Entrar

 
usuario
 
 
 
Cerrar

registro




Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo.

 
  • Identifícate
  • Regístrate

 

en

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares

January 5, 2011 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 20. Embaixada

Embaixada: mensaxe importante que se envía a alguén por medio doutra persoa, en particular cando se trata de asuntos entre nacións, e persoa ou conxunto de persoas que transmite esta mensaxe. Enviou a embaixada por unha persoa da súa confianza.

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto...

Nada, nada – dixo tirando para adiante, de novo sen aclararme as dúbidas.

Non facía falta, escoitárelle con claridade dicir que non me podía demostrar algo que eu pensara, estaba claro que me lía o pensamento. Tratei de non pensar máis para que non soubese do meu descontento, pero como estaba enfadada non quería falar e non facía máis que darlle voltas mentalmente ó invadida que me sentía.

Damián miraba a brúxula para volver onda o río. O máis aló do límite era igual que o do outro lado. Case estaba arrepentida da camiñata e comezaba a pensar que non era máis que un embaucador psicópata que ía acabar descuartizándome ben lonxe da casa para que non me desen atopado.

Imaxino que estarás cansa, pero convennos chegar canto antes – dixo medio rindo.

Xa – respondín.

Vivos – engadiu.

Si, definitivamente solucionáreme a última dúbida que me suscitara, e a sensación de invasión convertérase en sensación de espido. E esa situación de espido trouxera o silencio, deixara de falar e de pensar. En certa maneira quedei tranquila por non acabar en anacos debaixo dunha raíz de árbore arrastrada pola corrente e centreime en andar, andar e andar.

O río marcábanos o ritmo, cada vez máis rápido, cada vez máis ancho, cada vez máis preto. A noite non nos detivo, nin o cansanzo, nin a fame. A madrugada tróuxonos un novo mundo, para min, Damián parecía controlalo todo e a min todo me chamaba a atención.

Ó primeiro non me decatei, a escuridade deixaba ver unhas luces que intrepretei como estrelas e o aire arrecendía a sal, claro que aínda non o sabía. Foi o amencer o que me permitiu ver un pobo, un pobo de casas de pedra, e detrás, no horizonte o mar, confundírao co ceo.

¡Aí está! – sinalou Damián coma se fose o presentador dun espectáculo.

Non dixen nada, sentía aquela sensación de inmensidade que soñara o día anterior. Sentía aquela mezcla de emocións, aquela morriña, aquela alegría.

Damián pousou a bolsa de novo, metiu dentro a brúxula e sacou un papel con algo escrito e un sobre pechado.

Aquí teño o enderezo e a embaixada – dixo sen deixarme ver realmente ningunha das dúas cousas.

Non dixen nada, visto que podía ler o que pensaba e estaba demasiado cansa aforrei o esforzo; pero pensar pensei que ben podía deixar de facerse o interesante se non me ía ensinar nin o enderezo nin a embaixada, fose iso o que fose.

Creo que é aquela rúa de alí – explicou mentres nos achegábamos ó pobo.

As rúas tiñan o piso de pedras perfectamente alineadas. O pobo comezaba a despertar e víanse as primeiras luces acenderse nas fiestras e as primeiras persoas botando a andar polas rúas. No aire seguía habendo aquel ulir de sal mezclado cun ulido a fariña queimada e a pan que creaban unha atmósfera máis acolledora aínda.

A xente que se cruzaba con nós mirábanos con curiosidade e saudábanos cun sorriso. Eu non sabía como reacionar pero Damián respondía ós saúdos con naturalidade. As casas de pedra tiñan unhas contras de madeira que parecían acabadas de pintar, de cores que contrastaban cunhas macetas de flores madrugadoras e vizosas. As fiestras divididas en cristais pequenos e limpos deixaban ver unhas cortinas de flores ou puntillas finas. Ó comezo de cada rúa había unha placa cun nome escrito que Damián comparaba co que tiña no papel.

Por aquela rúa pasaba un home cunha vasoira grande e un carriño con dous caldeiros grandes con tapa que tamén sorriu ó darnos os bos días.

É aquí – dixo sinalando a unha casa cun carteliño feito de azulexos con cenefa de cores que poñía “Bar Chipirón”.

Dentro había unha luz tímida e olor a limpo. Na esquerda catro mesas cadradas pequenas cunha cadeira en cada lado. Nas paredes cadros grandes de xente traballando no mar. Á dereita había unha barra de madeira, brillante e limpa. Detrás da barra había unha señora entrada en anos de cara amable que nos miraba con curiosidade.

Bos días – dixo.

Bos días – respondiu Damián.

Bos días – dixen por fin.

Damián mirou os papeis que levaba na man, dobrou o que tiña escrito o enderezo e puxo enriba do mostrador o sobre pechado.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)