Pois si que está bo, esa lurpia sacoulle máis fotos que ó home da anfitriona, para min que sabe máis do que di – caía o azucre tostado enriba das fotografías.

 

Cando do bolo de leite non quedaba máis que as mans pegañosas de Gloria sacudindo as migallas na papeleira, non por consideración ca muller da limpeza senón para ocultar un vicio que lle parecía inconfesable e inadecuado, ocorréuselle a gran idea.

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 140

May 7, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 140. Quid

Quid: punto esencial ou porqué de algo. Por fin dei co quid do problema.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-      ¡Alto! – berrou o garda da fronteira.

 

Oriol nin se inmutou, coñecíao e de non ser así tampouco o faría, era unha situación familiar para el e de non ser tampouco se inmutaría porque non era home de inmutarse. Marta disimulaba o terror agachándose detrás das gafas de diva afectada que levaba nas grandes ocasións.

 

-      Non temos aviso de ningunha saída – dixo o garda con voz de sarxento.

 

-      Non é unha viaxe oficial – Oriol fixo un aceno cara Marta – temos unha reunión co pai.

 

O garda baixou para observar a Marta de preto, analizou o seu rostro sen darlle importancia a que levase unhas gafas que lle ocupaban case toda a cara, unha bufanda que tapaba a boca, e un gorro que baixaba das cellas. Encontrou a mirada severa de Oriol ó mirar ó fronte, dou a volta de redor ate poñerse ó seu carón.

 

-      Xa, non a coñecía, ¿e para iso non che dan un salvoconducto ou algo? – preguntou o garda sen moito ánimo.

 

-      Poñamos que non – dixo Oriol con misterio.

 

-      Xa, espera un momento – dixo o garda mirando á garita.

 

Na garita había outro garda mirando ó infinito cuns pés enriba da mesa que non se molestou en baixar nin cando entrou o seu compañeiro. O primeiro garda falou unhas palabras, o segundo garda estricou o pescozo unha milésima para ver por enriba da fiestra; Oriol fíxolle un aceno ca man a modo de saúdo, o segundo garda devolviullo e volviuse para o primeiro garda. O primeiro garda saiu da garita e achegouse ó coche.

 

-      Andando – dixo dando uns golpes na porta sen mirar dentro do vehículo.

 

Marta mantivo a vista á fronte tal como fixera desde que as luces ámbar intermitentes irromperan na escuridade da noite anunciando un perigo inminente, Oriol arrancou pisando o acelerador ate perderse na escuridade de novo.

 

-      ¿E agora? – preguntou Marta.

 

-      Agora contemos a respiración ate pasar a franxa de seguridade – respondiu Oriol con frialdade.

 

-      Non dirán nada ¿verdade? – quería saber Marta.

 

-      Claro que o van dicir, por sorte para nós non ata mañán – respondiu Oriol.

 

-      ¿Estás enfadado? – mirouno fixamente Marta.

 

-      Non – respondiu serio Oriol.

 

Marta quedou mirando para el un pouco máis, non estaría enfadado pero de bo humor tampouco. En realidade non estaba nin de boas nin de malas, tan só se metera no seu papel de garda costas ó que Marta non estaba afeita, mellor dito, non lembraba. Había tempo que pasaran a barreira da relación profesional e a ela non lle resultou difícil substituír aquela imaxe fría pola cálida amabilidade dun Oriol namorado.

 

-      ¿Durmes? – preguntou Oriol sen desviar a mirada da estrada.

 

-      Non – respondiu Marta con voz cansa.

 

-      Pronto vai amencer – falaba Oriol intentando recobrar a cordialidade.

 

-      Si ¿poderemos parar pronto? – case suplicou Marta.

 

-      Faltan uns quilómetros, penseino mellor e collín a estrada directa á fronteira – explicou Oriol.

 

-      ¿Como que á fronteira? ¿Volvemos? – asustouse Marta.

