Entrar

 
usuario
 
 
 
Cerrar

registro




Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo.

 
  • Identifícate
  • Regístrate

 

en

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 154

September 10, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 154. Garlopa

Garlopa: ferramenta de carpintería máis longa que o cepillo e con puño, que serve para labrar ou tornar lisas as superficies de madeira. Pasoulle a garlopa ás táboas cas que ía facer un banco.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

Suave coma se unha garlopa lle pasara porriba, así sentía ó novo Froilán. E por moito medo a que a garda vermella volvese que dicía ter quedou durmido antes ca min. Igual era que mo pasara a min, porque por moita despreocupación que aparentase sentía unha certa angustia ó mirar para a porta, durou ate que esquecín o que me preocupaba e quedei durmida.

 

As luces prenderon soas antes do amencer, imaxino que a modo de indirecta para erguernos. Quizais levaban máis tempo acesas do que eu acordei pero dábame a impresión de que non.

 

-      ¿Que hora é? – removíase Froilán.

 

-      Non teño nin idea, debe estar a piques de amencer – trataba de buscar unha fiestra para comprobalo.

 

Debía ser o instinto, el tamén se erguiu buscándoa.

 

-      Isto parece un cárcere – concluíu.

 

-      É unha fábrica, non un hotel – rebatín.

 

-      E nos somos escravos, non turistas – zanxou.

 

E tería razón, mais un ulido apetitoso nubrounos a razón e fíxonos apurar máis do que o fixera a insistente luz branca que nos ameazaba desde o teito. Saímos da habitación sen notar diferencia ca noite anterior, supuxéramos que debería haber actividade, xente correndo dun lado ó outro, barullo, e non, silencio, corredores baleiros e brillantes.

 

-      Creo que o ulido ven de aquí – tirou de min Froilán.

 

Era un comedor grande, cunha área de autoservicio con vitrinas cheas de comida apetecible, ulía a café, a chocolate, a zume de laranxa; e, porén, ninguén.

 

-      ¿Que facemos? – preguntou Froilán.

 

-      Eu morro ca fame ¿intentámolo? – respondín.

 

Respondín referíndome a intentar achegarnos á liña de servizo e coller algo para comer, había de sobra e nós tampouco éramos de tanto comer que botasen de menos a nosa parte. Non o pensei máis, Froilán tratou de resistir un pouco pero xa tiña a bandexa na man cando eu me abalanzaba sobre os bolos de leite. E non pasou nada. Nin pasou nada cando rematamos e deixamos os restos na papeleira e os pratos no fregadeiro. Tan só silencio e unha luz potente que nos seguía ó longo do corredor baleiro.

 

-      Isto é un laberinto, deberían poñer sinais indicando polo menos a saída – miraba de redor Froilán.

 

-      Creo que este é un corredor distinto, aquí non hai portas – dixen.

 

-      Xa, o que non vexo tan claro é cara onde imos – rosmou.

 

Íamos cara adiante, tampouco tiñamos máis traballo que facer. As instalacións debían ser inmensas, andivemos máis de cen metros ó longo, torcemos e andivemos outro tanto, superada a segunda curva vimos un cambio de textura.

 

-      ¿Seguimos? – preguntou Froilán.

 

-      Si – case ordeei – bueno, eu si.

 

A cella de Froilán díxome que igual me debería cortar un pouco, pero non lle fixen caso. Seguín cara adiante, el tamén.

 

-      Case da medo averiguar o que é isto – dixo.

 

-      O que queiras, pero iso non nos vai deter ¿non? – arqueei eu a cella que tamén sabía.

 

Froilán sorriu.

 

A porta que nos esperaba ó remate do corredor abriuse nada máis nos aproximamos.

 

-      Temos que darlle voltas a iso de que a programación deste sitio te recoñeza – dixo no meu oído Froilán.

 

-      Si, pero noutro momento – reubiqueino, estábamos cruzando unha porta cara o descoñecido, non era aquel o momento oportuno.

 

Tampouco había moito. Unha sala de máquinas, ou iso parecía, a estancia estaba baldeira, pero nas paredes había centos de miles de luces que escintilaban en diferentes cores. E silencio, tamén había silencio.

 

-      ¿Ti entendes disto? – pregunteille a Froilán.

 

-      Non, a verdade; se me quitas das emisoras e os motores fora borda... – dixo medio rindo de min por semellante pregunta.

 

Avanzamos tratando de ler nalgunha etiqueta escrita en estranxeiro o significado daquela tecnoloxía.

 

-      Bo día – dixo unha voz de muller.

 

-      Bo día – respondemos dando voltas para localizala.

 

-      O nivel de electricidade estática da sala non é óptimo para o seus organismos, deberían saír á maior brevidade – dixo a voz de muller.

 

-      Tiñamos que comprobar uns datos – dixen – pero non localizamos a máquina...

 

-      Veñan á oficina de control, desde aquí poden realizar as comprobacións que desexen – dixo a muller.

 

-      Está ben – dixo Froilán tirando de min.

 

-      Non, nós queremos ver as máquinas... – resistíame aínda sen ter nin idea de para que valían aqueles trastes.

 

-      Fagan o favor de abandoar a sala, as portas pecharanse automáticamente en vinte segundos, é pola súa seguridade – ameazaba a voz.

 

-      ¡Está ben! – berrou Froilán arrastrándome.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)