Entrar

 
usuario
 
 
 
Cerrar

registro




Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo.

 
  • Identifícate
  • Regístrate

 

en

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares

January 19, 2011 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 34. Vadiar

Vadiar: levar unha vida ociosa, sen traballar. Xa non son unha nena para andar por aí vadiando aínda que se me da moi ben.

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios...

Erguiuse do sillón e buscou no escritorio un papel sobre o que pegar a tarxeta. Sentou de novo, untouno ca cola que lle trouxera a criada e deixou caer os anacos que puido recuperar do lixo. Só botou en falta o anaco dun número, podía ser un cero, un tres, un seis ou un oito. Marcou con calma o número as catro veces que lle requería a falta do anaco. Das catro errou. Volviu o escritorio por outro papel e un bolígrafo, escribiu os dez números nunha carreira.

¡Tamén pode ser un cinco! – berrou coma se acabase de descubrir a pólvora.

Marcou co cinco e tampouco respondiu ninguén. Mirou o papel tratando de descubrir onde estaba o erro, se faltaba algún anaco ou se pegara mal os anacos. Parecía que sentaba, parecía que pegara o quebracabezas tal como debía, parecía que o fixera ben.

Pensou que igual tardara moito, quizáis aquelas redes clandestinas só podían estar ó pé do teléfono en determinado momento, non terían liña habitualmente por evitar que os rastrexasen.

Quen sabe – dixo en voz alta.

E a derrota tentouno co sono e durmiu apoiado nunha das orellas do sofá. Despertárono as mans pequenas e frías da súa filla, vadiara todo o día sen saber en que se lle foran as horas e só se percatou do tempo que pasara ó ver a noite na fiestra e á nena co pixama posto. Levouna á cama e asegurouse de que pechaba os ollos antes de deixala soa.

El non durmiu, volviu para o sofá e chamou de novo ó número co cinco. Non lle respondiu ninguén. Colguou. Tratou de durmir de novo. Tratou de coller azos para retomar a súa vida cotián, para volver ó traballo. Pechou os ollos e non facía máis que vírselle á cabeza a última vez que falou ca súa muller.

Erguiuse e foi á cociña a escuras, non quería despertar a Beda. Cruzando o vestíbulo sentiu algo raro, unha presencia, un alguén a maiores. Ó abrir o frigorífico pareciulle ver unha silueta reflexada no cristal da fiestra, unha silueta que non era a súa. Dou a volta tan axiña como puido pero non viu nada e sentiu que o medo se estaba apoderando unha vez máis del. Prendiu a luz. Pensou que igual era a serventa que esquecera algo, ou que entraba polas noites para sisarlle da neveira. Pensou que igual entraran roubar, non necesariamente a serventa. Pensou en correr cara o salón, ou cara a entrada para chamar por teléfono.

Con todas as luces encendidas sentiuse ridículo. Non había nada fóra do normal; o silencio era sepulcral pero o terror esfumárase. Descolgou o teléfono para asegurarse de que tiña liña. Tiña. Respirou con alivio e, aínda que un bo pai iría comprobar que a súa filla estaba a salvo, el volviu ó sofá para tratar de durmir. Pensou en volver marcar antes de pechar os ollos, pero apagou a lámpara sen facelo.

Ó día seguinte a criada entrou no salón e, ó velo aínda no mesmo sitio, pensou que non se movera desde que marchara o día anterior. Foi ver a nena, pensando atopala entre os xoguetes vestida ca mesma roupa, sen cear. Por sorte a nena durmía placidamente, vestida co pixama de lazos rosa e con cara de felicidade. O cuarto estaba ordenado, tal como o deixara ela, subiu a persiana e abriu a fiestra. Recolliu a roupa da nena que estaba tirada ó pé da cama e baixouna ó cuarto da lavadora.

Beda, érguete, vamos... – díxolle a criada con voz doce.

A nena erguiuse sen rechistar, colliu da man á criada e foron para o cuarto de baño. O ruído da auga despertou a León. Ó primeiro pensou que chovía e acurrucouse. A dor no xeonllo dunha mala postura fíxolle dar a volta e caiu no chan. Abriu os ollos e viu o sol que se coaba entre as cortinas. Daquela decatouse de que non chovía, era de día e alguén estaba na casa. Erguiuse rapidamente e saiu ó vestíbulo, escoitou o ruído, viña de arriba. Corriu polas escaleiras temendo que algo lle pasara a súa filla. Abriu sen chamar sorprendendo á criada e recibindo un sorriso feliz da nena. Respirou aliviado. Foi ó seu cuarto e, sen ánimo, preparou a roupa do día, duchouse e baixou almorzar.

Na mesa mirou tranquilo a Beda como comía as galletas sen preocupación, esquecendo que súa nai acababa de morrer; León sentiu unha mezcla de odio e envexa cara a pequena. A nena sentía a morte da súa nai, por suposto. Non o sabía expresar; pero unha persoa cun pouco de axilidade ben o podía ver na tristura dos seus ollos. O seu pai non, estaba obsesionado ca súa propia traxedia e só vía nos demais a felicidade que el perdera.

No traballo a xente tivo o detalle de non facer un espectáculo de pésames e sentires, máis que nada porque non o sentían nin lles apetecía darlle o pésame ó encargado. Aquel encargado que lles organizaba turnos imposibles e horas de traballo excesivas. León non os organizaba en realidade, organizábaos a empresa, el transmitíao con tanta enerxía que mesmo parecía que levaba comisión. Tampouco tiña León demasiado interese nas normas da empresa, só quería estar á altura da muller.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)