 

-      Non, perdoa, quería dicir á outra fronteira, saímos do país. Non lle vin boa cara ós gardas, doume medo que nos interceptasen antes de alcanzar o noso destino. Non sei exactamente as forzas que teñen desplegadas na vila e Noel non estivo moi disposto a axudarme nese punto; así que preferín non arriscar – esta vez Oriol falaba con voz amable e mirando a Marta despois de cada frase.

 

Marta suspirou.

 

-      Podemos parar se queres, estiras un pouco as pernas – ofreciou Oriol.

 

-      Non, está ben, tardábame a vila... e o mar – volviu suspirar Marta.

 

-      Na vila da fronteira tamén hai mar, alí non imos correr riscos, aínda que o goberno teña “espías” non nos poden sacar do país, non lles deixan. No pobo é distinto, en teoría fanlles frente, pero non – dixo un Oriol decepcionado.

 

-      ¿Como é que non se ve a ninguén? Pensei que habería casas, xente non claro, é de noite, non se ve nada – seguía Marta cas súas contas.

 

-      Se fósemos pola costa verías os pobos, fixeron esta estrada para aforrar distancia, vai a través da montaña, case é unha liña recta – explicaba Oriol.

 

-      ¿Como é que fixeron unha estrada directa da cidade á saída do país se non podemos saír? ¿Que sentido ten? – Marta trataba de poñer orde.

 

-      A estrada serve a máis xente que a da cidade – explicaba Oriol – aínda que a verdade é que si que é raro que o poñan tan fácil.

 

-      Non, claro que serve á máis xente, pero nos mapas que teño na casa non aparece esta estrada, polo que se tivo que facer despois do cambio de goberno da cidade, daquela se non quixeran que non se puidese saír da cidade non permitirían que enlazase... – poñíase seria Marta.

 

-      Aínda que a cidade sexa autónoma ten que comunicarse, os suministros, o comercio... – explicaba Oriol coma se Marta fose tonta.

 

-      Exacto, ese é o quid da cuestión ¿que comercio? – paroulle os pés Marta.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 139

April 30, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 139. Pedal

Pedal: en certos mecanismos, peza que se acciona co pé e que serve para transmitir o movemento ou para facer que funcionen outras partes. Tes que engraxar ben o pedal para se mova con máis facilidade.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-      Tes razón, de agora en diante intentarei correxirme – dixo Oriol con medo de fastidiar aínda máis a situación.

 

-      ¿Intentarás? – saiulle un berro de carraxe a Marta.

 

-      Fareino – prometiu Oriol pensando que igual esaxeraba.

 

Marta non llo criu de todo, ó final se quixera facelo xa o tería feito; pero unha vez dado o paso de soltarlle o sermón non había marcha atrás, non lle ía pasar nin a primeira. Aínda que tamén sabía que a decisión de consentirlle a deixadez ou darlle porta íalle custar, naquel momento dicíase a si mesma que non, pero no fondo sabía que si. Oriol sospeitábao, coñecíaa, pero non pensaba correr o risco de que unha vez collida a carreira pisase a fondo o pedal e o deixase atrás; confiaba en que o seu amor fose máis forte que o xenio, pero non ía correr o risco.

 

Cinco ou seis viaxes máis deixaron as reliquias máis queridas de Marta agachadas na habitación segreda da bodega. O baleiro desvestía o señorío da gran mansión convertíndoa nun gran almacén con molduras exquisitas e frescos marabillosos. Parecía máis pequena, máis fría, máis de ninguén.

 

-      Véndoa así, case invita a marchar – dixo Oriol con medo de volver a meter a pata.

 

-      Si, se o temos que facer, mellor canto antes – dixo Marta con tristura.

 

-      Vou preparar todo – Oriol acariñoulle o brazo a modo de despedida.

 

Saiu pola porta decidido a sacar de Noel toda a axuda que precisaba.

 

-      Meu ¿non che dixera que mellor te apañaras como puideras? – Noel falaba canso.

