Entrar

 
usuario
 
 
 
Cerrar

registro




Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo.

 
  • Identifícate
  • Regístrate

 

en

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 27

January 12, 2011 por Raquel Couto Antelo  

 

Capítulo 27. Devastar

Devastar:destruír completamente un territorio ou país, causando grandes estragos en edificios, bosques, poboacións, etc. As inundacións devastaron a totalidade dos viñedos.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto...

 

 

Devastado coma se lle pasase un terremoto porriba e só se lle salvara a capacidade de vingarse ca mirada. E non tiña razón, non o fixera porque Damián me pedira que o entretivera, de feito nin se me pasara pola cabeza o de entretelo dese xeito, nin como posibilidade o barallara. El acertou co xeito de mirarme, gustoume, gusteille ¿cal era o problema?

Era evidente que si había un problema, posiblemente debido a que el interpretara que eu o utilizara, pero non estaba pola labor de aclararllo nin el pola de esperar as miñas explicacións, colliu a porta da habitación de Damián e fixo algún ruído mentres me vestía, despois escoitei os seus pasos que viñan cara a miña habitación, pararon de súpeto e volveron para a de Damián. Abriu a porta.

Marcho – dixo nun ton frío.

Nun tono que eu sentín frío, que igual era a súa maneira de falar. Apurei ó corredor para ver cara onde ía, pero non o dei pillado. Entrei de novo na habitación e mirei pola fiestra ó porto, e á súa xa tranquilidade. O estómago foime avisando de que era hora de comer e comecei a desexar que na conta se incluíse a pensión completa porque non tiña cartos nin para un cornecho de pan. Baixando polas escaleiras pensei que igual era mellor non preguntar o que estaba incluído ou non, ía comer o que me puxeran diante, ía durmir e usar aquela roupa marabillosa ata que me botasen a patadas ou ata que se acabase o mundo sen o máis mínimo remorso.

¿Teñen algo para comer? – pregunteille á muller da barra.

A estas horas pouca cousa, unhas tapiñas de callos ou de ensaladilla – respondiu con modestia.

Pois unha de cada, entón – dixen mentres me sentaba nunha de aquelas mesas pequenas de madeira preto da fiestra.

A muller remexiu dentro da barra, choqueleou algúns cacharros e saiu con dous pratos pequenos cheos de comida arrecendente, un cestiño con dous anacos de pan e un vaso de auga, que deixou cun sorriso enriba da mesa a miña enteira disposición. Arrecendía, todo arrecendía verdadeiramente, o ulir do pan devolviume á mañá, cando a situación aínda non era tan incerta coma naquel momento.

Pola rúa a xente camiñaba tranquila, saudábanse ó encontrarse uns con outros e as crianzas corrían detrás dun balón cunha enerxía desesperada.

¿Vai querer algunha cousiña máis? – preguntou a señora do bar.

Non, está ben – dixen incómoda, avergoñada.

¿Poñémolo na conta da habitación? – preguntou a muller lanzándome un salvavidas.

Respondinlle ca cabeza, avergoñada, agora polo alivio que sentín ó ver que non me pedía que lle pagase a consumición.

¿Sabe se Damián vai volver? – pregunteille antes de marchar coñecer o pobo.

¿Quen? – preguntou sorrindo dun xeito terrorificamente inocente.

O home que veu comigo esta mañá – aclarei.

Doulle á cabeza mantendo o sorriso inocente e seguiu colocando tazas e pratos. Sooume a “desculpe garda, é que son sonámbula e de súpeto despertei na rúa” así que fun dar aquela volta polo pobo que estaba desexando dar desde que chegara. Sentíame un pouco estranxeira, usurpadora do sitio de alguén; setinme usurpadora ate que alguén me dixo un “boas tardes” natural e espontáneo. Coma se nos vísemos antes, coma se nos coñecésemos. Mireino sorprendida. Pero o home pasara de largo sen esperar a miña resposta.

Boas tardes – dixo unha rapaza ca que case choco ó retomar o meu camiño.

Boas tardes – respondín apurada, satisfeita por dalo feito a tempo.

Parei nos escaparates, había roupa de todas formas e cores, había zapatos impresionantes, cousas para a casa, menciñas, pasteles, comida de todo tipo. Acababa de comer e non facía máis que ter fame e ganas de probar de todo e nin un can.

Achegueime ó porto que estaba calmando a súa actividade, actividade que se estaba trasladando ás tascas de enfronte. Achegueime timidamente. Fóra, nas mesas, parellas con crianzas e conversadores tranquilos. Dentro, barullo alborotado e golpe de fichas de dominó na mesa. Quedei mirándoos con envexa.

“Plas, plas, plas” daban unhas mulleres no ventanal da tasca para chamar a miña atención. Facían acenos ca man para que entrase. Parecían divertidas, lembráronme ás miñas compañeiras. Volvín sentir morriña. Volvín sentir a falta.

¡Entra! ¡Entra! – dicían.

Entra – convidou o camareiro – non se vendiu a sardiña pola mañá, convida a casa.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)