Entrar

 
usuario
 
 
 
Cerrar

registro




Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo.

 
  • Identifícate
  • Regístrate

 

en

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 109

September 23, 2012 por Raquel Couto Antelo  

,

Capítulo 109. Global

Global: considerado na súa totalidade, por enteiro. O custo global recaerá nos que o provocaron.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-  ¿Que queres que che diga? – díxolle o xefe – a min dame igual unha cousa ca outra, o consumo de combustible volviu ó normal e, de momento, é o único do que teño que dar conta. Se non estás seguro déixao, non te amargues, colle un tempo para pensalo.

 

-  Si, esa é unha boa idea, igual só estou canso – dicía Froilán sen convencemento.

 

Pero non lle fixo falta, chegou á casa sentou no sofá frente a televisión e torcendo a mirada cara fiestra decidiu que non tiña nada que pensar, ía deixar ós de Torroal e buscar unha maneira mellor de colaborar. Esa maneira era a súa.

 

A ruptura con Siena pillouno por sorpresa; sabía, aínda que se empeñaba en facerse o duro, que era a muller da súa vida. Despois da tontería dos comezos decatouse de que a vida non tiña sentido sen ela, nin lle pasara pola cabeza formar unha familia ate coñecela; facíase o duro, si, pero perdela era inconcebible.

 

Tan mal lle pareciu que antepuxese ós de Torroal ó seu amor que nin se decatou, ate que foi demasiado tarde, de que non o fixera. Rompiu en mil e un anacos o corazón da súa amada sen saber que o facía; pensou que era el o atacado, o traizoado; pensou que fora el o abandoado. Mirábaa con frialdade ó coincidir nalgunha reunión. Facíase o duro, facía que lle daba igual, facía que tanto lle tiña. Por dentro, ese tanto facer crioulle unha amargura, un cinismo quizais. Non foi ó ver a Siena sorrirlle a algún espabilado, non. Foi a primeira vez que el lle sorriu a outra, sen decatarse esperaba o sorriso de Siena de volta e ó non atopalo doiulle, por fin lle doiu o erro. O orgullo desaparecera abrindo o telón da súa máis grande equivocación, deixando ó descuberto a perda, revelando a verdade.

 

Nin sequera tratou de encher ese baleiro, deixouno durmir so polas noites e polos días entretívoo cunha loita activa, como a que lle gustaba a el.

 

-  Non vaias ti so – pedíalle Carmela.

 

-  Teño que ir, ti non digas nada – case ordeou.

 

-  Non, tranquilo, por min non vai ser, pero se en tres días non volves aviso ó teu xefe, supoño que el te poderá sacar – dicía preocupada.

 

-  Non, hei vir antes, ti non lle digas nada a ninguén. Teño que ver como é a cidade, teño que velo cos meus ollos – razoaba Froilán.

 

-  ¿E que máis che dará a ti o que pase na cidade? Xa axudas no que podes ¿non? – falaba máis como nai que como irmá.

 

-  Teño que ir – zanxou Froilán.

 

Tiña que ir porque os de Torroal nunca lle deixaran facelo. Eles, no seu sentido común, facíano por evitar riscos innecesarios. El, na súa desconfianza, imaxinaba explicacións de enganos imposibles.

 

Arrimouse, nun primeiro momento, ós outros. Os outros eran aínda peor que os de Torroal, servíronlle para entrar na cidade, o único bo que lles atopou.

 

Diante da alambrada oxidada aprendiu a atopar os ocos do escudo invisible. Dentro da cidade non soubo se marabillarse ou espantarse. Igual alivio o comprobar que os de Torroal non lle mentiran, enganábanse nos métodos pero non mentían.

 

-  Hoxe imos quedar no piso franco, mañá preséntoche a algunha xente para que vexas como funcionamos – explicáballe Xan dos outros convencido que roubarlle un adepto ós de Torroal.

 

-  Está ben – aceptou Froilán.

 

Esa algunha xente non lle mereciu moita mellor opinión que os que xa coñecera. Máis medorentos aínda, máis cautos.

 

-  E os gardas trouxérono de volta para rematalo diante dos seus compañeiros, para que lles quedase claro que de aquí non se marcha – contaba contos de pantasmas un deles.

 

-  ¿E cando dis que foi iso? – preguntou un Froilán condescendente.

 

-  Xa hai – respondiu o outro – que saibamos non volviu intentar marchar ninguén. Non nos compensa.

 

-  ¿Non vos compensa? – erguiu a cella Froilán – non era o que esperaba escoitar.

 

-  Mira, eu, nós, intentamos solucionar isto; pero eu quero vivir, mal, si, pero vivir – explicaba o home.

 

Froilán comezaba a entender ós de Torroal, aínda que se negaba a crer que o que falaba representase o sentir dunha cidade que el esperaba máis pequena. E non se enganaba, non dentro, senón fóra, atopou unha sección máis acorde co seu xeito de ver as cousas.

 

-  Non facemos gran cousa, capturamos gardas amarelos – explicoulle Beatriz.

 

-  ¿Para? – preguntou Froilán.

 

-  Extraerlles información se a teñen, trocalos por alguén ou matalos – respondiu ela con frialdade.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)