Entrar

 
usuario
 
 
 
Cerrar

registro




Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo.

 
  • Identifícate
  • Regístrate

 

en

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 115

November 4, 2012 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 115. Niño

Niño: construcción de palla, barra ou outros materiais, que fan as aves para poñeren os ovos e criaren; e por extensión lugar onde nacen e viven outros animais. Nese bidueiro hai un niño de xílgaro.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-  Correrei o risco – sentenciou César.

 

-  Valo correr, fixo – dixo Froilán nun momento no que conseguiu baleirar a boca.

 

Respirei contendo as ganas de matalos ós dous. Podía ameazar e incluso se me pillaba inspirada volver e cumplir a miña promesa de tocarlle a moral ata que me fixese caso; pero sabía que era unha posibilidade entre un millón.

 

-  ¿De que vives? – preguntoume César.

 

-  De nada; en realidade só hai uns días que deixei a miña casa, a xente vaime dando de comer por aí, teño sorte, imaxino – respondín.

 

-  El non parece ter a mesma sorte – dixo sinalando a Froilán – non sei se terei comida dabondo.

 

-  El é máis grande – zanxei.

 

-  Cando acabe estaría ben que marchásedes e, se podes, pechas o garaxe que abriches – trataba de botarnos.

 

-  ¿Por que es tan borde? – ataquei – só che pido un pouco de axuda e non para min, senón para a cidade enteira.

 

-  Non teño paciencia para tratar con tolas – volviu ó desprezo.

 

-  Volta e dalle, non estou tola e ti sábelo – berrei.

 

Sabía que dicía a verdade. Non me quería preto porque o incomodaba, comezaba a ver realizadas as imaxes que lle pareceran prediccións fantásticas e tiña medo de que acertara con todo e fose o culpable do destino tráxico de tanta xente. Afrontaba a fase de negación ca maior resistencia posible.

 

-  Veña, marchamos – agarroume polo brazo Froilán.

 

-  Non, non marchamos – desagarreime – imos quedar aquí ate que me faga caso.

 

-  Se non marchades chamo á policía – ameazou.

 

-  Chámaa – desafiei.

 

-  Non, non a chames – intercediu Froilán – xa marchamos, e non te preocupes que pechamos a porta do garaxe. Gracias pola cea, facíame falta.

 

-  ¿Por que lle lambes o cu? Ben se ve que non vives na cidade, todo é culpa súa -  chorei.

 

-  Non, todo é culpa vosa – estoupou Froilán – putéanvos e deixádesvos putear. Hala, xa o dixen.

 

Parecía que acababa de quitar un peso de enriba. Non lle rebatín, sabía que tiña razón, polo menos en parte. O problema de ter nós a culpa era que non éramos capaces de deixala de ter.

 

-  Está ben – rendinme.

 

Froilán miroume sorprendido, César aliviado. Saín do edificio sen esperar por el. Fun ó garaxe, empurrei o contrapeso e saín a toda présa para evitar quedar dentro ó caer o portalón.

 

-  Eh, veña, non mo tomes a mal; síntoo, é o que penso – corría Froilán detrás de min.

 

-  Non, tranquilo, non cho tomo a mal, de feito creo que tes razón – soltei mentres apuraba o paso.

 

-  Daquela porque corres – seguíame Froilán.

 

-  Porque estou cabreada – respondín.

 

Seguimos durante un bo anaco andando rápido entre as naves abandoadas do vello parque empresarial. Non tan rápido coma para que Froilán non me puidese alcanzar, non quería enfrontarse ó meu enfado.

 

-  Para un pouco, tampouco quería dicir que fose culpa túa en concreto, fas o que podes – tratou de reconciliarse comigo.

 

-  Non, non, tes razón é culpa nosa – seguía enfadada.

 

-  Se te cansas non podes viaxar e imos ter que quedar aquí toda a noite – rosmaba detrás de min.

 

-  Non imos, vou; ti desapareces do medio xa – xesticulaba coma se o fose fulminar cun golpe de man.

 

Calou por un anaco, seguía sen poñerse ó meu par. Se aquilo fose unha persecución pensaría que estaba esperando a que se me acabasen as forzas para cazarme. Tampouco lle ía dar o gusto.

 

-  Escoita, non quixen ofenderte – dixo deténdose.

 

-  Escoita ti, dame igual; tes razón, non fixemos nada para solucionalo, pero eu vouno facer agora mesmo, en canto me pase a mala hostia – dixen sen determe.

 

-  Vaia, retomas a idea de meterte no niño das víboras e ir matando líderes – riuse.

 

-  Pois si – seguía enfadada.

 

-  Unha vez preguntáchesme se era deses que chaman cazadores – comezou a dicir poñéndose diante de min para que me detivese – pois ben, eu tratei de ser deses que chaman cazadores, pero cando chegou a hora de disparar non fun capaz. Non todo o mundo vale para iso. Unha cousa é fantasear con aniquilar ós opresores e outra é ser capaz de facelo. Ti non vales.

 

Polo serio que falaba chegou a desconcertarme, pero o aínda enfado axilizou o meu inxenio.

 

-  ¿E ti que sabes do que eu son capaz? – falou o xenio.

 

-  Creme, non es capaz e máis che vale que o asumas aquí en frío que descubrilo no medio das instalacións do goberno amarelo rodeada de gardas que si son capaces de aniquilar a máis insignificante mostra de rebelión – asegurou.

 

-  Pois se eu non son capaz e vos non me axudades ¿que puta solución nos queda?

 

 

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)