Entrar

 
usuario
 
 
 
Cerrar

registro




Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo.

 
  • Identifícate
  • Regístrate

 

en

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 134

March 24, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 134. Ideal

Ideal: cousa á que se aspira por considerala o mellor ben posible. Loita por acadar os seus ideais.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

Sorría sen malicia. Non sabía se polo achado ou porque Froilán calara por fin.

 

-  Bah, mantas, uns libros e unhas bolas de alcanfor – decepcionouse Froilán.

 

César seguía sorrindo.

 

-  ¿Ti non vas mirar? – preguntoume César.

 

Encollinme de ombreiros, tanto me tiña, seguramente habían ser mantas bonitas coma a colcha dourada e despois quedaría cas ganas e...

 

-  Si, tócaas a ver que che transmiten – ordeou en ton amable Froilán.

 

Asomei o fuciño. Si, as mantas eran bonitas, non tanto como a colcha dourada, pero eran bonitas; unha branca con lunares laranxa, azul e amarelo; outra con flores marróns sobre un fondo branco; outra azul con debuxos xeométricos laranxas. E uns libros de follas gordas cas esquinas romas do uso. Toquei a manta que estaba enriba, e a que estaba no medio e a de abaixo, boteille un ollo incluso ós libros.

 

-  ¿Nada? – desesperaba Froilán.

 

César sorría.

 

-  Pois non, nada – mirei a César - ¿tiña que sentir algo?

 

César non respondiu.

 

-  ¿Vas dicir algo ou? – apurou Froilán.

 

-  Non hai nada que dicir – dixo un César tranquilo e sorrinte – se non sinte nada, non sinte nada ¿non se che fan coñecidas?

 

-  Non – respondín.

 

-  Esa estaba enriba do sofá da túa casa – César puxo cara de trasniño sinalando á primeira que se vía.

 

Saqueina por sacar, non se me facía coñecida, a manta que tiñamos no sofá era unha manta vella pero aínda mantiña as cores e os debuxos, era de raias brancas e azuis por un lado, e brancas e amarelas polo outro; cunhas flores azuis polo lado das raias azuis, e amarelas polo lado das raias amarelas. Estendina. O debuxo era coma o que se vía no anaco dobrado por aquel lado, polo outro eran liñas que se cruzaban en laranxa, azul e amarelo.

 

-  Non é a que temos no sofá – sentenciei mirando a César.

 

-  Igual non, igual me enganei – dixo sen deixar de sorrir, sen darlle importancia.

 

Comportábase como se nos estivese mareando co único obxectivo de que sacásemos a manta do baúl. Froilán tamén o pensou, sacou as outras sen esperar a que ninguén dixese nada.

 

-  Mira os libros – medio ordeou – ah, non, xa os miraches.

 

As mantas aliviaron o ulido a po que había no faiado perfumándoo cunha suave fragancia de lavanda. Pechei os ollos e transporteime a unha mañán de Maio co sol a punto de derreter as últimas pingas de xeada. Xogábamos no edificio de enfronte ó xardín no que cantaban os paxaros. Eu agarraba con forza un papel que contiña un segredo inconfesable pensábamos. Eles perseguíannos tratando de alcanzarnos para ler o papel que defendíamos con tanta ansia. Polos corredores e cuartos maxicamente comunicados escoitábanse pasos rápidos e risas tontas, e paradas de súpeto e respiracións cansadas. Sen contar, unha placaxe e un arrolar polo chan.

 

-  ¡Aha! ¡Pilleite! – dicía un rapaz divertido tratando de alcanzar a miña man.

 

-  Aínda non – revolvíame con dificultade para alonxar o máis posible a miña man do seu camiño.

 

As risas de fondo volvéronse silencio e os pasos desordeados en carreiras cara un mesmo destino. Mirámonos sorprendidos, aparcando a pequena regueifa á espera dunha explicación.

 

-  ¡O demo está subindo! – sacounos de dúbidas un berro ó pasar pola porta aberta da habitación.

 

Erguémonos precipitadamente, con torpeza, sin ser capaz de soltar o papel que protexía cos dedos tensos case sen sentir a man. O rapaz saiu da habitación por unha porta interior eu polo corredor.

 

O demo era un algo grande e escuro cuns ollos violentos e unha forza sobrehumana. Vino aínda sen telo diante, coñecíao aínda que nunca o vira, notei os pes abandoando o chan antes de que me agarrase polas costas. Púxome as dúas mans enriba, despegándome a pel para que a asa fose máis cómoda, cruzou a habitación e lanzoume pola fiestra. Caín sen control durante os primeiros pisos, despois o pánico apoderouse de min vendo o chan apurar cara min e, por fin, dixen que non.

 

-  ¡Non quero morrer hoxe! – berrei, non sei se en alto ou para min.

 

A caída freou, o tempo ralentizouse, en definitiva, tomei o control. Aterricei con delicadeza sobre os meus dous pés sen máis dano que os arañazos das afiadas poutas do demo nas miñas costas. Sen máis preocupación que volver dentro do edificio enfrontarme a aquel monstro porque xa non me daba medo, se todas as armas que tiña eran aquelas pouco me fixera; ademais, sabendo que non me ía empotrar contra o asfalto o da caída pola fiestra era divertido. Eu tiña vertixe, non me gustaban as alturas, nin os espacios apartados do chan que non estivesen ben cubertos; pero a caída ó baleiro estivera moi ben.

 

Corrín escaleiras arriba, non me detiven cando vin o demo xusto no medio e medio do corredor, xusto mirándome fixamente ós ollos apertando a boca co enfado do fracaso, xusto a punto para o segundo asalto.

 

O segundo asalto non durou, antes de que poidera achegarme a dous palmos del xa me agarrara polas asas das miñas costas e, en nada, volvía a estar respirando o aire fresco que case me afogaba. Autocontrol e cos pés no chan outra vez.

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)