Entrar

 
usuario
 
 
 
Cerrar

registro




Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo.

 
  • Identifícate
  • Regístrate

 

en

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 118

November 25, 2012 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 118. Queixo

Queixo: parte saínte do maxilar inferior e parte da cara que lle corresponde. Esta marca do queixo fíxena de pequena xogando á goma.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

Froilán quedou branco, César non lle dou importancia.

 

-  Seguro que me desfixen del, xa vos digo que non me apasiona – dixo César.

 

Froilán mirábame entendendo o meu estado duns minutos antes.

 

-  Non me parece boa idea – comezou Froilán, non querendo dicir que César podía ser máis do que era.

 

-  Teño as chaves, se non abre o portal marchamos – dicía César emocionado.

 

Froilán agarroume polo brazo e miroume fixamente para asegurarse de que comprendía os perigos de ir á miña casa e atopar o que el entendía coma un César máis vello, non sabendo que non había César vello.

 

Na cidade non cambiara nada, non era difícil, trataba de calcular en que tempo do goberno amarelo irrompéramos. Nas rúas, silencio e escuridade. De cando en vez un coche da garda amarela alumbraba cos seus faros o noso medo.

 

-  ¡Aí está! – berrou César.

 

Froilán soltou o meu brazo para agarrar o pescozo de César e empotralo contra a reixa dun escaparate abandoado.

 

-  Non berres – ameazou.

 

César non o esperaba pero tampouco colliu medo. Froilán agarráballe o queixo contendo a rabia de non saber facerse entender.

 

-  Tranquilo, ho, entendíache igual aínda que mo dixeras con educación – César puxo no seu sitio a Froilán.

 

Froilán deixoulle a cara libre e afastouse uns centímetros. César seguiu camiñando cara o seu dúplex de luxo, eu fun detrás, Froilán respiraba fondo para non estoupar.

 

A chave abriu o portal e a patrulla da garda fíxonos entrar sen máis cuestionamentos. Dentro o silencio e a escuridade seguían, César premeu o interruptor varias veces ata que se decatou de que non funcionaba, doulle tamén ó ascensor co mesmo resultado. Se os ollos se me desen afeito verían a un César comezando a crer. Comezando a crer pero sen decatarse aínda do que significaba que el tivese un piso alí e que eu vivise toda a miña vida naquel edificio.

 

-  ¿Subimos non? – preguntou en baixo.

 

Eu díxenlle que sí, Froilán mantiña a distancia e a frustración. César subiu as escaleiras a modo, botando a vista atrás de vez en cando para verificar que o seguíamos. Diante da porta tampouco dubidou.

 

-  ¿De verdade non entendes o que significa que ela viva aquí? – preguntoulle Froilán berrando en baixo.

 

-  Que eu me desfixen del, pero se non cambiaron a chave... ademais se ela vive aquí ¿cal é o problema? – César falaba tranquilo.

 

Cunha tranquilidade que me dou que desconfiar, tiña que ser un tipo intelixente, áxil, polo menos en certa medida. Non se chegaba dun taller a unha empresa das magnitudes da súa ca inocencia que representaba.

 

-  Que abra – díxenlle a Froilán para que saíse do medio – estaremos máis seguras dentro.

 

Abriu con calma, sen facer ruído como lle avisara Froilán, o pulso non lle tremaba. Dentro as cousas estaban como as lembraba. No salón, os restos da miña última cea. Na miña habitación, a roupa do día. Na habitación do avó, ninguén.

 

-  Quedaría durmido no taller – dixen en alto ó pechar a porta da súa habitación.

 

-  ¿Quen? – preguntou César.

 

-  O avó – respondín – o teu pai.

 

Zanxei, mirándoo ós ollos. El non se sorprendiu, nin un xesto de sorpresa, nada. Froilán analizaba a vivenda con curiosidade.

 

-  Non, os meus pais morreron hai uns anos – dixo César con calma coma se estivese descubrindo as miñas mentiras.

 

-  Será o teu sogro, daquela – soltou Froilán aínda que parecía non estar interesado na conversa.

 

-  Será – dixo César con sorna.

 

Non me decepcionei, tiña que haber un vínculo entre César e máis eu, tíñao que haber con toda a xente á que ía visitar, era a xustificación que lle daba a aparecer nun sitio e non en outro. Pero tampouco sentía aquela afinidade que sentira ca parella da fiestra do goberno azul.

 

-  Para ser todo tan amarelo como dis aquí hai bastante máis colorido – seguiu César co seu escepticismo.

 

-  Nós coidamos as cousas, merco nas casas de pedra, meu avó fai xoguetes cos xoguetes vellos e, mira, que se non queres crer o que che digo non o creas, tanto me ten – rematei.

 

Deixei de loitar porque me decepcionou a súa reacción, porque perdera o pai que recuperara, porque lle daba igual quen fose eu, porque non me quería.

 

-  ¿Que é isto? – preguntou Froilán collendo un dos xoguetes que me facía o avó.

 

Non lle contestei porque non pensei que o estivese preguntando.

 

-  Que curioso – analizábao.

 

César achegouse a el e xuntos puxéronse a cerrellar nos artiluxios marabillosos que saían da cabeza do meu avo.

 

-  Eu como algo e marchamos – díxenlle mirándoos.

 

Non me prestaron atención, tampouco me importou.

 

-  Mira este – César entrou na miña habitación – son obras de enxeñería – dicía mentres llo ensinaba a Froilán.

 

-  Decepcionouse, imaxino que non coñeciu ós pais, nunca fala deles – falaba Froilán mentras collía o boneco na man.

 

-  Xa, pero non se trata diso, quero dicir, admitirei a miña culpa no da fábrica se a teño, pero non lle vou solucionar a vida – dixo César con frialdade.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)