Entrar

 
usuario
 
 
 
Cerrar

registro




Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo.

 
  • Identifícate
  • Regístrate

 

en

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 151

July 23, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 151. Dominó

Dominó: xogo composto por vinteoito fichas divididas en dous cadrados, cada un dos cales leva marcados entre un e seis puntos ou ben está en branco, e no que gana o xogador que, mediante diversas combinacións, se desfai antes das súas pezas ou ben acaba con menos puntos cando se cerra o xogo. Chegou tarde porque estaba botando unha partida de dominó na taberna.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

Adina vía caer na súa imaxinación as cabezas dos seus inimigos coma fichas de dominó no chan dun polideportivo. Aínda non mandaba, aínda os inimigos non o eran de verdade. Pasou a súa infancia baixo a influencia do goberno vermello, quizais foi iso o que a convertiu nunha máquina política precisa. O seu pai, Íñigo, traballaba día e noite na fábrica; a súa nai, Esperanza, cosía día e noite para conseguir a liquidez que lle faltaba á familia. Non facía unha costura en serie coma a que se vendía no meu Super Gangas, non, ela cosía a medida para os grandes líderes do goberno vermello que non podían lucir igual que o resto por moito que o predicasen. Entraba nos rincóns máis íntimos das altas esferas, e con ela a pequena Adina, que ó comezo miraba a aqueles homes e mulleres que aparecían nos grandes carteis de propaganda coma ídolos que só dicían cousas importantes.

 

-      Esperanza, querida, este ollal está media centésima máis pechado que o resto, tes que corrixilo inmediatamente – aleteaba un home alto e forte con pinta de xeneral implacable.

 

E a pequena Adina vía a súa nai buscar con nerviosismo entre as súas cousas un pequeno gancho afiado para cumprir as ordes de aquel home grande.

 

Co tempo aqueles ídolos importantes transformáronselle en seres caprichosos e extremadamente vulnerables. A máis mínima inconveniencia alterábaos, ó máis mínimo detalle sacábaos do seu ser. Acompañaba a súa nai, non xa como o pequeno estorbo que non tiñan onde deixar, senón como a axudante dilixente que estudaba os ocos na estructura e as posiblidades de coarse por eles. Non lle foi difícil, coma nada des que se decatou da insignificancia das cousas. Dun lado, vía á súa pobre nai cos ollos encollidos de afinar a agulla nos tecidos caros que viñan de fóra para non estropealos, porque arruinar unha de aquelas pezas podíalle supor a morte, ben o sabía, substituía á última que o fixera. Do outro, vía a aquelas mulleres e homes en roupa interior, cas súas graxas e as súas miserias. Non fui capaz de gardarlles a mesma pelitesía que súa nai, porén foi intelixente dabondo como para non demostrarllo, abaixaba a cabeza cando correspondía e finxía un pulso inestable cando a voz subía de ton.

 

O paso adiante douno de xeito natural, finxindo interese polas frivolidades que os mantiñan ocupados. Non era difícil impresionalos, na súa desidia eran incapaces de lembrar un nome dunha vez para outra, incapaces de memorizar unha cara, e resultáballes marabilloso que alguén lembrase os miles e miles de detalles das súas apaixoantes vidas, que lles preguntase polas súas cousas, non llo tomaron por atrevemento como lle advertía a nai, tomáronllo por iniciativa.

 

Con pouco máis de vinte anos comezaba a súa carreira dentro da organización do goberno vermello, á suficiente distancia para percibir a tensión e a ameaza; á suficiente distancia para parecer un dos motores do cambio sen acabar condenada por traidora.

 

Comezou cun cargo pequeno, valorábana, pero eran demasiados a repartir, demasiados a berrar, demasiados máis fortes.

 

-      Adina, tes que entender que hai xente que leva moito máis tempo ca ti traballando – dicíalle o novo líder.

 

-      Ademais, seguro que te sintes máis cómoda nun posto menor, ó final non facías gran cousa no anterior goberno, é mellor que te vaias afianzando con tranquilidade – dicía o segundo de a bordo – facémolo por ti, a xente pensa que isto é andar de leria todo o día, pero acaban queimándose ¿sabes?

 

-      Exacto, é o mellor para ti – concluíu o líder na súa grandilocuencia.

 

Ela conformou, aprendera a paciencia do seu pai. Tamén aprendera da súa nai a rematar ben as costuras e a non deixar cabos soltos e, do goberno vermello, aprendiu o que non se debía facer. A ansia non era boa conselleira, mellor era ser considerada coma un moble insignificante que coma un perigo real. Non duraría nin tres horas sentada á súa cadeira tapizada de amarelo se o gran líder e o seu parásito se decataban das súas intencións.

 

Só tivo que agardar a que os que a precedían se precipitasen, a que se lles escapase un pensamento discordante, e tampouco foi moito. O novo líder do goberno amarelo deixou de existir en dous anos, foi o seu segundo quen se encargou del. Mentres, a esfera de Adina ampliábase, comezaba a ser aquela moza-muller simpática que se levaba ben con todo o mundo porque non representaba perigo. Comezaba a encargarse de tarefas máis complexas e a ter acceso a xente máis influínte. Non acceso no sentido físico, de sempre andivera mezclada con eles; acceso no sentido de poder.

 

-      Pronto vou deixar de ser o teu xefe – explicoulle.

 

-      ¿E iso? – preguntou ela mostranto interese, preoucupación, consideración.

 

Pero non demasiada, era fundamental conter a alegría que lle supoñía librarse do máis grande cacique que se lle cruzara por diante, e iso era moito dicir tendo en conta os parámetros nos que se movían.

 

-      Vou formar parte do goberno central – tratou de falar con modestia o home.

 

Pero non lle serviu de moito, notábaselle que desbordaba fachenda.

 

-      Ah, vaia; pois parabéns, aínda que lamento perderte como xefe – mentiu – deixa a alguén bo no sitio.

 

-      Claro muller, xa a coñeces, vai ser a miña cuñada – destrozou as súas expectativas con dúas palabras – non vas notar cambios, deixo o cargo porque non pode haber duplicidade, pero ela fai todo o que eu lle mando...

 

Deixou a frase sen rematar porque o fin obvio era “por iso a eliximos”.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)