Entrar

 
usuario
 
 
 
Cerrar

registro




Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo.

 
  • Identifícate
  • Regístrate

 

en

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 131

February 26, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 131. Fuxidía

Fuxidía: que dura pouco, que pasa con rapidez. As horas fuxidías.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-  ¿E que facemos agora? – preguntou o armador mentres o barco escoraba no medio da abra.

 

-  Ti intentar convencer ós do seguro de que foi un accidente, eu coidar de que os ecoloxistas non se poñan moi pesados – respondiu o alcalde.

 

Foi a solución que se lles ocorreu vendo o sol agacharse tras a liña do horizonte mentres as pingas frías do vaso de cervexa esvaraban ate o barril. Calcularon cunha conta da vella o que cobrarían do seguro menos o que lles custaba cambiar o motor. Da servilleta enrugada saía unha cantidade positiva que lles gustou, claro que o papel húmido non lles revelou os inconvintes de semellante operación. Tampouco lles preocuparía de revelalo, eran socios e cada un o seu propio xefe, que explicacións tiñan que dar.

 

Non llo contaron a ninguén, a experiencia dicíalles que o éxito dos trapicheos era inversamente proporcional ó número de persoas implicadas. Tampouco precisaban axuda, levaban toda a vida no mar e aínda non envelleceran dabondo coma que a preguiza lles impedise chegar a terra a nado.

 

Tíñano que facer ben pero rápido, comezara a veda e tiñan por diante seis meses ate o arranque da actividade, contaban con que o seguro non tardase moito e que o asteleiro cumprise co pedido. Ocorréuselles que o mellor para ocultar un motor gastado era unha plaga mariña, unha marea vermella que atacase irremediablemente a estructura metálica do buque condenándoo a un afundimento seguro.

 

-      ¿E cando veña o perito a comprobala? – preguntaba o alcalde.

 

-      Nada, dicimos que foi unha desas que veu ca marea e con ela marchou – restaba importancia o armador.

 

-      Pois temos que elixir un día que o porto estea baleiro, senón a ver como explicamos que só lle afecte ó noso – preocupábase o alcalde.

 

-      Iso é imposible, non sei os outros, eu non podo recoller os meus nestes momentos; o mellor é que miremos as correntes e levemos o barco ate alí; xa che adianto que o máis seguro é que sexa na abra – calculaba o armador.

 

-      ¿Imos ter que arrastralo ate a abra? – parecíalle demasiado traballo ó alcalde.

 

O armador non lle respondiu, limitouse a poñer o índice enriba da conta diluída pola auga fuxidía dos vasos. A operación ía ser traballosa, o armador calculou as correntes para que os bos momentos do motor fosen suficientes para chegar a onde el quería. Buscaría nos viveiros os organismos máis agresivos e efímeros, tan só precisaba unha coartada non facía falta crear unha emerxencia real. Con catro vasos baleiros enriba do tonel parecía unha idea brillante, parecía a solución a un problema de liquidez, parecía que volveran ós vellos tempos cando ningún dos dous vestía de marca.

 

-  Farémolo de noite ¿non? – pedía o alcalde.

 

-  Dependerá do mar – dicía o armador.

 

-  ¿Pero como imos deixar o barco aí tirado diante de todos? – escandalizábase o alcalde.

 

-  Home, con non dicir que o imos deixar abandoado xa chegará, nós dicimos que íamos sacar unhas fotos desas que expós ti no centro cívico e que o barco nos deixou tirados, mira así temos testemuñas para os do seguro – case se alegrou o armador.

 

Ó alcalde non lle pareciu mal, sairía equipado da súa casa coma tantas outras veces, trataría de aparentar naturalidade pero tiña que lembrar sacar o equipo da bolsa de fotográfo profesional ca que desfilaba pola vila con aires de superioridade, encheríaa de pedras e papel de envolver para que pesase e abultase coma se fose chea co seu equipo de precisión de alta gama. Igual tamén podía aproveitar para levar unhas cervexas e algo de picar, ou roupa de recambio.

 

-  Non, que igual non é tan impermeable como me venderon – escapóuselle en alto.

 

O armador mirouno rindo do seu compañeiro que levaba uns minutos botando contas de memoria sen decatarse de que xesticulaba e movía os beizos falando consigo mesmo.

 

-  Tranquilo home, verás que todo é máis fácil – convidou o armador a outra cervexa.

 

A hora foi as catro da tarde, o día foi un sábado, a camareira do bar da cofradía preparaba a xornada adiantada do partido de liga cun menú de pinchos variados escribindo a oferta do dous por un con letras recheas de cores.

 

-  ¿Marchades? Hoxe hai partido – lembraba a camareira.

 

-  Imos sacar unhas fotos – apurou a xustificar o alcalde sinalando con ansia á bolsa de artista.

 

O armador preferiu facer un discreto aceno mentres desamarraba e subir ó barco sen dar explicacións. O alcalde tropezou, se mirara onde pisaba non o faría, pero empeñábase en mirar de redor para saudar a quen pasase, a coartada que lle explicara o seu compañeiro de fatigas facíaselle pequena só ca camareira.

 

-  Meu, deixa as relacións públicas que o sol non espera – ordeou o armador.

 

-  Ui, marcho que o capitán está de morros, el quería ver o partido – disimulaba o alcalde.

 

-  ¡Pasa! – berrou o armador prendendo o motor do barco.

 

Ó alcalde chegoulle o aviso e deixou o disimulo para meterse dentro do barco xusto cando a distancia co pantalán se facía complicada de salvar.

 

-  ¿Por que te paras tanto ca xente? ¿Que explicacións tes que dar? A rapaza xa che viu o maletín, vaillo contar a todos, habíallo contar aínda que o barco estivese na outra punta e ti levases unha cámara minúscula agachada no peto do pantalón, que é moi lista a muller – ría o armador.

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)