Entrar

 
usuario
 
 
 
Cerrar

registro




Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo.

 
  • Identifícate
  • Regístrate

 

en

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 124

January 6, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 124. Xesta

Xesta: arbusto bravo da orde das leguminosas, con moitas pólas delgadas e flexibles, follas pequenas e escasas, e flores amarelas ou brancas, do que existen varias especies agrupadas en dous xéneros. As xestas nacen en terreos sen cultivar.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-  Ramiro – respondín.

 

César sentou de golpe na cama e agochou a cara detrás das mans. Parecía chorar, incluso Froilán se achegou preocupado.

 

-  Non pode ser – dicía en baixo.

 

Mirei a Froilán facendo un aceno de desprezo cara César, ó final eu tiña razón e era o meu pai, velo tan desesperado por encarar unha verdade que non lle gustaba decepcionoume tanto coma a súa negación.

 

-  Non pode ser – seguía.

 

Froilán fíxome un aceno para que me deitase e tratase de durmir sen prestarlle atención a César. Colliu a César e erguiuno da cama para un lado. Por uns minutos escoiteinos falar en baixo, Froilán trataba de calmalo, César repetía unha e outra vez que non podía ser; despois quedei durmida.

 

A canción soaba na radio mentres a xente corría dun lado para o outro preparando a comida. Na mesa o mantel branco impecable caía polas esquinas pefectamente pranchado. Os pratos ían poblando a superficie extendida da mesa de castaño, os cubertos destellaban cas bombillas novas da lámpada, as xestas barrían sen descanso o serrín do chan de pedra. Ulía a callos, a carne asada, a brazo de xitano, a auga de colonia e lixivia.

 

-  Rita, desperta – susurrou Froilán na miña orella – creo que o conseguiches.

 

Mireino desorientada, na miña cabeza seguían os preparativos dunha festa que non lembraba aínda que a sentía tan viva. Volvía a estar na cama de César, na escuridade, ó fondo a luz que me deixaba distinguir a Froilán iluminaba a un César que seguía agarrando a cabeza con desesperación.

 

-  Tes mala cara, descansa un pouco máis – aconsellaba o mesmo Froilán que me acababa de despertar.

 

Non lle dixen palabra, non tiña forza para montarlle o número que me apetecía.

 

-  ¿Despertou? – preguntou César desde a porta.

 

-  Non, despertoume – dixen por fin.

 

-  ¡Érguete! Temos que falar – ordeou.

 

-  A ver se vos poñedes dacordo, este dime que durma, ti que me erga – bromeei véndoo desesperado.

 

-  Agora – pediu con impaciencia.

 

Erguinme con calma, non querendo darlle o gusto de mangonearme tan facilmente, escoitando os queixumes de impaciencia. Froilán, no medio das dúas, sorría para adentro recoñecendo a miña maldade.

 

-  Estalo facendo a propósito ¿non si? – desesperaba César.

 

-  Si – confirmei – é que quero disfrutar o momento no que me digas que es meu pai.

 

-  O teu avó non é meu pai, quero dicir Ramiro non é meu pai, foi un compañeiro del, ten unha filla – e aí interrompeu o seu relato coma se o resto da historia fose obvio.

 

Érao, o vello taller do seu pai era un refuxio demasiado cómodo para unha xuventude ansiosa.

 

-  Non tan novos en realidade, ela non me dixo que estivese embarazada, deixámolo cando marchou traballar fóra, eu non quixen, ela non o entendiu... quizais fun eu quen non a entendiu, nunca me dixo nada, non tiña nin idea – falaba sen mirarnos.

 

-  ¿Fóra onde? Se o vello vive na cidade moi lonxe non marchou – razoaba Froilán.

 

-  Non, daquela marchou fóra do país, pero os vellos quedaron aquí, seguiu tendo relación con meu pai ate que morreu, é raro que non me dixese nada, igual es filla de alguén que coñeceu, igual casou e te tivo; se foses filla miña seguro que mo dicía, é que non volvín saber dela des que marchou, supuxen que refixera a súa vida, non podes ser a miña filla – divagaba César.

 

-  Tranquilo ho, que non che vou pedir cartos, non me valen de nada – comezou a ofenderme de novo a súa insistencia en non querer nada comigo.

 

-  Tranquila ti – dixo Froilán nun ton raro – creo que o home non está negándote senón tratando de xustificar non saber de ti.

 

Podía ser, desde o punto de vista masculino igual soaba como escoitaba Froilán, desde o meu punto de vista soaba a escaqueo puro e duro, soaba a empaquetarlle o bombo a outro, soaba a negación.

 

-  Mirade, que da igual, que te trouxen ó teu sitio e punto, aí quedas, nós marchamos – incluín a Froilán aínda que non se animou a seguirme ate a porta.

 

-  Non, nós quedamos – dixo Froilán.

 

Cabreeime, e non ía, non había nin, en sentido liñal, uns minutos que eu insistía en quedar e el en marchar; facíao a man tenta para levarme a contraria ou tolearme, aínda non o tiña claro.

 

-  Tes que descansar, tes moi mala cara – parecía falar en serio Froilán.

 

-  Si, pareces esgotada – confirmou César - ¿tráoche algo de comer?

 

-  ¿Para que me despertastes se durmía tranquilamente? Estaba soñando cun día de festa – dixen tirándome na cama – cos seus callos e o seu brazo de xitano,...

 

-  Así celebraban o patrón na miña aldea – soltou César sen decatarse.

 

-  Estás soñando a vida de César – deduciu Froilán marabillado – ti non puideches vivir ningún día de festa.

 

Era triste pero tiña razón, no de non vivir ningún día de festa coma o que soñara cando menos.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)