Entrar

 
usuario
 
 
 
Cerrar

registro




Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo.

 
  • Identifícate
  • Regístrate

 

en

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 133

March 10, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 133. Humor

Humor: boa disposición do ánimo para facer algo. Hoxe non estou de humor para escoitar as tonterías do goberno.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-  ¿Nada? – apuraba Froilán.

 

Non respondín, non fixo falta, notoumo. Nada. Era complicado determinar se aquela era a xente que aparecía no meu soño, non lles vía a cara, eran máis sensacións que fotografías exactas.

 

Na caixa había máis cousas, unha especie rede blanca tecida con punto delicado e cun debuxo rosa no centro que se facía redonda coma unha bola oca ó collela por un dos extremos.

 

-  Iso era para o candil – dixo César de lonxe, fóra da miña vista.

 

Non lle vía xeito, os candís que eu coñecían eran recipientes baleiros cunha vela dentro que alumeaba, non conseguía encaixar unha peza tan fina nun mecanismo tan simple, máis o desperdicio que supoñía empregar unha beleza semellante en algo tan fuxidío.

 

Un billete pequeno por valor de unha peseta. Fíxome gracia. Pensei que era de xoguete, pensei que nin sequera era un billete, ensineillo a Froilán.

 

-  Antes tiña moito valor – non riu César.

 

Froilán indicoume que o volvese deixar na caixa, parecía un tema serio para César e tampouco tiña máis interese para nós.

 

Un documento de identidade de cor verde escrito a man dun señor que parecía moi vello. César non fixo comentarios ó respecto. Unha peza de metal oxidado que parecía un cesto cunha palanca na parte de abaixo e un tubo no medio.

 

-  É unha canilla da máquina de coser – apuntou César a un moble que había ás miñas costas.

 

Tres fotografías pequenas iguais ás do documento de identidade e outras tantas dunha señora que tamén parecía moi vella.

 

-  Creo que tamén están aí as chaves do baúl do meu bisavó – murmurou César coma se lle tardase en atopalas.

 

Estaban, efectivamente, debaixo duns papeis moi finos que xustificaban uns pagos un tanto estraños.

 

-  É para cando morran – explicou Froilán ó verme confundida.

 

-  ¿Como? – escandaliceime.

 

-  Si, van pagando os gastos do enterro e tal – explicou Froilán con total naturalidade aínda que se foi apagando ó ver a miña cara de espanto.

 

Desta vez fun eu a que arqueou as cellas, as dúas, sentín que me vacilaba, lin un dos recibos e non dícía nada de cadaleitos, nin incineracións, nin nada ¿quen ía gastar os cartos en semellante tontería? Deixei os papeles a un lado mirando con desprezo a Froilán para que non pensase que o tomara en serio, e collín as chaves que tanto impacientaban a César. Porén, sentilas e poñerme a chorar foi todo un, sen control, sen explicación.

 

-  ¿Que che pasa? – preguntou Froilán.

 

Eu vía a través as pequenas lupas das miñas bágoas un feixe de chaves enferruxadas, unha delas cunha forma bonita como de flor cun número no fecho, as outras eran redondas sen máis.

 

-  Ah, aí están – dixo César ó achegarse e ver as chaves nas miñas mans, sen darlle importancia ó meu drama.

 

-  ¿Tes o baúl? Non o vin – preguntou Froilán.

 

-  Imaxino que estará no faiado, non creo que teña nada, foi o que levou a América das dúas veces que foi, non creo que... – restaba importancia César.

 

-  Non, non me veñas con esas agora, estabas esperando por elas e mira como está a muller – medio ameazaba Froilán – así que xa estamos indo ó faiado mirar se está ou non o puto baúl, porque si que cres.

 

Escoitar de novo ó Froilán rosmón axudoume a recompoñer as miñas emocións. Non estaba afeita a sofrer aquel tipo de descompensacións, si nos soños, si ó escoitar a canción, non ó coller un obxecto.

 

-  É o que lle pasou a César co boneco do teu avó – explicaba Froilán controlando a situación - ¿podes erguerte?

 

-  Si, estou ben – respondín.

 

César non se preocupou, buscaba no caixón do moble da entrada a que debía ser a chave do faiado e en canto a atopou fíxonos un leve aceno para que o seguísemos. A luz do sol entraba por unha xanela redonda que se agachaba detrás dunha espesa tea de araña.

 

-  Supoño que estará por aquí – dixo un César prantado no medio da estancia.

 

-  Ben, se non lle pos máis ánimo poreillo eu – despreciou o Froilán rosmón comezando a rebuscar.

 

Eu mirábaos ca distancia dun corazón desfeito, dábame igual a división dos ate daquela amigos da alma, só sentía unha tristura pesada. Mirei de redor perdéndome no mundo fascinante das cousas que xa non servían, das cousas que xa non funcionaban, das cousas que aínda non estaban en disposición de abandoar.

 

-  Trae as chaves – ordeou Froilán sen levantar a voz.

 

Non lle prestei atención, non lembraba que as tiña na man, perdinme nunha colcha dourada con debuxos de flores brillantes.

 

-  Eu leváballas, non parece estar de humor para moitas insistencias – soltou César con sorna.

 

Achegueime ó baúl que estaba a carón de Froilán. César mirábanos desde uns pasos atrás, pero non ca indiferencia duns minutos antes. Probei unha a unha as chaves ate dar ca correcta, era unha de aquelas de forma normal que parecía un tubo cunha pequena abertura nun lado. Levantei a tapa sen pensalo, Froilán contiña a respiración, César seguía mantendo a distancia. Non me atrevín a mirar no interior, Froilán por uns segundos tampouco, despois baixou a mirada e, por fin, axeonllouse para mirar con detemento. Eu mirei a César. César sorría.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)