Entrar

 
usuario
 
 
 
Cerrar

registro




Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo.

 
  • Identifícate
  • Regístrate

 

en

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 136

April 9, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 136. Moa

Moa: pedra en forma de roda, colocada sobre un soporte, que se utiliza para afiar coitelos, fouciños, etc., facéndoa xirar. Os afiadores de agora empregan moas eléctricas.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-      Moito sabes ti de soños – dixen con sorna.

 

-      Esas cousas sábeas todo o mundo – replicou César.

 

Froilán e máis eu mirámonos, todo o mundo que el coñecía sería; pero non llo discutimos; a min non me pareciu o momento, tiña a cabeza ocupada ca súa teoría sobre o meu lío co seu bisavó e, pese ó incríble que soaba, a min comezaba a parecerme factible.

 

-      En definitiva, que non avanzamos – decepcionouse Froilán – seguimos sen saber quen é a xente da casa, seguimos sen saber porqué as queren matar, nin quen...

 

-      Quen si – puntualizou César – o tal Damián ¿non?

 

Eu non lles prestaba atención. Se me liara co seu bisavó ¿en que punto do tempo me situaba?

 

-      No mesmo imaxino, salvo que quedase embarazada... – razoaba en alto sen decatarme.

 

-      Deixa de darlle voltas a esa parvada, estate vacilando – atallou Froilán – en lugar de centrarse en atopar unha explicación perde o tempo con trapalladas.

 

A mandíbula de César tensou facendo un ruído agudo coma se estivese afiando os dentes na moa. Eu seguía sen prestarlles atención.

 

-      Pero non puiden dar a luz ó avó de César, porque daquela a súa bisavoa... – analizaba a liña sucesoria.

 

-      Non hai explicación, soñou con isto como podía durmir tranquilamente, perdoa por facer un chiste inocente – despreciaba César.

 

-      Un chiste inocente non, tiñas unha intención – adiviñou Froilán.

 

-      Si, claro, que nos fixese un retrato robot do demo – riu César.

 

-      Porque se eu fose a súa bisavoa... – botaba contas cos dedos.

 

Froilán e máis a súa cella miráronme de revés dicíndome que parara ca tontería, que xa estaba ben, que fora unha brincadeira e que me centrase no importante, en averiguar quen era a xente que mataba aquel exército e como evitalo.

 

-      Pero eu era máis nova – seguía co razoamento allea ás presións de Froilán – daquela o máis probable é que eu non fose eu, seguramente eu era a convidada ca que se enrollou o teu bisavó – fixei por fin a mirada en César.

 

César relaxou a queixada e incluso esbozou un sorriso.

 

-      Daquela na casa de pedra igual tampouco era eu, igual era alguén que estaba alí – deducín.

 

-      ¿E que? Seguimos sen saber quen e porqué – despreciou Froilán.

 

César interpúxose entre Froilán e máis eu para que o vise só a el. Miroume fixamente, o rostro revestiuse de gravidade.

 

-      Podes ir a onde queiras, podes meterte na vida de quen queiras, de momento precisas estímulos externos, coma cando empregabas o sofá, pero se te concentras nin sequera che fará falta iso – explicou César coma se de repente soubese todo o que había que saber sobre as viaxes, os soños e a historia.

 

-      Ben o puideches dicir desde o comezo – poñíase á defensiva Froilán – pensei que non sabías de que ía todo isto, ate me pareciu escoitar en algún momento que non che interesaba. ¿Quen es ti? ¿Que coño tes que ver en todo isto? – desesperaba Froilán dando voltas no faiado.

 

César mirábame, case nin desviou a mirada para escoitar os reproches de Froilán. A min tamén me apetecía escoitar a resposta desas preguntas pero César non parecía estar disposto a darnos o gusto, o máis seguro, porque non a sabía.

 

-      A ver, se non tes máis fotos mellor baixamos, comemos algo e marchamos – dirixía Froilán.

 

-      Pronto cedes – dixo César sen máis.

 

A Froilán notábaselle na cella que estaba a piques de perder a paciencia.

 

-      Nin pronto, nin tarde – falou a modo Froilán – ou subes ó carro xa ou marchamos.

 

A César a ameaza chegoulle para deixar a un lado as brincadeiras por inocentes que fosen. Eu mirei a Froilán escudriñando no seu rostro en busca dunha explicación. De súpeto parecía que os dous souberan que man levaban e decidiran poñer as cartas sobre a mesa, de súpeto parecía que eu non xogaba esa baza.

 

-      Saca as fotos de onde as teñas e comeza a falar claro – ordeou Froilán.

 

César non obedeciu de inmediato, quedou, por uns intres, observándonos, sen intención, sen matices, só nos miraba.

 

-      Non son teu pai – deixou caer sen vir ó caso.

 

-      Outra vez – dixen farta – que si home, que si, que non, xa está.

 

-      Deixa que fale – ordeou de novo Froilán.

 

-      Non son teu pai – retomou – pero creo que sei quen é e creo que sei que relación temos e porque ves a min.

 

-      Pola fábrica – abreviei.

 

-      Deixa-que-fale – arrastraba as palabras Froilán.

 

-      Na miña defensa direi que non o descubrín ate agora, cando vin o baúl do bisavó, ate ese momento as pezas non encaixaban, esta historia era un xeroglífico sen sentido – divagaba – a filla...

 

-      Que si, que marchou... – esta vez foi Froilán quen interrompeu.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)