Entrar

 
usuario
 
 
 
Cerrar

registro




Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo.

 
  • Identifícate
  • Regístrate

 

en

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares

March 20, 2011 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 49. Ousadía



Ousadía: calidade de quen non se deixa intimidar polos perigos. A ousadía do capitán custoulle a vida.



Fonte:    Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...





Tan pouco calculador era que deixou algúns cabos soltos, e tan pouco comprometido estaba que non lle importou. Un deses cabos soltos era eu, non sabía da miña ousadía nin da miña mala hostia, claro. En realidade non sabía nin quen era eu. Dubido que coñecera sequera a algunha de nós, de oídas igual, nos queixumes de Cira.



Sentado no seu despacho, rodeado das carpetas que contiñan toda a información sobre a organización, pensaba ca mirada perdida na porta o grande que soaba o seu nome, o grande do seu plan, no grande del.



A organización era un ente abstracto, o único referente físico era o despacho do faiado do edificio na casa de Hugo. Conseguiu non se sabe moi ben como evitar compartir edificio, manter a garda amarela lonxe e saltarse un de cada dous cortes de suministro. Gracias ese un de cada dous podía conectarse co exterior. E posiblemente gracias a iso conseguiu convertirse no líder da organización. Non lle chamaban líder, non lles gustaba esa palabra, lembráballes ó goberno amarelo e non lles ía lembrar. Nin sequera botou man dun pequeno arranque de modestia e se conformou con ser o cerebro na sombra. Non.



Contactou por primeira vez co exterior unha noite de insomnio e transformouse do día para a mañá no máis radical dos radicais. Ata daquela vivía anodina de todo o mundo. Ata daquela non lle parecía mal o goberno amarelo, nin se plantexara cuestionalo. Tan impactante foi aquel primeiro contacto.



Tivera que cambiar de casa porque a moza ca que vivía cansara de prancharlle as camisas por moito que o dixera o goberno, cansara de facerlle a comida por moito que a súa nai chamara para darlle a receita dos seus pratos favoritos. Cansara del e atopara outro igual de sumiso, pero algo máis colaborador. Tardou tres meses en atopala, seu pai tivo que falar con alguén da Comunidade de vivenda, e este co seu supervisor, e o supervisor con outro compañeiro. Non había demasiados pisos libres, non polos que aquel Hugo conformista poidese pagar. Cunha cadea de favores, que de seguro ía ter que devolver, conseguiu un segundo piso nun edificio do distrito Sur, case no límite das casas de pedra. A seu pai non lle gustou moito, o seu fillo merecía algo máis; á súa nai tampouco lle gustou, o seu fillo merecía moito máis, pero calquera cousa era mellor que aquela lurpia lacazá.



No edificio vivían tres familias máis, unha enfronte del, dúas no piso de arriba. Da primeira familia foille fácil desfacerse, tiñan un fillo ó que lle gustaba a música. Os de arriba custáronlle máis, a muller dun deles era a filla de alguén, non contara con iso ¿que facía unha filla de alguén naquel distrito? Non facía moito, é que tiña moitos fillos e tivéraos que repartir, a máis díscola, aquela que bebía de máis nas festas do goberno, a que mercaba máis fóra, aquela, uns meses preto do desterro para que espabilase. Espabilou, casou cun home do distrito dunhas casas máis abaixo.



A outra familia era a cuñada da filla de alguén, porque trapichear sabía todo o mundo. Convenciunos de que había espíritus, mercou un imán o suficientemente grande para poder mover as cousas metálicas a través da placa, e soplaba polas tuberías para facer ruídos de presencias. Crérono.



Unha vez só puxo un cartel na porta; un que espantou a toda a xente que se atreviu a aparecer por alí. Un que dicía: PISO EN ALUGUER. E do aburrimento, do completo aburrimento de non ter máis que facer que traballar, percorriu todos os pisos, cotilleando, buscando cousas que poidese empregar, aínda que hai que dicir que non atopou moitas, non era costume esquecer cousas, poucas tiñan. Cando chegou ó quinto, no oco da escaleira, viu unha porta no teito, pechada cuns aros atravesados por un candado. Intentou abrilo tirando del, intentouno co imán, tirando del, desenroscando os aros. Nada. Baixou, saiu á rúa, camiñou ate as rúas de pedra e colliu unha daquelas pezas cadradas que encaixaban nun dos ocos que facían bache. Petou con forza ate desencaixar os aros e romper o sucedáneo de madeira. A porta caiu polo seu peso e deixoulle ver a luz do día a través do cadrado. Cas mans enganchouse e fixo forza cara arriba e subiu ate conseguir sentarse na estreita placa do faiado.



E coma se entrara nun mundo encantado descubriu cousas de tempos pasados, de múltiples cores, de formas delicadas e exóticas; aparellos sofisticados e extraordinarios. Botou horas, faltou ó traballo, durmiu sentado nun sofá de orellas de tapizado floral. Miraba con avidez as caixas con teclas, as fotos de mulleres con vestidos vistosos, a roupa de abrigo encartada e os útiles domésticos varios.



Estudiou se debía dicir algo, se tiña que compartir aquel tesouro, se o seu pai sabería onde vendelo para sacar uns ingresos extra, se había alguén con máis sorte no mundo.



Decidiu calar, de primeiras, despois non aguantou e soltouno.






comentarios (0)



0/5 (0 votos)