Entrar

 
usuario
 
 
 
Cerrar

registro




Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo.

 
  • Identifícate
  • Regístrate

 

en

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 147

June 25, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 147. Zurcir

Zurcir: coser unha peza de roupa por onde está rachada ou moi gastada, imitando o tecido e de maneira que se note o menos posible. Zurciu os calcetíns no calcañar.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-      Aínda que me da unha certa tranquilidade, non son de agobiarme, pero teño que admitir que saber que o meu fillo terá alguén que mire por el de vello é reconfortante ¿e como está ese meu fillo de cando ti naceches? – preguntou divertida a Rita avoa.

 

-      A reposta igual non é tan traquilizadora – respondinlle.

 

-      ¿Que resposta? – preguntou Froilán poñéndome a man no ombreiro.

 

Poñéndome a man enriba do ombreiro sorprendendo á Rita vella e deixándome inconsciente a min. Cando recobrei o coñecemento sentín o frío do resío, a dureza do chan e o cansanzo do despertar despois dunha viaxe, comezaba a recoñecer os síntomas. No ceo estrelas, de redor vexetación.

 

-      Como me doe a cabeza – rosmei - ¡Merda! Rompín o pantalón.

 

-      Pois zúrceo e xa – rifou desde o alto un Froilán ó que non lle vía máis que as pernas – e se che doe a cabeza aguantas, como me dicías ti a min.

 

Díxoo con todas as letras, sen o máis mínimo ápice de compaixón. Non lembraba dicirlle tal, pero a verdade é que tampouco tivera moita consideración cando se queixaba, aínda máis, creo que ate me rira del nalgún momento.

 

-      Que frío fai ¿non? – dixen incorporándome aínda sen erguerme.

 

-      Si – dixo seco.

 

-      ¿Onde estaremos? – preguntei ó aire sen esperar resposta.

 

O redor máis próximo parecía un carreiro de dúas rodeiras enlamadas e herba onde non había lama, unhas árbores pequenas dun lado, uns prados do outro.

 

-      Non teño nin idea, pero cada vez paréceme máis terrible a falta de control que tes do teu – parecía enfadado - ¿que lle contaches á vella? ¿Que lle tiñas que responder?

 

-      ¿De verdade che parece iso o máis importante agora? – repliqueille erguéndome - ¿Como é que che afectou menos a ti desta vez?

 

-      Non sei, igual o que viaxou esta vez fun eu e ti viñeches comigo – dixo tranquilo.

 

Mireino espantada, fiumenta diría, sentíame cómoda pensando que eu era a única que podía viaxar no tempo e no espazo, en certo sentido superior. Froilán sorriu con malicia.

 

-      ¿Paréceche mal? Non te preocupes, foches ti seguro; despertei sobre ti, supoño que levarías un golpe ou que te sofoquei, non sei canto tempo estivemos así, ti remexécheste, eu erguinme e ti debeches quedar a gusto porque tratei de moverte e non puiden, estou esgotado, pero teño frío, senón estaría no chan – agora si se lle conocía o cansanzo na voz.

 

-      Díxenlle que era a súa neta – dixen para compensalo.

 

-      ¡Sabíao! – berrou sen importarlle que fose de noite, que non soubésemos onde estábamos, nin que perigo nos espreitaba.

 

-      Si, é que es moi listo – botei a andar – veña, a ver se atopamos algo de civilización.

 

Seguiume sen discutir.

 

-      Non parece a cidade – dixo – é raro que a túa avoa non viñera tamén, igual hai un motivo polo que andamos dun sitio para o outro e non é que nós queiramos.

 

-      Si, mellor deixamos de darlle voltas, estou empapada e non dou quitado o ulido a humidade do nariz – queixeime.

 

Non dixo nada, camiñamos a modo. O carreiro dividiu por un anaco os prados das árbores pequenas que impedían a visión do outro lado, despois prados dos dous lados, non con herba agora, agora víanse os regos arados con pequenas prantas agromando. Todo escuro aínda, a civilización adiviñábase no cultivo, pero non se vía. De súpeto un pitido intermitente.

 

-      ¡Coidado! – advertiu Froilán agarrándome do brazo.

 

Unha barreira pintada en branco e vermello baixou do lado esquerdo cortándonos o paso.

 

-      ¿Que pinta isto aquí? – preguntei.

 

-      Non teño nin a máis remota idea, pero mellor botámonos para atrás – dixo Froilán tirando de min cara o chan.

 

Non había onde agacharse pero intentámolo arrimándonos ó valeón que non alumbraba a lúa. O pitido parou facendo o silencio da noite terrorífico. Un intre interminable e un son metálico máis terrorífico aínda que se achegaba lentamente.

 

-      Igual era mellor correr – suxerín.

 

-      Igual podías pensar en sacarnos de aquí, non sei, cunha desas viaxes que fas ti con tanta facilidade – rosmou na miña orella.

 

Non caera na conta, tratei de concentrarme, non debería serme difícil, cando me asustei ca man de Froilán a cousa foi instantánea, agora estaba bastante máis aterrada e o único que visualizaba era un tanque do exército amarelo. O ruído era máis intenso. Achegábase. Claridade. Erguémonos a un tempo para ver.

 

-      ¿Que fai? ¿Está botando auga? – preguntei ó ver unha especie de cano longo colocado sobre unhas rodas altas cunhas luces laranxa que daban voltas en cada extremo.

 

-      Si, ou rega ou fumiga – puntualizou Froilán – veña, ergámonos, que igual nos fai máis mal a carón que de pé.

 

Erguémonos con tempo dabondo para dar uns pasos atrás e tapar a cara para non respirar o que botaba. O artiluxio cruzou o camiño para percorrer o outro prado facendo desaparecer o ruído mecánico e a luz laranxa na noite, devolvéndonos a paz de novo.

 

-      ¡Que moderno! – exclamou Froilán.

 

-      ¿Si, non? Eu calei porque non sabía se era raro – dixen.

 

-      ¿Pero que vos pasou criaturas? – escoitamos detrás de nós.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)