Entrar

 
usuario
 
 
 
Cerrar

registro




Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo.

 
  • Identifícate
  • Regístrate

 

en

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares

December 19, 2010 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 3. Disonancias

Disonancia:estado que resulta de combinar cousas dun xeito non harmónico, que desentoan entre si, ou que non se corresponden de maneira lóxica. Hai unha gran disonancia na decoración do local.

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados...

A verdade é que si que andaba algo despistada aqueles días. Moi despistada en realidade. Aquela canción non paraba de darme voltas na cabeza:

“O día que te coñecín,

levabas todo o pelo alborotado,

con esa cara de neno malo,

miráchesme de arriba abaixo,

e dixeches que si,

que si,

que ti viñas comigo.”[1]

Unha e outra vez. E outra vez e unha. E non podía evitar perchar os ollos e imaxinar a miña man perdéndose no seu pelo alborotado e ondulado e brillante e suave. Non o podía evitar. Bueno, supoño que si que podía evitalo, pero é que igual non quería.

El ía pola rúa, eu tamén obviamente. Mellor dito, eu ía pola rúa, el estaba xunta o edificio de... non, el camiñaba cara o edificio fronte a min... en definitiva, nalgún punto do tempo e do espazo crucei a mirada ca súa e sorriu... e a canción comezou a dar voltas na miña cabeza.

Será pouca cousa, pero sorriu coma se me coñecese, e non. Non coñecía eu a ningúen da garda amarela que soubese rir, non coñecía a ninguén da garda amarela en realidade. O que quería dicir era que nunca vira rir a ninguén da garda amarela, saber seguro que sabían, ler igual non, pero rir ven de serie.

E aínda que pareza mentira esta tontería foi a que cambiou o noso destino, o de Xuño, o de Úrsula, o de Clara, o de Priscila e o meu. E o do resto da humanidade, pero tíñano ben merecido.

O home namorado e a filla cos ollos tristes resultaron ser o home e a filla dunha antiga dirixente do goberno amarelo; unha que caiu en desgracia, quen sabe cal porque era demasiado pouco goberno para tanta ansia de gobernar. As intrigas e as conspiracións facían que os cargos fosen máis rotatorios que a cuarta cadeira dun programa de crónica social. Perder unha cadeira significaba perder a vida, literalmente, non é ningunha esaxeración, quen sentaba non podía correr o risco de que lles acordase volver. Porque se lles ía acordar seguro, tiñan unha ansia de poder que non era normal.

Esta en concreto gastaba unha mala hostia que non tiña xeito. Non é que o soubéramos daquela, fómolo sabendo co tempo, tarde, claro.

Polo que poidemos reconstruír eu mandei á filla e ó home un par de meses antes de que lle desen a patada á muller. Tempo dabondo para reconducir a situación, non o fixen con ánimo de axudarlles a salvar a unha gobernanta do goberno amarelo, pero fíxeno.

Se fosen como debían, o home namorado e a filla morriñenta collerían á muller gobernanta nai amantísima e marcharían para un buraco perdido en ningures, onde fose imposible atopalas, para vivir felices.

Pero non, non conformaron con iso.

Cando o pai e a filla do futuro, os que eu mandei ó pasado, chegaron creouse unha disonancia. Houbo un tempo onde había dous homes e dúas fillas para unha soa muller. Os do futuro, os choróns, pillaron á súa amantísima a soas antes de que coincidisen cos do pasado; contáronlle toda a película da súa destitución e da viaxe ó pasado e xuntos, os tres, decidiron que o mellor sería finxir unha morte, a da muller amantísima, fuxir e montar unha organización clandestina para derrocar ós que lle pretedían quitar a cadeira e así alzarse co poder de todo. O pai e a filla do pasado sufrirían coma desgraciados, pero que máis daba, no futuro ían estar moito mellor.

Puido ser peor, púidose duplicar o contínuo espazo-tempo e crear dúas realidades paralelas, non debía estar o universo para eses menesteres naquel momento, ou igual si, quen o sabe.

A muller convocou as súas forzas, faloulles da viaxe da súa familia ó pasado. Non a creron, ansia de poder tiñan, pero tamén a tiñan por un pouco paranoica e algo pasada de rosca. Claro que a moi desgraciada botou man da súa familia do pasado para demostrarlles que era posible, que era certo. Non lles quedou máis remedio que crela.

Tampouco pasaría gran cousa se a conspiración quedase aí; pero a ansia de poder era tanta que nin se poideron permitir unha pequena resistencia como era a nosa, que nin cóxegas lles facíamos, que nin o poder nos interesaba.

Ben poideron pedirnos que traballásemos para ela. Non íamos, pero sería un detalle pola súa parte. Claro que optaron por eliminarnos, a min e ós quince contactos que reunimos á familia feliz. Igual non o fixeron por mal, era a súa maneira de solucionar os problemas.

Xa vos adianto que non o conseguiron.



[1] Tradución ó galego da primeira estrofa da canción 9.6 de La Bien Querida.

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)