Entrar

 
usuario
 
 
 
Cerrar

registro




Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo.

 
  • Identifícate
  • Regístrate

 

en

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 107

September 9, 2012 por Raquel Couto Antelo  

,

Capítulo 107. Eclipse

Eclipse: fenómeno que consiste en quedar oculto á vista un astro, total ou parcialmente, por quedar tapado por outro. Hai eclipses de sol, eclipses de lúa e, despois, están o de corazón, que xa o dicía Bonnie Tyler.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

A Froilán encantáballe escoitar a súa nai dicir que nacera o día do eclipse, contaba como escureciu e ó telo nos brazos o sol brillou de novo. Era a historia que escoitaba nos primeiros anos de escola cando se enfurruñaba con algún amigo ou non lle saían os exercicios de matemáticas; despois, co tempo, un Froilán graúdo e simpático convertiuse nun rapaz grande e serio ó que un par de cabezas de vantaxe lle daba certa serenidade.

 

O gusto polo mar veulle do seu pai, mariñeiro dos de toda a vida que ansiaba para o seu fillo unha vida cómoda alonxada dos amenceres fríos da baixura, pero non contou con ese amor que se lle colle ó mar, con esa case necesidade. O corpo de Garda Costas era, porén, un mal menor, un soldo fixo cando menos. A un Froilán adolescente o que máis lle gustaba era a adrenalina e un uniforme que lle contaran que tiña moito éxito.

 

Siena apareciu na súa vida máis adiante, gracias a un arroaz despistado e a unha beca de prácticas. Seguramente foi un deses amores a primeira vista aínda que Froilán o retrasou todo o que puido.

 

-  Levas uns días tonto perdido – dicíalle Lorenzo véndoo despistado.

 

-  ¿Desculpa? – despertou Froilán.

 

-  Lorenzo estábache dicindo que hai uns días que andas na verza – ría Soa – espabilla antes de que veña o vello, ca mala hostia que ten bótate a patadas.

 

-  Si, e despois vai ir el a nado á vila – soltou un Froilán arrogante – por certo, o meu xefe di que nos temos que ir cortando, que gastamos máis combustible nun día que o corpo en todo o mes.

 

-  Dille que se enrolle, xa llo compensaremos – dicía Lorenzo.

 

-  Iso é o que dicides sempre, pero aínda estou esperando a que me deades algo de pasta para telo contento, é bo tío, pero ten o seu límite, aínda me van botar pola vosa culpa – roñaba Froilán.

 

-  Está ben, tranquilízate, iremos por terra, non pasa nada. Estes días só hai dúas manifas e organízanas os de aló, así que non teremos que facer viaxes – explicou Soa.

 

-  Non, o que quero dicir é que a partir de agora só se van facer cousas de emerxencia, paso de poñer máis a cara, ¡só casos de vida ou morte! ¿Entendido? – medio ameazou Froilán.

 

-  Reláxate home, buscaremos outra maneira, relaxámonos, como te tiñamos a man... pero xa está – tranquilizou Lorenzo – pero ¿ti estás ben, non?

 

-  Si, si – respondiu Froilán sen entender a que se referían.

 

Salvounos da súa cella que comezaba a facerse co control dos xuízos dun Froilán cada vez máis xuicioso, a entrada de Torroal.

 

-  Que ben que esteades aquí, teño que ir á cidade, dillo a túa nai – dirixíndose a Lorenzo.

 

-  ¿Agora? ¿Pero que pasaou? ¿Vou contigo? – interrogaba un Lorenzo nervioso.

 

-  Caiu o goberno – apuraba Torroal a preparar unha bolsa de emerxencia – quedei cos outros no pobo, ¿lévasme?

 

Froilán erguiuse esquecendo o discurso que lle acababa de botar ós seus compañeiros.

 

-  Claro, vamos – dirixíndose cara a porta.

 

Polo camiño explicoulle que houbera un alzamento, o primeiro goberno amarelo chegaba, por aquel entón, ó seu fin.

 

-  O eclipse pasou – emocionábase un Froilán optimista.

 

Torroal mirouno cos ollos da experiencia, sabía que se un caera había detrás outro que o empurrara para sustituílo. El tan só tiña a esperanza de que a carnicería non pillase a ningún dos seus.

 

-  Pero algo se poderá facer ¿non? – inventaba Froilán – este é o momento. Se, como dis, están na pugna aberta este é o momento ¿non? É agora.

 

-  Sería se a garda amarela non andivese polo medio, teríamos que ter un exército do noso lado e entrar na cidade xa; por desgracia para nós, o único que podemos facer e evitar que non morran máis dos que xa morreron – explicaba Torroal desencantado.

 

-  Así non se vai acabar nunca – sentenciou Froilán.

 

-  Os novos tedes moita forza, pero a experiencia ensinoume que a solución non pasa por un enfrontamento aberto, a ver se conseguimos o apoio de... – parou o discurso Torroal ó ver que Froilán deixara de escoitar.

 

 

 

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)