Entrar

 
usuario
 
 
 
Cerrar

registro




Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo.

 
  • Identifícate
  • Regístrate

 

en

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 125

January 13, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 125. Zombi

Zombi: segundo as crenzas de América Central, persoa morta que volve á vida e se move automaticamente sen ter conciencia dos seus actos. As películas de zombis danme medo e noxo.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

Igual tamén tiña razón César no de non ser filla del, pousei a miña cara de zombi na almofada e durmín.

 

Os pasos subiron as escaleiras a correr deixando a cociña en silencio. Un remexer de armarios, uns taconeos acelerados, algunha colisión divertida e pasos escaleiras abaixo. Xente entrando na cociña saudando con despreocupación. Tintineos alegres, berros exaltados. A sobremesa transcorriu na eira a carón do lago. De súpeto un ruído infernal silencia a festa. Sabía o que viña a continuación.

 

-  Tranquila – susurraba Froilán na miña orella.

 

Abrín os ollos desorientada, sentindo unha bágoa fría deslizarse cara abaixo.

 

-  Tranquila – repetiu – só era un pesadelo.

 

-  ¿Que pasou? – preguntou César fóra da miña vista.

 

-  Nada – respondiu Froilán – debiu ter un mal soño.

 

-  Un mal soño que tiven antes – dixen.

 

-  Ás veces pasa, son pesadelos recurrentes, eu soño que chego tarde á parada do autobús e non collín un desde que tiña dez anos – soltou César desde a distancia.

 

-  ¿Ti soñas? – preguntou Froilán.

 

-  Todo o mundo soña según el – adianteime.

 

Froilán miroume arqueando aquela cella que levaba tempo adormecida. Sorrín.

 

-  Seguramente non do mesmo xeito – soltou con sorna.

 

-  ¿Canto tempo durmín? – preguntei.

 

-  Non moito, un par de horas – respondiu César – cóntame o soño.

 

César escoitaba desde a escuridade o sensentido do meu relato. Froilán erguiuse e apartouse como para deixarme oxíxeno.

 

-  O Damián ese é o que che axudou a fuxir da cidade – seguía César o fío - ¿e a muller?

 

-  Non a coñezo – respondín.

 

-  Non te preocupes, non será nada – confortoume César con frialdade – volve durmir.

 

Fíxenlle caso porque despertara máis cansa que cando me deitara e os ollos tiraban da dor de cabeza, non polas ganas que tiña revivir a angustia da covardía de ver asasinar á que eu sentía coma a miña familia. Por sorte aquel sono non trouxo visión algunha. Durmín ate que a luz do día me despertou nunha casa baleira. Erguinme buscando comida ca que saciar unha fame voraz. Chamoume a atención o silencio. Chamoume a atención que Froilán non estivese, César tiña costume de marchar e deixarme soa para que desaparecese sen complicarlle a vida; pero Froilán? No frigorífico había de todo canto me puidese apetecer, collín sen complexos e unha vez atendida a urxencia mirei pola fiestra. Non había xente pola rúa, o coche de César seguía aparcado onde o deixara pola noite. Pareciume escoitar ruídos na porta, non puiden evitar asustarme.

 

-  Non sei se despertaría – falaba en baixo Froilán ó abrir a porta.

 

-  Parece que si – dixo César entrando na habitación.

 

Preguntoume se quería algo de comer coma un bo anfitrión e confirmou cas migallas que deixara enriba da mesa da cociña que lle dicía a verdade cando lle contei que xa almorzara.

 

-  A Froilán pareciulle boa idea que buscase fotos antigas para ver se recoñecías algo do que soñaches – explicou César mostrándome unha carpeta de cor gastado.

 

-  Tes que estar soñando a súa vida, se non que sentido ten ese vínculo que parece que tedes – razoaba Froilán.

 

-  O mesmo que ten o que parece que temos ti e máis eu – dixen.

 

Miráronse e riron a un tempo. Esa mesma resposta déralla César unhas horas antes.

 

Sentamos e convidáronme a abrir a carpeta e estudiar con atención cada unha das fotos. Non sentín nada especial, non había nada especial naquelas fotografías de xente descoñecida, non había nada especial naquelas paixases de árbores e nubes e mar.

 

-  ¿Nada? – preguntou Froilán con impaciencia.

 

-  Non – respondín.

 

-  Dalle a outra – ordeoulle Froilán a César.

 

César mirou de redor buscando a outra carpeta que me tiña que dar. Erguiuse e saiu de novo ó decatarse de que a esquecera no piso de abaixo.

 

-  A outra ten máis, esqueciunos, andivemos rebuscando entre as cousas dos seus pais – explicou Froilán sinalando ó chan.

 

Ó pouco entrou César cunha caixa metálica debaixo do brazo esquerdo e unha carpeta notablemente máis grande que a que me deran na man dereita.

 

-  Vin esta caixa e lembrei que tamén ten fotos dentro, non sei se a darei aberto cun coitelo, chave non teño – dicía César por primeira vez mostrando interese.

 

Doume a carpeta para que a revisase mentres trataba de abrir a caixa metálica na cociña. Tampouco os resultados foron positivos, aínda que había certo parecido entre algunha das casas e a que eu soñara, e entre algunha de aquelas festas na carballeira.

 

-  ¿Nada? – impacientábase Froilán.

 

Respondille que non ca cabeza, non ocultou o desgusto, erguiuse e foi buscar a César á cociña. Preguntoulle con esixencia se dera aberto a caixa, César non lle respondiu.

 

-  Mira a ver aí – tirou a caixa aberta case desde a porta da cociña.

 

 

 

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)