Entrar

 
usuario
 
 
 
Cerrar

registro




Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo.

 
  • Identifícate
  • Regístrate

 

en

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares

December 19, 2010 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 5. O envoltorio perfecto



Envoltorio: papel, tea ou material similar con que se envolve unha cousa. Tíralle o envoltorio ó regalo.



Fonte:    Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados...



Eu notei os cambios en canto abrín os ollos pola mañá. Bueno, si, estou esaxerando. En canto abrín os ollos non notei máis que a tímida luz do sol asomando entre unha morea de nubes que ameazaban con soltar unha boa cantidade de choiva. No traballo tampouco notei moito. Traballaba desde había anos na tenda do centro de Super Gangas, pasara de dependenta a encargada e naquel momento era directora de compras. Ese era o meu cargo e aínda que polo nome poida parecer importante o único que facía era comprobar que nas caixas chegase todo o que viña no albarán.



O que notei noteino despois, cando fun cara o noso caseto. Saín antes da casa, quería ser a primeira en chegar para asegurarme de que todo estaba ben, e aínda sendo cedo era tarde para escoitar máis pasos que os meus pola rúa. Non é que houbese toque de queda nin nada, só había que pagar unha tarifa, unha que aumentaba conforme pasaban das doce e despois ía diminuíndo a iso das cinco conforme chegaban as nove. E a verdade é que era un gasto tonto porque os negocios tiñan que pagar unha tarifa tan grande que non lles compensaba abrir, e como tamén había que pagar por sentar nos bancos da rúa ou por parar máis de dez minutos nun mesmo sitio, pagar a tarifa nocturna viña sendo un gasto tonto... e inútil.



Eu ía en zapatillas e pixama, as outras tamén; de inverno as outras usaban bata, eu non, parecíame demasiado premeditado. Era a única maneira de non pagar nada se te pillaban pola rúa, dicir que eras sonámbula e que botaras a andar durmida. Era unha boa excusa porque a podíamos utilizar todas as veces precisas, a xente sonámbula veno sendo toda a vida. Ás veces, según que garda nos tocase, recomendábanos ir a un médico, pero daquela maneira porque non o cubría a seguridade social nin o soldo e eran moi da garda e tal pero de cartos andaban coma nós.



O ir en zapatillas dábame a pequena vantaxe de non facer ruído e de escoitar o que facía o resto. Camiñar, camiñaban coma a garda amarela, pero non os vía, co que supuxen que non ían de uniforme, e se non ían de uniforme non eran da garda amarela aínda que camiñasen coma se o fosen.



A verdade é que non os vin e mentres camiñaba dáballe voltas a se sería seguro ir ó punto de encontro, e vacilaba entre volver para a casa, mandar o sinal de alerta ou ir. E a medida que ía camiñando e escoitando os pasos fun collendo o control da situación e reflexionei, e pensei que se sabían de min polo home chorón tamén sabían do punto de encontro, que en realidade era do único que sabían, porque de min non debían saber máis. Iso pensei naquel momento, aínda que obviamente si que sabían máis, mandáraos atrás no tempo dabondo para que soubesen todo o que precisasen. Unha vez tranquila mandei o sinal de alerta.



Cando cheguei ó chabolo había xente dentro, pensei que non chegara a tempo ate que me decatei de que non eran as rapazas, eran dous homes e unha muller, non me acheguei dabondo para verlles a cara pero supuxen que un dos homes sería o chorón e a outra a muller, non saquei quen era o segundo home, pero tampouco debía ter moita importancia. O home que eu  supuxen que era o chorón facía como se lle explicara ós outros o que eu fixera.



O home insistíalle á muller para que sentase no meu sofá, a muller mirábao con desconfianza, miraba o meu sofá destartalado, cas flores gastadas e non demasiado limpo e volvía mirar ó home. O outro home adiantouse e sentou no sofá, daquela o que eu supoñía que era o chorón empurrou o sofá costa abaixo e como era de esperar o outro acabou estrelado contra o chan cando algunha pedra rebelde atrancou a pata do sofá.



A muller nin se moviu, mirou ó home cun lixeiro aire de desprezo, que igual de preto era de decepción, pero entre o escuro que estaba e a imaxinación que lle botei pareciu de desprezo e o home que eu cría que era o chorón foi axudarlle ó outro a erguerse. Do caseto saíron outro home e outra muller máis, foron onda a primeira muller e quedaron mirando como os outros dous se incorporaban. Cando deron chegado onda o resto baixaron xuntos por detrás do caseto, camiñaron ate as rúas de pedra e ó final... cansei de seguilos e volvín o chabolo.



Fixen un café e sentei con toda a calma do mundo. Abrín un paquete de roscas e púxenme a picar tan tranquila. Cando rematei o café fun lavar a taza e por fin se me foron os ollos a un paquete que había enriba da pedra da cociña. Era un paquetiño moi xeitoso cun envoltorio perfecto. Un envoltorio como había tempo que non vía un, cun lazo deses que nin brillan de máis nin tiña demasiados rizos, incluso con algo de veludo azul. O papel parecía feito á medida do lazo, sobrio pero con clase e un brillo nacarado deses que fan pensar que dentro hai algo con moito gusto.



Dubidei, dubidei coma se fose Úrsula. ¿Sería unha trampa?  ¿Deixaríanmo as rapazas para animarme? ¿Sería unha trampa?  ¿Sería dalgún cliente agradecido que mandara ó futuro meses atrás? ¿Sería unha trampa?


comentarios (0)



3/5 (1 voto)