Entrar

 
usuario
 
 
 
Cerrar

registro




Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo.

 
  • Identifícate
  • Regístrate

 

en

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 145

June 11, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 145. Vulgar

Vulgar: que non supón un coñecemento particular dunha materia determinada, que é comprendido ou sabido. O nome vulgar das amígdalas é “anxinas”.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

Froilán e máis eu miramos de redor tratando de atopar unha cadeira libre, non había nin unha; ó final a muller ía ter razón. Ó final optamos por poñer as cousas enriba da mesa e sentar nun sofá cuberto cunha manta que se me facía coñecida. Froilán notouno. César non, el quedou de pé interesándose polo traballo que comezara o meu avó. Era un boneco dos seus, vírallos facer mil veces, comezaba polo tronco, aí era onde insertaba o mecanismo, despois segundo o material que tivese compoñíalle o resto do corpo, de nena se eran de cores claras, de neno se eran cores escuras, se as cores non lle alcanzaban daquela facía un animal ou un artiluxio sen sentido. Así facía o avó que eu coñecía, igual o avó novo non, analicei os xoguetes que apartáramos para sentarnos.

 

-      Vós non vivides por aquí ¿non si? – interrogou a miña avoa sentando de novo.

 

-      Non, en realidade non – respondín.

 

-      Bueno – non lle pareciu dabondo a resposta – pois a min fásteme coñecida – analizábame por enriba das gafas.

 

Froilán advertiume ca mirada que non me fose da lingua. Non o fixen por el, simplemente non souben que dicirlle, encollinme de ombreiros e sorrinlle. César seguía entretendo a Ramiro demandándolle explicacións sobre os xoguetes que ían alborotando a habitación con tintineos afinados.

 

-      Mira – dixo de repente ensinándome unha boneca – desto era do que che falaba.

 

Collín a boneca e busquei por detrás a chave para darlle corda e ver que facía. Pilloume por sorpresa, non soou unha música como esperaba, moviu os brazos chocando co meu xeonllo. Coloqueina de pé fronte a min e volvinlle dar á manivela; a boneca accionou os brazos facendo unha reverencia a modo de saúdo e volviuse a incorporar despois quedando queda de novo. Sorrín. Froilán movíase no sitio representando a impaciencia que lle corría por dentro.

 

-      Boh, esa é moi vulgar, tenas que fan cousas mellores – dixo a muller quitándolle mérito.

 

-      A Rita gústanlle máis estes – dixo Ramiro sinalando a un estante – estas andan, estes fan o pincho carneiro, e aqueles son “vehículos” – sinalou a uns artefactos grandes con moitas pezas.

 

-      ¿E como sabe o que che gusta se aínda non te coñece? – preguntoume Froilán en baixo.

 

-      Estáse referindo á señora – rifeille, tamén en baixo, arqueando as cellas ben arriba para que se decatase de que el tamén debía ter coidado có que dicía.

 

Froilán desculpouse sorrindo coma un neno pequeno ó que acababan de pillar facendo unha trasnada. Pero a señora non estaba lonxe dabondo ou andaba ben de oído porque se decatou.

 

-      ¿Chámaste Rita logo? – retomou o interrogatorio.

 

E retomouno conseguindo non só deixarme sen resposta senón chamar a atención de César e de Ramiro que estaban concentrados buscando xoguetes divertidos para ensinarnos.

 

-      Que coincidencia ¿non? – a vella insistía.

 

César mirou petrificado a Froilán suplicando unha resposta que contentase á outra Rita e non nos deixase ó descuberto.

 

-      Si – respondín.

 

-      Muller tampouco é que sexa un nome tan raro – restaba importancia Ramiro.

 

-      Pois é a segunda que coñezo, e algún tempo xa teño – rebatíalle a muller.

 

-      Daquela haberá que celebrar a coincidencia, sácalle aí unhas botellas – apurou César dándolle unha palmadiña nas costas.

 

-      Uf neno, hai tempo que nolo quitaron, agora auga da billa e pouco máis, nin chourizo, nin queixo, xa nin comer se pode – queixábase Ramiro afectado.

 

-      É un esaxerado, non llo quitaron, dixéronlle que tiña que comer menos, pero cando se pon a comer non entende de parar – ría a Rita avoa.

 

-      A ver canta disciplina tes cando che toque a ti – riu de volta Ramiro.

 

-      Aínda imos ter que chamar ós vosos fillos para que vos poñan a raia – andivo áxil César.

 

-      Non lle fai caso ó médico que ve cada tres días vaillo facer ós fillos que os ve unha vez ó ano? – a hábil e inocente señora deixou a César sen cravo ó que agarrarse.

 

Froilán sorriu con malicia vendo a César sen recursos. A señora decatouse, non podía deixar de observala, de estudiala como facía antes con César; creo que tamén se decatou diso, pero doume igual.

 

-      Hai ben tempo que non sei de Gabi – César intentouno de novo.

 

-      Si, cando o deixaches non tiña moitas ganas de verte e, co tempo, curou, esqueciu, atopou a alguén – a muller parecía resentida.

 

A muller parecía resentida e César parecía desgustado.

 

-      Rita déixao estar, aínda cha ten gardada, pensa que foi culpa túa, aínda que foi amainando, antes botábache un feixe de maldicións cando te vía pola rúa, pero vese que non ten moito poder – riu Ramiro.

 

-      Claro que foi culpa del – enfurruñouse Rita.

 

-      Ti que saberás, sempre acabamos discutindo por isto – dixo cara nós - esas decisións hai que tomalas xuntos, non pode ser que unha pense unha cousa e que o outro vaia correndo detrás.

 

-      ¡Homes! – exclamou a Rita vella mirándome.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)