Entrar

 
usuario
 
 
 
Cerrar

registro




Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo.

 
  • Identifícate
  • Regístrate

 

en

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 110

September 29, 2012 por Raquel Couto Antelo  

,

Capítulo 110. Global outra vez

Global: considerado na súa totalidade, por enteiro. Xa se me volviu esquecer que elixira a palabra global.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-  ¡Ola! – dixo Froilán mirando de reollo ó anaco de pan.

 

-  ¿Tivéchedes un accidente? – preguntou Hana.

 

Nós mirámonos sen saber a que viña a pregunta, ela notouno.

 

-  Non, dígoo porque traedes as costas cheas de barro – medio se riu.

 

-  ¡Ah! Non, andivemos polo solar da obra que hai á entrada da cidade, van facer unha fábrica aí ¿non? – aproveitei a ocasión.

 

-  Si, a ver se non tardan moito, eu botei o currículum, a ver se me collen – dixo emocionada.

 

E sen máis convite comezou a contarnos a biografía de César, a historia da fábrica, resolviu as nosas dúbidas dunha maneira global e sen interrupción.

 

-  Se queredes traballar podedes tamén podedes deixar o currículum no concello, din que van precisar moita xente, que incluso vai ter que vir de fóra. Tampouco creo que sexa para tanto, pero os meus pais din que vai ser bo para o negocio – erguiu as mans ensinándonos os seus dominios – eu pensei que eran trolas do alcalde, sempre anda inventando fantasías para as vellas, pero agora que fixeron o burato algo terán que poñer, digo eu.

 

Froilán agradeciulle que no medio do relato compartise unha bolsa de doces que sacou de debaixo do mostrador. Diría que incluso deixou de escoitar da ansia que lle poñía ó comer.

 

-  Eu marchaba se meus pais me deixaran algo de pasta, pero tampouco é que teñan moita, a tenda non da, se encontro traballo aforro e igual marcho – falaba ilusionada unha Hana que aínda non escapara da adolescencia.

 

-  ¿E o dono da empresa onde vive? – preguntei.

 

-  Está boísimo ¿a que si? – sinalaba a foto de César no xornal – dis que o alcalde lle regalou un piso aquí; pero vive na capital - ¡Que elegante é! - asombrábase facendo un comentario de vella.

 

Cando non quedou ningún doce na bolsa saímos á rúa deixando a Hana cos seus soños de viaxes ó extranxeiro e xefes elegantes.

 

-  ¿E agora? – preguntou Froilán.

 

-  Buscamos un sitio tranquilo e intentamos ir á capital, ou roubamos un coche e imos da maneira convencional, se ti sabes ir claro, porque eu non sei o camiño – dixen.

 

-  Buscamos un sitio tranquilo – miroume mal Froilán.

 

O sitio tranquilo foi o máis ou menos o sitio do noso chabolo, se a memoria non me fallaba alí tiña que estar, a distancia a costa e ó acantilado era a que lembraba. Facía sol e a temperatura era agradable, a fame sinalaba o mediodía. Froilán sentouse a carón e eu ó seu lado.

 

-  Espero que o tal César teña algo de comer – suplicou Froilán.

 

-  ¿A que agora non che parece tan disparatada a idea de delinquir? – sorrín.

 

Deitouse facendo que non me escoitara. Deiteime tamén. Só se escoitaba o río ó lonxe e os pequenos insectos xogando na herba. Sentín a mirada de Froilán analizándome o tempo que estiven desperta. Eu trataba de concentrarme na foto de César do xornal, non tardei en durmir. Non soñei.

 

-      Rita, desperta – dicía Froilán na miña orella.

 

-      ¿Que hora é? – preguntei ó ver a escuridade.

 

-      Non sei, creo que o conseguiches, polo menos non estamos no mesmo sitio, isto parece un garaxe – miraba de redor.

 

-      Temos que buscar un colchón ou algo para facer isto, cada vez dóenme máis os cadrís – queixábame.

 

Érquémonos e botamos a andar buscando unha salida. Efectivamente debía ser un garaxe, ulía a gasoil e víanse rodeiras no chan; porén, non había coches nin nada en realidade.

 

-  Esta porta non abre – forcexeaba Froilán nunha porta pequena que había nun lateral.

 

-  Pois o portalón non hai ser moito máis fácil de abrir – dixen para animalo a forcexear con máis ganas.

 

-  Igual si – respondiu el ó desafío mirando ós contrapesos que había nun dos laterais do gran portal metálico.

 

Achegouse, intentou alcanzalos dun salto pero nin el ca súa altura conseguiu alcanzalos.

 

-  Ven, tes que axudarme, se te agarro polos xeonllos creo que lle chegas – e dicíao en serio.

 

Non valiu de nada que calculase os metros de altura, nin que desconfiase da súa forza, agarroume polos xeonllos tal como me explicara e erguiume no aire. E si, alcancei os contrapesos do portal. Tirar deles foi máis difícil. Só me queixei unha vez.

 

-  Claro, é que se te agarro eu non fas forza, igual se te solto – non sei se ameazou ou deduciu Froilán.

 

-  Como me deixes aquí colgada verás – eu si que ameazei.

 

Non lle vin a cara, pero dábame que se estaba rindo, aínda que non me soltou. Cun pouco máis de insistencia o contrapeso comezou a moverse, e ó tirar un pouco máis baixou só facendo un ruído de falta de graxa. Froilán deixoume no chan con coidado e xuntos vimos que na rúa era de noite. Era pronto para afirmar que acertara co espazo e o tempo que procurábamos, pero polo menos podíamos dicir que non estábamos na cidade. O alumbrado funcionaba, as beirarrúas estaban limpas aínda que non demasiado. Nas casas non se vía luz polo que deducimos que era de madrugada.

 

-  ¡É el! – exclamei ó ver ó lonxe unha figura familiar.

 

Era César saíndo dun coche aparcado diante dun edificio de tres pisos. Escoitoume. Non se moviu, nin sequera intentou entrar de novo no coche. Mirounos.

 

-  ¿Estás segura? – preguntou Froilán.

 

César botou a andar cara nós, con paso firme, serio.

 

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)