Entrar

 
usuario
 
 
 
Cerrar

registro




Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo.

 
  • Identifícate
  • Regístrate

 

en

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares

January 5, 2011 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 18. Necesidade

Necesidade: carencia do indispensable. Pasa moita necesidade.

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos...

En canto botamos a andar esquencéronselle os prexuízos sobre a miña indumentaria e so se preocupaba de andar lixeiro e cara adiante. As miñas zapatillas de flores non resultaron moi axeitadas ó comezo, pero despois duns quilómetros de pedras mal feitas e pólas rebeldes afixísenme ó camiño e deixei de pensar no meu vestuario tamén.

Na miña triste ignorancia pensaba que as afóras da cidade, o mar, o noso destino estaba preto, á carreira dun can; pero o día ía avanzando, e conforme a noite ameazaba eu ía mirando a bolsa de Damián con máis avidez. Esperaba que na súa infinita previsión lembrara botar algo de comer, ou aínda que fose algo de beber. Porriba o ruído da auga do río invisible pola maleza non facía máis que aumentar as miñas necesidades. Levar un heroi diante non facilitaba as cousas, un que non coñecía nin sequera o significado da palabra necesidade. Pero tamén dou igual porque non paramos para durmir, nin para descansar un minuto sequera e o máis curioso de todo é que unha vez deixei de sentir os pés, as pernas e o estómago seguín andando ca mesma decisión que Damián.

Nós avánzábamos e a maleza ía desaparecendo, e o monte convertíase nun bosque frondoso de camiños alfombrados amablemente polas follas das árbores, o río soaba máis preto e máis amable e o aire ulía cada vez máis a flores doces. E a luz da mañá foi borrando a dor e a necesidade e móstrándonos unha paisaxe distinta. Si, eran árbores, pero distintas.

O río foise ensanchando e aló polo mediodía, co sol facéndose camiño entre as nubes Damián parou de andar, volviuse cara min, dou unha volta de redor e deixou a bolsa no chan.

- Eu vou tendo fame – dixo tan tranquilo.

Porque non me contara con exactitude o que soñara que se soubese todo o que tiña que saber acababa no río, “eu vou tendo fame”.

- Podemos parar e comer algo, xa me van doendo os pés – dixo outra vez.

“Xa me van doendo os pés”... a cabeza de pensar non.

- Se non che importa paramos ¿vale? – e seguía falando.

Eu non, que coño lle ía dicir, tiña os ollos tan encendidos de carraxe que se me nublaba a vista e nin sabía onde tiña as mans para arrearlle o par de hostias que ganara.

- Só trouxen un paquete enerxético – comentaba mentres rebuscaba na bolsa.

O do calzado pase, o da roupa tamén, pero que o desgraciado aspirante a heroi aquel me dixese que ía pasar fame e sede porque non me dera a gana de ir á miña casa cando fora el o que medio me secuestrara e arrastrara a unha fuxida que non tiña por onde rematar ben, porque o mar aínda non aparecía e volver á casa no suposto caso de soubese como íame supor a morte...

- ¡Pois vaino repartindo ou trouxeras máis! – ordeei.

Miroume cos ollos abertos de medo e sen sacar as mans da bolsa partiu o paquete enerxético. A barriña de comida, a bebida ofreciuma sen abrir, e sen condición de deixarlle a metade convidoume a beber. Bebina toda. Si. Sabía que non lle quedaba nada para beber, que igual faltaba moito traxecto, pero bebina toda, as cousas son así. El nin se inmutou, comía con desgana e mirábame con ollos de neno bo, pero bebina toda. Despois comín, non tiña gusto nin me chegou a nada, pero comín. Cando rematei deille os papeis para que os gardase, cousa que fixo en silencio, non falara des que o ameazara para repartir a comida.

Aproveitando a paz tumbeime a botar un sono, estaba pechando os ollos, escoitando o son relaxante da auga do río, o piar dos paxaros entre as pólas das árbores. E no punto REM escoitei un sonido que non era ningún dos que acabo de describir. Non lle quixen facer caso, pero o ruído volviuse repetir. Abrín os ollos e non vin nada estraño. O ruído volviu. Despertei. Mirei de redor e vin a Damián bebendo. Non fixo falta dicirlle nada.

Tiña dúas, por iso che deixei beber a outra – explicou con toda a súa calma.

“Por iso che deixei beber a outra” ¿que me deixou?

Gracias – dixen con sorna.

Non te poñas así, ti colleches e bebeches, sen pensar en min – respondiu el.

Exacto – aclarei – non me deixaches.

Perdoa, tampouco quería darlle ningún matiz – dixo con certa retranca.

Xa, pero poidéchesme evitar os remorsos – boteille en cara.

Bebeches toda a botella porque che dou a gana, ¿para que che sirven os remorsos? – preguntou Damián.

Para nada, non me servían para nada, tampouco os tiña, que llo dixen para amargarlle o trago, que remorsos ía ter.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)