Entrar

 
usuario
 
 
 
Cerrar

registro




Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo.

 
  • Identifícate
  • Regístrate

 

en

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares

March 27, 2011 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 50. Paciencia



Paciencia: calidade de quen realiza unha actividade que lle pode resultar molesta sen desanimarse ou desesperarse. Para ensinar hai que ter moita paciencia.



Fonte:    Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...





Ó seu pai, quizáis tiña intención de contarllo a máis xente, pero o seu pai recomendoulle paciencia.



O pai de Hugo, en canto viu todo aquelo, recobrou a memoria dunha infancia distinta. Aló a deixara aparcada, nun curruncho, case pensaba que a borrara. Sen decatarse comezou a contarlle cousas a Hugo, cousas que vivira, collía a radio e explicáballe os programas que escoitaban na súa casa, explicáballe para que servía cada un de aqueles botóns. Despois, cheo de morriña falaba das modas tolas e das perrenchas cada vez que a súa nai lle poñía aqueles pantalóns que lle parecían horrosos daquela e agora lembraba con nostalxia. Tamén lle dou a nostalxia vendo o aparello de televisión, o sofá de orellas, os abrigos para o frío e os mobles de madeira.



Tanta énfase lle puxo que ate o inmobilista Hugo se animou a probalo. Por se funcionaba, por ver se aínda se escoitaba, por ver se aínda se vía.



-    Non sei Hugo, non hai potencia dabondo – dixo o pai pensando no escaso suministro.



-    ¿E logo? – preguntou Hugo.



-    Estes consumen moito, non nos chega, ho – respondiu o pai.



-    Bueno, pois nada – suspirou Hugo decepcionado.



-    Claro que... – pensou o pai en alto.



Ó pai de Hugo ocorréuselle que sabía de alguén, que coñecía a outro que sabía de sabediós quen que podía conseguir un acumulador de enerxía. Rebuscou entre todas aquelas cousas algo que non ocupase moito pero que tivera valor suficiente para obter un acumulador a cambio.



-    Disto, nin palabra a ninguén. Vivindo onde vives non te vaian confundir con outra clase de xente – advertiu o pai.



Advertiullo referíndose a nós, que daquela actuábamos máis por instito que por organización, referíndose tamén á xente que daquela vivía nas casas de pedra, moita máis que agora, moito máis fóra da marxe que agora. Daquela aínda quedaba moita xente da de antes, da que non pasara polo aro do goberno, unha clase de intocables ós que o goberno non quería poñerlles a man enriba porque medio lles daba medo, medio lles daba igual. Aquela xente foi morrendo, aquelas casas foron quedando baldeiras.



Co acumulador diante Hugo comezou a sentir a chamada do poder, os fumes que tiña de natural subíronselle un pouco máis. Despois, unha vez que o seu pai lle contou como funcionaba xa non se sentiu tan poderoso. Tiña que renunciar a parte da súa enerxía para que o aparello xuntase dabondo para poñer a funcionar aquela radio chea de botóns.



-    Pois a cousa éche así – díxolle o pai.



Por uns días deixouno alí aparcado, sen facerlle caso, sen enchufalo, botou contas de que tiña que prescindir para disfrutar das fantasías que lle contara o seu pai. Pensou que seguramente esaxerara, que non había ser para tanto, que non había ser tan marabilloso. Pensou que se por aquelas tres fotos lle deran un acumulador igual podía conseguir algo realmente útil por un poco máis. Por sorte lembrou a advertencia do seu pai e o medo púxolle a precaución necesaria para non vender nada máis.



E así estivo ate que un día decidiu enchufar o condenado acumulador. Pasou unha semana vivindo na casa con seus pais porque non podía prescidir dos seus escasos luxos nin sequera por algo tan marabilloso coma unha radio antiga. Despois, co interese do seu pai por que recobrase de novo a independencia e a ansia da súa nai por consentilo, enchufou por fin a radio. E escoitou, por fin, o mundo.



O que lle contara o seu pai comparado co que mostraba a máquina chea de botóns non era nin sequera un granizo na punta dun iceberg. Non facía máis que darlle voltas as rodiñas  e premer as teclas para marabillarse co cambio de idioma e de voces e de músicas. E viu, por primeira vez que todo era unha farsa, que vivira unha mentira, que o goberno lle tomara o pelo, que lle roubara a vida.



Camiñando pola rúa miraba ó resto con aires de superioridade, sabedor da súa ignorancia, xuíz da súa desidida; maquinando como vingarse.



Pensou en volver a casa dos seus pais para acumular un poco máis, pero o vello foi máis áxil e notoulle no mirar a ansia, esa ansia que el reprimía desde que subira ó faiado, e díxolle que esa non era a maneira, que xa era unha persoa adulta, que tivera que “pasalas putas” para devolver os favores que lle custara o seu piso e que tiña que ir atopando o seu propio destino.










comentarios (0)



0/5 (0 votos)