Entrar

 
usuario
 
 
 
Cerrar

registro




Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo.

 
  • Identifícate
  • Regístrate

 

en

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 135

March 30, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 135. Leiba

Leiba: masa compacta de terra que se levanta co arado ó abrir o rego. Loita por acadar os seus ideais.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-      Outro pesadelo – medio perdía os nervios Froilán.

 

-      Non – asegurou César.

 

-      Berra coma unha tola, non parece o soño ideal – non daba o brazo a torcer Froilán.

 

-      Berra e tamén ri – dixo sen darlle importancia un César que rebuscaba con ansia nunha caixa chea de papeis.

 

-      Estou por despertala – achegouse a min Froilán.

 

-      Xa despertará – seguía a busca César.

 

Non tivo que esperar moito, un par caídas máis e despertei pola miña propia vontade, notando na orella a humidade acumulada nas mantas coma se dunha leiba se tratara e nas costas aínda a sensación efímera de flotar.

 

-      ¿Que soñaches? – apurou César achegándose cun feixe de papeis na man.

 

Froilán mirouno mal, ignorárao durante a miña siesta e agora viña irrompía interrogador profesional sen deixarlle sequera preocuparse polos meus pesadelos.

 

-      Déixaa respirar, ho – Froilán poñía no seu sitio a César.

 

Pero César non lle prestou atención, mirábame fixamente esperando a resposta, agarrando os papeis con forza.

 

-      Que o demo me tiraba pola fiestra – dixen aínda cansa.

 

-      Ves como era un pesadelo – botou en cara Froilán.

 

-      Non tal – fíxoo calar César.

 

-      O primeiro non, era divertido, despois apareciu o demo e doume medo, despois decidín que non quería morrer e xa... – comecei a contarlles.

 

César non conformou cunhas pinceladas, esixiume todos os detalles, un por un. Non entendía que nos soños os detalles son o de menos. Seguía mirándome coma un trasniño divertido, impaciente, esperando un desenlace que eu non alcanzaba a ver.

 

-      ¿O edificio era este? – preguntou emocionado ensinándome un dos papeis que tiña na man.

 

Si, efectivamente era o mesmo, vírao de moi preto e con moito detalle das veces que caera. A foto era un recorte dunha revista na que se podía ler o titular “O Hotel Abulia acolle a festa de compromiso de...”

 

-      Vese que si – díxolle Froilán a César - ¿que é?

 

-      É o hotel no que traballou o meu bisavó cando marchou. Contaba historias fantásticas, dixo que servira nesta ceremonia e que se liou cunha desas da foto, debería saber cal porque contaba a historia cada día de festa, pero de pequeno non me parecía interesante. A manta debe ser das que trouxo cando veu, a miña bisavoa poñíase mala cada vez que ó vello lle acordaban as cousas das Américas e iso que non se coñecían daquela – explicaba César.

 

-      Estas mantas non son tan vellas – analicei ulíndoas, tocándoas, notábanse vellas pero non estaban gastadas.

 

-      Dálle os outros recortes – ordeou Froilán.

 

César non cuestionou a orde e entregoume os recortes que buscara con tanto interese. Mireinos con calma. Había un feixe deles. Lin a modo o nome Hotel Abulia escrito en letras delicadas douradas no toldo coqueto que resgardaba a alfombra da entrada. Fixeime nas fiestras con finos biselados. O interior quedou retratado tal como o soñara ca pequena diferencia de que no meu soño parecía máis acolledor e nas fotos da revista víase concurrido, parecía pequeno, colapsado. Eu lembrábao máis bonito.

 

-      Este é o rapaz que intentaba sacarme a nota – emocineime ó recoñecelo.

 

César contiña a risa, a cara de trasniño apertaba os beizos cuns ollos de malicia a punto de estoupar.

 

-      A ver – asomou Froilán por enriba do meu ombreiro.

 

-      Este, o que está detrás da vella esta das plumas – expliqueille.

 

César observábanos.

 

-      Facíanos falta unha lupa, non se ve ben, non se distingue se vai de uniforme ou de traxe – analizaba Froilán – o teu bisavó non che diría quen é ¿non?

 

-      El é o meu bisavó – sentenciou César tratando de non rirse, volvendo a apertar os beizos tan axina como a última vogal saiu da súa gorxa.

 

Froilán e máis eu mirámolo sorprendidas, eu pola sorpresa en si, Froilán porque estaba tratando de encaixar esa relación de parentesco na súa necesidade que atopar un vínculo entre César e máis eu.

 

-      En lugar de filla vas ser bisavoa – riu por fin César.

 

Fíxenlle un aceno retranqueiro. Sabía que o dicía por vacilar, pero Froilán contaxiárame a necesidade de cadrar as pezas.

 

-      Non, iso non pode ser – dixemos a un tempo.

 

-      Por que vos o digades – seguía co vacile – andas dun lado para o outro no tempo, quen sabe...

 

-      Claro – corteille o chiste - ¿e non será que percibín algunha vibración desas ó ulir a manta? Ule ben. Ademais o soño non tiña sentido, non foi como o da casa de pedra. Non ten sentido.

 

Razoaba tratando de ser racional por un lado, non podendo evitar deixarme levar polo outro.

 

-      Si, si que ten sentido – ría César – estábades de festa e gustábaslle ó meu bisavó por iso te perseguía, e seguramente el a ti, por iso lle seguías o xogo.

 

-      ¿E o demo? – interrompeu Froilán.

 

-      Ah! Nada, será a típica metáfora de superar os medos internos e así – César pasábao en grande.

 

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)