Entrar

 
usuario
 
 
 
Cerrar

registro




Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo.

 
  • Identifícate
  • Regístrate

 

en

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 146

June 18, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 146. Xanela

Xanela: abertura feita nunha parede para deixar pasar a luz e o aire; e, por extensión, peza que pecha esa abertura e que está formada por vidros suxeitos por un marco de madeira ou doutro material. Abre a xanela para ventilar a oficina.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

Froilán disfrutaba a cara de desconcerto de César. Quizais era de arrepentimento, o intento por sacar o tema dos fillos saíralle caro; afrontaba, naquel momento, a conversa pendente da súa xuventude, ca diferencia de que en lugar da moza tiña que encarar a sogra.

 

-      Non, Ramiro, poida que teña razón – César púxose nostálxico – co tempo un valora as cousas doutra maneira.

 

-      Bueno, non lle deas máis voltas – Ramiro púxolle a man no ombreiro.

 

A Rita avoa reprobábaos ca mirada, notábaselle que contiña o enfado máis por compostura diante das visitas que por aprecio a César. Eu mantíñame á marxe, non sabendo como desenvolverme naquela situación tensa, incómoda.

 

-      Nena, ¿queres comer algo? – preguntoume Rita con amabilidade pero aínda tensa.

 

-      Non, gracias, estou ben – respondín.

 

-      Pois ven igual – ordeou tirando de min.

 

Fun detrás dela, non me deixou moita máis opción, tan só botar un ollo ás caras de pánico de César e de Froilán e escoitar un comentario divertido de Ramiro xa saíndo pola porta.

 

-      El dálle a razón ó teu amigo, pero a miña filla pasouno mal ¿sabes? – rosmaba a Rita vella escaleiras arriba.

 

Non o sabía pero imaxinábao, aínda que tamén comprendía a posición de César.

 

-      Á miña filla tanto lle da, agora ten a vida organizada, ten un neno, o marido é un home encantador, non será tan fino coma César, pero el tampouco naciu así de refinado, foiche mecánico coma o meu Ramiro ¿sabías? – a muller precisaba botar todo fóra.

 

Non agardou pola resposta.

 

-      A pena que teño é que estea fóra, pero aquí non tiña traballo, e claro, agora non vai desfacer a vida aló para refacela aquí e volver a non ter traballo, aló viven ben, chama a miúdo, tampouco se pode pedir máis, eh non? – ela seguía – pero non me da a gana de calar, el desapareciu coma un covarde, ¿podes crer que é a primeira vez que ven á nosa casa despois de abandoar á miña filla? ¿cantos anos hai? ¿que acordo lle dou? Preséntase aquí coma se fose o máis normal e eu teño que abrirlle as portas e nin sequera me podo permitir dicirlle catro verdades á cara; á cara, que llas estou dicindo á cara, nunca palabra dixen fóra destas paredes, nin ós pais, nin á miña filla, nin a ninguén fóra do meu home.

 

Parou para tomar alento, perdiu a mirada na xanela.

 

-      Anda e que lle dean, se é moi delicado que volva para a súa vida de rico, que aquí ninguén chamou por el – parecía que se tranquilizaba – e o que máis me jode é que Ramiro o vexa tan normal, ben lle cadra que ten unha cama no taller, aquí hai tardar en subir.

 

Tratei de non sorrir, pero tiña a súa gracia, a pobre muller collera unha perrencha sen contar e non daba parado aínda que seguramente lle viña ben sacar toda a carraxe dunha vez por todas.

 

-      A miña filla mátame como se entere, marchei, porque llo solto todo, ti non digas nada – pediume - a miña filla mátame.

 

-      Non se preocupe, non coñezo á súa filla, e con César tampouco teño confianza coma para falar da súa vida privada – tranquiliceina.

 

-      E logo ¿ti quen ves sendo? Non pareces, nin ti nin o teu amigo, non parecedes... – a muller non remataba a frase.

 

-      Eu creo que veño sendo neta súa – aproveitando que tiña o corazón acelerado.

 

E sería por iso que non se inmutou.

 

-      Sabíao – dixo cambiando a mirada – non que foses miña neta, es moi vella para iso, non pretendo ofenderte, pero a miña filla non terá nin cinco anos máis ca ti.

 

Falaba tranquila, coma se fose o máis natural.

 

-      Non da súa filla, do seu fillo – dixen sen medo a matar á pobre muller dun ataque.

 

-      ¡Ah! con iso non contara, claro que o meu fillo é dous anos máis novo ca miña filla, sigues sen cadrar – a tipa falaba tranquila.

 

-      Eu tampouco son tan vella como aparento – dixen.

 

-      Por moi nova que sexas, tres anos non tes – volviu a enfadarse.

 

-      Agora mesmo, se o miramos polo calendario aínda non nacín – soltei.

 

A Rita avoa sorriu coma se lle parecera que eu contaba historias para entreter xente aburrida e aquela fose unha boa historia.

 

-      Ramiro é o meu avó, é a única persoa da miña familia que coñezo, el e a manta que tedes no sofá de abaixo, esas dúas cousas, viviron toda a vida que lembro comigo – púxenme seria.

 

-      Bueno, non me das moitas esperanzas daquela ¿morrín ou deixoume por rosmona? – riu.

 

Non lle respondín, era case obvio que morrera, non tería aquela tristura de librarse dunha muller amargada.

 

-      Cústame crer que o meu fillo sente a cabeza algún día dabondo como para ter crianzas, e menos que volva onda nós. É moi bo rapaz, que vou dicir, é o meu fillo; pero non nos levamos, ten paxaros na cabeza, non coma Ramiro. Ramiro fai os seus xoguetes, as máquinas, pero ten os pés na terra, sabe que hai que traballar para comer, é unha persoa razoable, traballadora, é un bo home, ten moito valor ¿sabes? – falaba unha Rita avoa namorada perdida.

 

Sorrín.

 

-      Pero o meu fillo... pasa o día cunha mazá e non ten máis ansia... e mulleres válenlle todas cantas lle pasen por diante... para un anaco porque despois... – fixo unha pausa – ¡homes!

comentarios (0)



0/5 (0 votos)