Entrar

 
usuario
 
 
 
Cerrar

registro




Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo.

 
  • Identifícate
  • Regístrate

 

en

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 156

September 24, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 156. Imperioso

Imperioso: que non se pode atrasar máis. Sentía unha necesidade imperisosa de velo.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-      ¿Ves? Por algo non puxeron carteis, xa nos avisa a muller – díxenlle.

 

-      Estás moi subida ti ¿non? Creo que estás tan empachada de ego pola historia esta de que te recoñeza o sistema que non te decatas do perigo que estamos correndo – rifou un Froilán paternalista.

 

-      Igual é que xa estou afeita e comezo a disfrutar dun pouco de calma – rosmei mentres entraba na sala de control.

 

Froilán pensouno uns segundos, apurou o paso antes de que as portas se pechasen diante del.

 

Na sala de control tampouco había xente. Só silencio. De novo silencio.

 

-      ¿Onde está a xente? – preguntei en alto falando con Froilán.

 

-      ¿Que xente? – preguntou a voz de muller.

 

-      Hostia, a tipa esta outra vez – díxenlle en baixo a Froilán.

 

Froilán contivo a risa.

 

-      O nivel de electricidade estática é moi elevado, pode perxudicar ós seus organismos – dixo a muller.

 

Froilán fixo un esforzo por non rir.

 

-      ¿De que vas? Antes dixéchesme que non era perigoso e que viñese aquí se quería facer comprobacións – ladreille.

 

-      Antes ¿cando? – respondiu a voz de muller.

 

Desespereime, sentín unha necesidade imperiosa de golpear aquela masa electrónica ca única cadeira que había en toda a sala ate que os cables quedasen a vista e tirar deles para desactivar cas miñas propias mans toda aquela merda.

 

Froilán partíase, non dicía nada, pero partíase; nin para min miraba porque non aguantaba ca risa.

 

-      O meu nome é Rita – dixen de mal xenio.

 

-      Rita, ten que abandoar a sala á maior brevidade, o nivel de electricidade estática pode afectar ó seu organismo – repetía a condenada voz.

 

-      ¿Non me digas que non é para matala? – desespereime.

 

Froilán miraba de redor, buscaba algo, achegouse a mesa onde estaba a cadeira, mirou con atención os botóns.

 

-      Creo que é este – dixo en alto mentres lle botaba a man a un pequeno interruptor.

 

Pero tampouco lle fixo falta confirmación, en canto a pequena tecla baixou comezou a soar unha alarma enxordecedora e irritante. De súpeto os pasos e o barullo de xente que botáramos de menos des que nos erguéramos viña cara nós, máis como ameaza que coma idílica melodía de fondo.

 

-      ¿Que fixeches? – abalanceime sobre o escritorio para ver que era aquela tecla malvada.

 

-      Darlle un pouco de vida a isto, era demasiado “fácil” – soltou un Froilán terrorífico.

 

-      ¿Que é esa tecla? ¿Non dicías que non sabías máis que de emisoras e lanchas? ¿Que coño fixeches? – eu, histérica.

 

Froilán non ría, pero tampouco representaba arrepentimento. Achegueime máis para ler o que poñía no letreiro. Non o entendín, estaba escrito no mesmo idioma estranxeiro da outra sala, ou iso me pareciu.

 

-      Ti entendes esta lingua ¿verdade? – pregunteille.

 

O barullo achegábase.

 

-      Si – dixo tan tranquilo.

 

-      ¿Que pon aí? – interroguei.

 

-      Pon “control automático” – respondiu – desactivei o control automático. A maquinaria pode ser sofisticada, pero a programación non o é, cada vez que a máquina atopa unha resposta non rexistrada entra nun bucle. Con este despregue tecnolóxico debería interactuar case coma unha persoa...

 

-      Home, igual dentro duns anos... – xustifiquei.

 

-      As máquinas son modernas, estoucho dicindo eu, o eu do futuro; a programación tamén debería ser – insistía Froilán.

 

-      Seguramente mataron a quen o tiña que programar antes de que rematase, coñecéndoos – deducín.

 

-      Bueno, pois agora imos comprobar que tan vai a túa inmunidade no goberno vermello – rindo claramente.

 

Diante da porta detivose o ruído atronador que resoaba no corredor. Agardei aterrada contendo a respiración a que as portas abrisen, a punto de agarrarme do brazo de Froilán, case querendo agacharme detrás del, case queréndoo de escudo. El notouno, contiña a risa.

 

-      ¿Que fan vostedes aquí? – preguntou un home esixente.

 

Froilán arrimouse a un lado para deixarme soa fronte as respostas.

 

-      Inspeccionando as instalacións – respondiu a miña inseguridade.

 

E así volviu o silencio. A horda de xente con bata branca que seguía ó primeiro home en cruzar a porta calou. Os pasos deixaron de soar e o silencio volviu de novo.

 

-      Ten sentido, por iso desactivaron o control automático – díxolle unha rapaza con gafas ó home esixente.

 

-      Non se nos informou de ningunha inspección – investigaba o home.

 

-      Por suposto que non – dixen.

 

Froilán mirábame vendo unha gata renovar as sete vidas.

 

-      Home, é unha inspección – díxolle a rapaza.

 

-      Claro, claro – claudicou o home.

 

Froilán case me admiraba.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)