Entrar

 
usuario
 
 
 
Cerrar

registro




Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo.

 
  • Identifícate
  • Regístrate

 

en

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares

January 5, 2011 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 16. Haxiografía

Haxiografía: relato no que se narra a vida e os milagres dun santo, dunha santa e por extensión biografía de personaxes famosos ou narración de sucesos con intención laudatoria. Unha haxiografía de San Perillán.

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos...

- ¡Mamá! ¡Mamá! ¡Mamá! – berrou Beda emocionada.

- Cala Beda, aínda non – ordeou León en voz baixa facéndolle un aceno para que calase.

- Pero... – dixo Beda con voz decepcionada e olliños asulagados.

León volviu dicirlle que calase cun xesto doce, agarrouna pola man e agacháronse detrás dun coche. Tíñao todo pensado. Levaba pensando no tema desde o día que aquela garda amarela se lle presentou no traballo para comunicarlle o seu deceso. “Foi un accidente en acto de servizo” dixo; claro, todos eran “accidentes”, León incluso axudara a planexar algún. Non tiña que ver co goberno, traballaba nuns grandes almacéns de alimentación, cando a súa muller chegou á cúpula do goberno a el ascendérono a encargado. Non é que non valese, nin que precisase o tráfico de influencias, é que encargados había poucos, tampouco facían falta, non facían nada, o que lle deixaba tempo para botarlle unha man á muller.

Ser foi un duro golpe, non o vira vir, todo parecía tranquilo, as últimas conspiracións do partido quedaran aplacadas cunhas “vacacións nun relaxante spa no estranxeiro”. Que el soubese non había ninguén aspirando ó sitio da súa muller, nin ela fixera nada que merecese un “accidente”. Pero tomouno co mesmo sangue frío co que tomara o nacemento da súa filla ou o éxito da súa muller; ese sangue frío que, ás veces, desesperaba a Adina. Pensou por un segundos cal sería a mellor maneira de contarllo á súa filla e díxolle á garda amarela que a levase onda o seu corpo para darlle o último adeus.

- Lamentablemente iso non vai poder ser – dixo a garda con frialdade.

El non insistiu e preguntou cando sería o enterro. Sempre había un enterro oficial, con todos os honores, as coroas e os choros, había que deixar claro o que pasaba cando non se encaixaba dentro do plan do goberno. León non prestara demasiada atención ó que lle dixera a garda, “mañá ás 13:40” soaba coma un eco entre a súa dor. ¿Que pasaría? preguntábase unha e outra vez. Deixou o xornal enriba da mesa e marchou, case sobre os pasos da garda, buscar a súa filla.

Pola fiestra do patio víase a unhas cuantas crianzas facendo debuxos, a el non lle parecía axeitada aquela idea de ensino e na casa complementaba a formación da súa filla cos libros que gardaba de cando el tiña os seus anos. Non quería que a nena acabase de marioneta dalgún descendente do goberno, daqueles que estudaban fóra da cidade. Mandala fóra era outra alternativa, pero nin Adina nin el a chegaran a barallar nunca “non tivemos unha filla para non tela” dicían.

Beda medraba feliz, disfrutando das actividades triviais no colexio e da compaña atenta dos pais na casa. Allea milagrosamente a toda a intriga que a rodeaba. Cando viu a seu pai nin imaxinou que pasara algo malo, pensou que igual tiñan que ir ó médico poñer unha daquelas vacunas que lle poñían ás veces dicíndolle que non lle ía doer, aínda que si, e que era para que non collese ningunha enfermidade, cousa que non sabía o que era porque nunca sofrerara unha. Foi cando o seu pai a apertou que notou a tristura e a angustia, e cando lle viu os ollos cheos de bágoas soubo que non ía haber un final feliz daqueles dos contos que lles contaba a mestra. Comezou a chorar aínda sen que o pai lle contase o que pasaba e a preguntar por súa nai sen saber por que.

No enterro non foi mellor, para Beda, para León si. León loitaba contra a dor ca súa frialdade natural e ca ansia por saber quen de todo aquel elenco de actores estaba detrás do “accidente” da súa muller. Mentres o máximo dirixente do goberno amarelo lía con afectación finxida a haxiografía da súa muller el buscaba un comezo. Un comezo para o que fose. Non podía rematar así. Non podía quedar só no mundo cunha nena pequena que coidar. A el non lle podían arrebatar a súa amante muller aínda que el axudara a arrebatar algunas amantes mulleres e homes. A el non. Sentía unha mezcla de impotencia e ridículo. ¿Cantas veces fora figurante nos enterros oficiais doutra xente? ¿Cantas veces estivera alí de pé mirando con indiferencia unha furna que contiña as cinzas dun corpo abatido a tiros ou envelenado? ¿Cantas veces naquela mesma situación sentira unha alegría interior polo ascenso da súa muller?

Buscaba nas caras aquel sentimento que tan ben coñecía, aquela alegría detrás da indiferencia, ou peor aínda detrás das bágoas desesperadas. Poucas caras novas había, as necesarias para cubrir os ocos.

Para cando o máximo dirixente rematou ca súa disertación el xa localizara a persoa que ía ocupar o posto da súa muller, a que lle tendera a trampa e a que a ordeara. Esta vez non parecía estar detrás da orde o máximo dirixente, finxira emoción pero non chorara. Na liña sucesoria cara atrás era o axudante da súa muller o que sorría por dentro, a terceira dirixente a que respiraba con alivio e o segundo o que cubría a furna cunha mirada victoriosa.

Nas filas de atrás recoñeciu unha bágoa de pesar real, unha bágoa que escorría pola facula da secretaria da súa muller. Secretaría que agarraba furtivamente o brazo dun dos gardacostas de Adina.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)