Entrar

 
usuario
 
 
 
Cerrar

registro




Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo.

 
  • Identifícate
  • Regístrate

 

en

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 130

February 17, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 130. Edén

Edén: calquera lugar agradable e ameno. A illa é un edén para a xente das grandes urbes.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-  A Rita – aclarou Hugo.

 

-  Xa a Rita, pero ¿a quen dis que llo pida? – seguía distraído Hugo.

 

-  A Cira – falaba con paciencia Nico.

 

-  Non pode – escupiu Hugo – só é un contacto.

 

Nico sorprendiuse, tal como falaba entendía de todo e sabía de todo, decepcionouse, non puido ocultar a sorpresa.

 

-  ¿Non pode? – insistiu Nico.

 

-  ¡Que non hostia! Que só poden as soñadoras, había estar eu aquí se poidese – delatouse Hugo.

 

Nico non entendiu o comentario pero tampouco lle dou importancia, non pensou que o dixese pola cidade e se o dicía era de entender, el tamén soñaba cun edén de festa continua e mozas accesibles. Hugo tampouco estivo pola labor de explicarllo, chamou de novo á xente de fóra para que se asegurase de que estaban vixiándome a min e non a unha refuxiada calquera sen importancia que non requería tanto coidado.

 

-  Con calma compañeiro, con calma, Froilán dixo que era Rita e será Rita, eu non a vin, pero confío dabondo na capacidade intelectual de Froilán para distinguir a unha persoa doutra, e se dixo que era Rita é Rita, igual sodes vós os que non coñecedes a quen tedes por aí – saíu con sorna do outro lado da liña.

 

-  A nosa contacto dixo que estaba aquí – intentou impoñerse Hugo.

 

-  Pois Froilán dixo que estaba con el no noso piso de fóra do país – saíu con máis sorna da liña.

 

-  Pois algo pasa – dixo Hugo.

 

-  Claro que pasa algo ¿a ti paréceche normal esta situación? ¿a ti paréceche normal que a garda amarela axude a unha das nosas? ¿a ti paréceche normal que te teñamos aí e que non saibas o que pasa? ¿que clase de confianza podemos ter en ti se non controlas á túa xente? ¿como te atreves sequera a chamarnos con esa actitude túa? – seguía saíndo da liña.

 

Hugo escoitaba espantado aquela voz que pensaba amiga e cada vez lembráballe máis a visita de Siena.

 

-  Tes que comezar a implicarte na loita, tes que comezar a facer algo ou teremos que pensar en prescindir de ti – ameazaba a liña.

 

-  ¿E que queres que faga? Ela está aquí – choraba Hugo coma un neno pequeno.

 

-  ¿Estás seguro diso? – preguntou.

 

-  Completamente – mentiu Hugo acorralado pola súa incompetencia, pensando na bronca que lle ía botar a Cira como non fose verdade.

 

-  Pois daquela temos un problema máis grave que a túa desidia – acougou a liña – deixa a liña libre e espera as instruccións.

 

-  Vale – respondiu un neno bo.

 

-  Vale non, permanece alerta á espera de instruccións – ordeou.

 

-  Que si – respondiu Hugo canso do histerismo.

 

-  Mellor che será – rematou a conversa.

 

Hugo contou unha vez máis co apoio incondicional de Nico restándolle importancia á bronca e desculpando a súa pouca implicación co complicadas que eran as cousas dentro e o fácil que eran fóra.

 

O encontro con Cira relaxou as cousas en case todos os sentidos nos que as podía relaxar. A insistencia de Hugo por saber se era de verdade eu ou o só o dixera para chamar a súa atención ofendiuna, non polo feito en si, senón porque el se crese tanta cousa máis ca ela coma para precisar inventar algo para obter a súa atención. Enfadouse, non llo dou a entender, comportouse coma a perfecta colaboradora, fría, tranquila, coma se nada importase, coma se entendense a súa reacción, coma se non se sentise humillada, coma se non sentise. Pero sentía, sentía coma calquera que estivese na súa situación, sentía as ganas de darlle dúas hostias e berrarlle os adxectivos que merecía. O seu aguante tivo a recompensa dun Hugo agradecido, cheo de orgullo por domesticar a unha fera salvaxe.

 

-  Tes que estar atenta – ordeoulle con voz amable – temos que escoitar con coidado todo o que diga Rita.

 

Cira abrochaba o último botón da chaqueta vendo o amencer preto.

 

-  Xa me enche telas preto coma por enriba ter que prestarlles atención – dixo esquecendo a pose.

 

-  Seino – comprendía un Hugo relaxado – pero están tramando algo, ti sempre o sospeitaches, temos que vixialas.

 

Cira esqueciu o enfado escoitando a un Hugo tenro e atento; interesado en realidade, aínda que a cegueira de orgullo non llo deixaba ver, pensou que se namorara dela, pensou que xa o tiña no bote. Era normal, el tamén o pensaba dela. Quen sabe se tiñan razón.

 

-  Teño que ir traballar – restoulle importancia a situación.

 

-  Cando saias pola noite cóntame como foi – estirouse Hugo ate alcanzarlle a man.

 

Ela tomou uns segundos para difuminar o sorriso victorioso que brotara ó sentilo.

 

-  Punto por punto – púxose misteriosa - ¿sabes? No fondo creo que lles estamos dando máis valor do que teñen, seguro que o único que facían era argallar o dos regalos que lle deron, é que son para darlles de comer a parte, teñen a cabeza para que o corpo remate en algún sitio.

 

-  Por previr, non quero sorpresas – incorporouse Hugo.

 

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)