Entrar

 
usuario
 
 
 
Cerrar

registro




Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo.

 
  • Identifícate
  • Regístrate

 

en

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 119

December 1, 2012 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 119. Redoma

Redoma: recipiente de vidro de corpo ancho e arredondado, colo estreito e longo que pode estar ou non curvado, que se utiliza en destilacións de laboratorio. Verteu o contido das probetas nunha redoma.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

Damián apuraba o que lle daban as escasas forzas que recobrara no Chipirón. Notaba os pasos da resistencia detrás del coma unha alimaña rapaz sedenta de sangue. Sentía o seu alento frío na caluga. De súpeto un golpe seco e o chan na cara.

 

-  Un menos – vomitou Beatriz con frialdade.

 

Damián respiraba a modo para non delatar a vida que a súa cazadora pensaba roubada xa. Concentrábase en manter a postura como facía nas gardas diante da sede do goberno amarelo, concentrábase na súa cobardía.

 

-  ¿Que? ¿Vas quedar aí no chan todo o día? – dixo Beatriz.

 

Damián non respondiu, supoñía que se cansaría.

 

-  Non era a miña intención rematarte coma a un coello asustado, pero se o teño que facer fágoo. ¡Érguete xa! – ordeou Beatriz.

 

Damián non quería renderse aínda. Beatriz agarrouno polo pescozo e doulle a volta.

 

-  ¡Que te ergas, hostia! – berrou.

 

Damián fixo o que lle mandaba. Non reparou sequera no pequena que era ela e no grande que era el, a forza do golpe trastornáralle a percepción e Beatriz representábaselle coma un ser poderoso capaz de matalo dun simple movemento.

 

-  Non dades aprendido ¡Andando! – Beatriz doulle un golpe para que botase a andar.

 

Damián non sabía cara onde pero Beatriz íao dirixindo a base de golpes secos e contundentes.

 

-  Polo menos terás algo interesante que contar, estou farta de pegarme estas camiñatas para nada, é que vos había que matar nada máis saísedes da puta alambrada, para o que valedes – despotricaba Beatriz a vez que empurraba.

 

Damián calaba.

 

De súpeto outro golpe na caluga que o tirou ó chan. Desta vez non reaccionou por facer que estaba morto, desta vez Beatriz case o consigue. Escoitou con dificultade como remexía e lle poñía unha vendaxe nos ollos.

 

-  ¡Arriba rubio! – tirou del Beatriz – e que a xente vos teña medo.

 

O resto do camiño foi máis tranquilo. Damián abaneaba colgado da man de Beatriz que o mantiña en equilibrio.

 

-  Non pensarías que te ía ensinar o camiño ó meu agocho, nós non corremos riscos innecesarios – detívose – non me entendas mal, vas morrer, pero tampouco vou correr o risco de que me dea un ataque antes e consigas fuxir.

 

Damián non falaba.

 

Doutro empurrón sentouno nunha cadeira amplia que lembraba a un sofá sen tapicería, atoulle os brazos á madeira sen lixar, as pernas ós pés, o peito ó respaldo.

 

-  ¡Veña! ¡O gran! – berroulle Beatriz - ¿a que viñeches?

 

Damián non respondiu. Beatriz perdiu os nervios e arrancoulle a vendaxe dun tirón e rematouno cun puñetazo que o deixou inconsciente.

 

-  Mira meu, este non fala moito, está inconsciente – falaba Beatriz polo teléfono.

 

-  ¿Que lle fixeches? – preguntou Domingo entre risas.

 

-  Nada, deille unha hostia – restou importancia Beatriz.

 

-  Nena, isto dos interrogatorios é coma botar ingredientes químicos nunha redoma, a modo e con coidado, xa falará – recomendou Domingo.

 

-  Xa, xa – dicía Beatriz.

 

-  Tes que sacarlle todo o que teña, a que trouxo é unha das nosas, non ten sentido; non tiñamos coñecemento de fose pasar nada, nin que tivese contactos co goberno... un garda amarelo metido nesto non ten sentido – falaba Domingo.

 

-  Igual non é un garda, pode que nos informasen mal – dicía Beatriz.

 

-  Mira, é máis probable que a outra non sexa dos nosos que este non sexa un garda, cando teñas algo chámame – rematou Domingo.

 

-  Claro, claro – dixo Beatriz sobre a liña libre.

 

Agarrou a cara de Damián para comprobar se realmente estaba inconsciente ou se estaba facendo o tonto coma no monte. A inconsciencia era real. Aproveitou o descanso para revisar a bolsa que agarraba o home con tanta ansia.

 

-  Pois non lle vexo o mérito a esta trapallada – Beatriz desilusionouse – unha camiseta, un pantalón, a placa da garda... Domingo tiña razón, é da garda. Damián, que uniforme tan ridículo, de verdade... unidade de vixilancia nocturna – lía Beatriz.

 

Colliu o papel no que Damián tiña o enderezo do Chipirón.

 

-  Bah, isto xa o sabíamos... ¡un momento! ¡Eu coñezo esta letra! – berrou Beatriz.

 

-  Deus que dor de cabeza – murmuraba Damián intentando desatarse para levar as mans á cabeza.

 

-  Tranquilo meu, quietiño aí, se che doe a cabeza aguantas, canto antes comeces a falar mellor ¿Quen che dou esta nota? – preguntou Beatriz.

 

-  ¿Que nota? ¿Quen es ti? Como me doe a cabeza – queixábase Damián.

 

Beatriz agarrou a pistola e púxolla na cabeza.

 

-  Agora ¿dóeche máis ou curou xa? – preguntou unha Beatriz malvada.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)