 

-      Non me cabrees Noel, marchamos mañán e non estou para perder o tempo, non quero correr riscos innnecesarios – Oriol falaba con voz firme.

 

-      Non me cabrees ti a min, sabes de sobra por onde moverte sen implicarme, non entendo porque te empeñas en arrastrarme, estou comezando a pensar que o único que queres e desfacerte de min, que dea un paso en falso e borrarme do mapa – enfadouse en serio Noel.

 

-      Está ben – rendiuse un Oriol que non tiña o día de ganar – tirarei por onde me pareza, se iso afecta en algo á vosa organización, jodédevos.

 

-      Fai como vexas, xa cho dixen – Noel pasaba de todo.

 

A Oriol non lle fixo gracia a segunda negativa de Noel a axudarlle.

 

-      Virás chorando despois, coma sempre – despreciou Oriol

 

-      Non, non te confundas, os que choran son os outros, a min tanto me ten – ofendiuse Noel.

 

Oriol desembarazouse das obrigas que lle tiña á organización e decidiu facer a guerra pola súa conta. Como ben lle dixera Noel, tiña ferramentas de sobra para saír.

 

-      Marta, marchamos – dixo nada máis pechar a porta.

 

-      Vale – respondiu un eco desde o fondo do corredor.

 

Marta saiu vestida con roupa escura e botas de montaña. Oriol non se daba afeito a unha muller decidida e segura.

 

-      As mochilas están na cociña, botei a comida que quedaba, espero que chegue ¿teremos que andar? – pregountou Marta.

 

-      Non, en principio non. Trataremos de saír coma sempre, non creo que nos poñan problemas, coñezo xente dabondo na garda para que non pase nada – falaba Oriol en modo profesional.

 

-      ¿E se pasa? Quero dicir, igual é mellor non chegar ó punto de ter que depender de que algún compañeiro teu lle dea por non facer a vista gorda, ou se acojone e nos delate – poñíase seria Marta.

 

-      Non chegará ese punto, e se chega – Oriol dou unhas palmadas no costado sinalando á súa eterna compañeira.

 

-      Ti es o experto – zanxou Marta sen darlle moito crédito.

 

Oriol sacou do garaxe o antigo coche de Adina. Non era raro que os do goberno se despreocupasen del, nin que non asignaran a Oriol a outro destino; non no caso de Oriol, que aínda estaba dentro do círculo de confianza; no caso do coche, non eran de cousas de segunda man, mellor mercarían outro no estranxeiro, para iso estaban os cartos, daban mala sorte as cousas dos mortos; por iso, tamén, León e Beda aínda tiñan un teito baixo o que durmir se non marchasen.

 

-      A vila non está lonxe, a uns vinte quilómetros da fronteira – explicaba Oriol – de aí seguimos ate saír do país, salvo que esteas cansa e queiras parar a durmir.

 

-      ¿A que distancia está a fronteira? – preguntou Marta.

 

-      A uns corenta aproximadamente, un pouco máis se quixésemos cruzar polos buracos de seguridade, a alambrada establece unha marxe duns cinco quilómetros – Oriol falaba de maneira mecánica, coma o garda que era.

 

-      ¿Chega o combustible? – preguntaba unha Marta que parecía querer controlar todos os detalles.

 

-      Si, ten o tanque cheo, se é preciso podemos incluso saír do país por terra – explicou Oriol.

 

-      ¿Por terra? ¿Se non como? – preguntou emocionada a Marta inocente que lembraba Oriol.

 

-      En barco ou helicóptero, aforraríamos uns cen quilómetros – respondiu Oriol contendo a alegría de vela de volta.

 

Marta non falou máis, apoiu a cabeza contra o portelo blindado do coche e perdiu a mirada soñadora nun horizonte emocionante. Oriol observábaa de reollo calculando se lle resultaría máis fascinante o aire ou o mar.

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)