Entrar

 
usuario
 
 
 
Cerrar

registro




Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo.

 
  • Identifícate
  • Regístrate

 

en

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 23

January 12, 2011 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 23. Degaro

Degaro: castaña que se desprende por si soa do ourizo. Cando paso por Elviña apaño os degaros do chan.

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto...

Coma un degaro desprendiuse dos seus prexuízos de goberno amarelo e pactou ca voz mecánica que saía do teléfono un encontro clandestino na zona norte da cidade, aquela a onde ninguén ía porque non había nada que ver, aquela que daba á montaña e que non era máis que parte da paisaxe que vía desde a súa casa nos días claros.

León colgou o teléfono ca sensación de traizoar a quen lle daba de comer, pero ca determinación de facer todo o preciso para recobrar á súa muller. En realidade non era consciente de ata onde chegaba o que ía facer, pensaba que era coma unha de aquelas conspiracións nas que se vía envolto ás veces e que non lle traían consecuencias. Tampouco pensou na hora da cita, de noite por suposto, nin no que lle dixera o da patrulla o día anterior “que sexa a última vez”. Se o chegase a pensar daríalle igual, calquera entendería que fixese o que fose por recuperar a súa muller. Si, era moito mellor que a idea da coidadora, aínda que non a descartou por completo. De feito pensaba: se isto sae mal sempre...

De noite, cando a filla durmía, cando o silencio e a escuridade o invadían, saiu cara o seu destino. Vestía de negro, ca cabeza cuberta cun pasamontañas que só deixaba ó descuberto uns ollos camuflados debaixo unhas lentillas doutra cor. Calzaba zapatos de non facer ruído e caminaba con firmeza. Non estaba moi seguro de coñecer o camiño, mirárao no plano e algunha vez estivera por alí, pero non dera memorizado os nomes das rúas.

A voz dixéralle ás 2:00 e as 2:00 estaba alí. Ó primeiro pensou que o enganaran, despois que caera nunha trampa do goberno amarelo; despois, como non pasaba nada, pensou que o gardacostas lle dera aquel número para que os deixara tranquilos.

Da a volta a modo – escoitou León ás súas costas.

León fixo o que lle ordearan e tal como llo ordearan. O único que conseguiu distinguir da escuridade foi unha chaqueta de flores. Tampouco foi capaz de diferenciar se a voz era de home ou de muller, seguía tendo aquel son metálico do teléfono. Forzaba a vista para ver máis, pero non había nin unha soa estrela no ceo que o iluminase e a voz que saía da chaqueta de flores non parecía estar moito pola labor de dar a cara.

¿Que fixo a túa muller para que a matasen? – preguntou a voz.

León dubidou. Se era unha trampa canto menos dixese mellor lle sería. Se non o era ¿dicir a verdade axudaríalle?

¡Responde á pregunta! – ordeou voz.

Nada – respondiu León con voz lastimosa, máis polo medo que pola tristeza.

Fíxose un silencio.

¿Que significa “nada”? – preguntou de súpeto a voz.

Nada, non sei o que fixo para que a matasen – respondiu con naturalidade.

Ó fin e ó cabo era certo, el saber non o sabía, facíase unha idea pero non o sabía.

¿E que queres que che fagamos nós? – preguntou a voz.

A min dixéronme que vos chamase, que vós me podíades axudar – respondiu León.

Podémosche axudar a fuxir se iso é o que queres – explicou a voz.

Eu quero recuperar a miña muller – dixo León.

Iso non é do noso negociado – burlouse a voz.

E mentres a súa burla soaba coma un eco na cabeza de León a chaqueta de flores perdíase na escuridade.

Pero... – acertou a dicir León - ¡Agarda!

A chaqueta de flores detívose e agardou uns intres. León camiñou cara ela con paso apurado.

¡Espera! – insistiu – ten que haber algo que poidas facer.

A chaqueta dou volta cara el sen deixarse ver.

Mellor queda onde estás – dixo a voz metálica con son de ultratumba.

León parou en seco.

Non creo que poidamos revivir a túa muller, como xa che dixen nós non levamos o negociado do “rexurdir das cinzas” – volviu dicir en ton de risa.

Ten que haber algo – volviu suplicar León.

Pero suplicouno con toda a parafernalia, deixándose caer de xeonllos no chan, alzando as mans ó ceo e chorando como non está nos escritos.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)