Entrar

 
usuario
 
 
 
Cerrar

registro




Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo.

 
  • Identifícate
  • Regístrate

 

en

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 28

January 12, 2011 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 28. Sinestesia

Sinestesia: figura retórica que consiste na asociación de dúas palabras relativas a dominios sensoriais distintos. A súa voz cálida facía esquecer a súa falta de elegancia.

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto...

¿Pero que dis, tía? – preguntou Priscila con incredulidade.

¡Que si! Vino, vino cando toquei o pixama – insistiu, respirando con dificultade.

Non é que non te crea, pero xa sabes que ás veces as visións... – dixo Priscila.

Que non, que entraban xuntos nun edificio, vino ben – volviu dicir Clara.

¿Na comisaría? – preguntou Priscila alarmada.

Clara encolliuse de ombreiros, “era amarela” dixo sen poder aclarar máis, é que elas igual ca min nunca estiveran na comisaría; aínda que a ela aquel edificio amarelo non lle parecía unha comisaría, nin a miña actitude a dunha detida pola garda amarela.

Ten que haber unha explicación – dixo Priscila.

Si, ten que habela – rosmou Clara sen convicción.

Non quería crer que eu estivese envolta ca garda amarela, pero o flash que vira non lle parecera precisamente unha detención. Agarraba o pixama con desesperación e con esperanza de ver máis que lle aclarase as dúbidas. Agarrábao buscando a sinestesia que endulzase a visión dunha traición; pero o pixama non dixo máis.

Veña, imos recollendo, que xa é de día – dixo Priscila.

Dobraron a roupa, Priscila facíao axiña, con ánimo e urxencia; Clara movíase con dificultade, adormecida.

Mellor non dicimos nada – suxeriu Clara.

Si, mellor – dixo Priscila.

Non deron refeito os paquetes. Non é que os deixasen moi desfeitos, pero xa non tiñan aquel envoltorio perfecto que vira a noite anterior. Deixáronos na pedra de enriba da cociña ante as miradas atentas de Úrsula e Cira.

Vaia vida vos pegades – apuñalou Cira.

Si – espetou Clara sen dar opción a máis conversación.

Xuño entrou pola porta cansa, esgotada; sentou nunha cadeira e apoiou a cabeza na mesa, sen forzas nin para ir para a casa.

Míraa, non pode ca alma – volviu Cira ó ataque – claro, sendo a única que traballa.

Priscila tivo a axilidade para interporse no camiño de Clara evitando unha catástrofe maior.

¿Pero que facedes aínda aquí? É case de día – dixo Víctor entrando pola porta – ¿pasou algo?

¿Que ía pasar? Estas, que botan toda a noite de palique – reincidiu Cira.

Joder Cira, ti sempre de tan bo rollo – soltou Víctor indo cara Clara - ¿pasou algo? – volviu dicir en voz baixa.

Clara díxolle que non ca cabeza, aínda que o seu mirar non puido ocultar unha preocupación que Víctor liu sen esforzo.

Eu vou quedar aquí, paso do traballo – dixo Xuño, case balbuceando.

Priscila e máis Úrsula collérona cada unha por un brazo e entre risas conseguiron que se erguera, que lles prometera que iría traballar e que por fin se puxeran un pé fóra do chabolo. Cira resistíase a deixar a Víctor e a Clara a soas, quería saber o que estaba pasando. Por moito que todo o mundo lle insistira en que non pasaba nada ben podía notar que había algo raro no ambiente.

¿E vos non marchades? Mirade que xa vai sendo hora – dixo.

Sabémolo, Cira – respondiu Víctor – hai uns minutos dixen o mesmo. Marcha, vaiche ser mellor.

E díxollo con tanta claridade que máis parecía Clara a que falara que Víctor. E con tanta claridade llo dixo que non lle quedou outra que marchar. Tampouco perdiu moito, nada máis ben, Víctor só quedou para abrazar a Clara uns segundos, os que lle deixou o día. Despois marcharon cada quen polo seu lado. Víctor sen saber o que preocupaba a Clara, e Clara tratando de asimilar a posibilidade de que eu as traizoara. Na súa cabeza loitaban a morte a idea de que o meu erro fora involuntario ca idea de que era unha infiltrada e o fixera a propósito. O corazón dicíalle que non, que tiña que haber unha explicación razoable, a cabeza non daba casado as pezas.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)