Entrar

 
usuario
 
 
 
Cerrar

registro




Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo.

 
  • Identifícate
  • Regístrate

 

en

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 108

September 16, 2012 por Raquel Couto Antelo  

,

Capítulo 108. Frouma

Frouma: folla do piñeiro. Foi ó monte buscar unha pouca frouma.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

Fartárase de escoitar sempre o mesmo. El era un home de acción, practicaba todo tipo de deportes de risco, metíase en canta competición había e implicábase en canta causa coñecía. Lorenzo captouno nunha desas causas. Froilán tivera que ir á vila por traballo, foran en apoio do seu  servizo de garda costas, tiñan un silumacro de afundimento e querían asegurarse de que non pasase de aí. Unha vez finalizado tiveron unha cea e despois cada quen foi caendo por onde lle cadrou. Camiñando por unha rúa viu un cartel que lle chamou a atención.

 

-  Sempre están facendo reunións desas – dixólle un dos seus colegas da vila – polo da cidade, xa sabes.

 

Froilán sabía pouco do da cidade, o que lle escoitaba ós pais na casa, o que lía no xornal. Tivera, algunha vez, tentacións de entrar, de cruzar aquela alambrada oxidada, cuberta pola froma. Por sorte para un rapaz inconsciente os que ían con el dérono agarrado a tempo.

 

-  Eu vou ás veces, por se hai algo novo – seguiu contándolle o compañeiro – non o hai.

 

-  Si, iso me parecía a min, non sabía que se poidese facer algo – comezou a interesarse Froilán.

 

-  Home, algo sempre haberá que se poida facer, nunca se sabe – dixo o compañeiro sen demasiado entusiasmo.

 

Froilán anotou mentalmente a data e o lugar da reunión e apareciu por alí sen prexuízos, sen esperar moito, pero querendo saber o que tiñan que contar. A conferencia organizábaa unha ONG de defensa dos dereitos humanos e falaban dúas persoas que parecían coñecer de primeira man a realidade que contaban. Unha desas persoas era Lorenzo, a outra era a súa nai. Lorenzo soaba máis coma un político, non no mal sentido, senón que parecía estar afeito a impresionar a unha audiencia. A nai, porén, parecía máis sincera nas súas palabras, Froilán notoulle que vivira o que contaba. Quedou completamente fascinado pola paixón que transmitían, e máis aínda ca posibilidade de poder facer algo para solucionar unha situación que ata daquela consideraba perdida.

 

-  Ola, eu son Froilán – presentouse a Lorenzo ó remate da reunión.

 

-  Ola, gracias por vir Froilán – comezou Lorenzo – tes un acento familiar ¿es de aquí da vila?

 

-  Non, eu vivo no pobo, pero o outro día vin por traballo e pareciume interesante o tema este – explicou Froilán.

 

-  Ah, estupendo meu pai ten unha taberna enfronte, chámase Torroal, se queres pasa por alí e falamos con máis calma – ofreciu Lorenzo.

 

-  Si, igual paso, traballo cos garda costas e andamos dun lado para outro, pero gustaríame  axudar, no que poida, claro – dixo Froilán, pensando de verdade que igual non podía facer moito, pero querendo facer o posible.

 

A Lorenzo abríronselle os ollos ca alegría, non era o primeiro garda costas que se lle achegaba, na vila a xente era máis compremetida, polo menos desde o punto de vista da coloboración económica. Igual tamén tiña que ver con que era o país veciño e había esa tendencia a pensar que sabían arranxar os nosos problemas mellor ca nós.

 

-      Se traballas cos garda costas do pobo vasnos vir moi ben – admirou Lorenzo.

 

Integrouse cos de Torroal sen complicacións, non aportaba axuda financeira pero aforráballes centos de miles en transporte e, co tempo, conseguiu un certo compromiso de colaboración por parte do corpo, non oficial, por suposto, pero si de feito. En realidade ninguén vía ben o que pasaba na cidade pero a situación era cómoda de máis para resistirse.

 

E co tempo tamén, comezou a sentir a decepción, a súa xuventude non lle daba a paciencia precisa para entender que os cambios aínda lentos eran importantes. A decepción fíxolle pensar que non estaba no bando correcto, desconfiar das intencións dos de Torroal, ver nas súas regras un interés escuro. Nin Siena, a áncora que o mantiña na cordura, conseguiu convencelo.

 

-      Non lle deas tantas voltas, eles levan máis tempo ca nós, saben mellor o que fan – trataba de razoar ela.

 

-      Si, e se a cousa non cambiou por algo será – argumentaba – o momento foi cando caiu o goberno, ese era o momento.

 

-      Torroal viviu na cidade, nós non – Siena perdía a paciencia.

 

-      Xa, xa o sei, pero iso non quere dicir que teñan razón – comezaba a marcar distancias Froilán.

 

 

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)