Entrar

 
usuario
 
 
 
Cerrar

registro




Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo.

 
  • Identifícate
  • Regístrate

 

en

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 144

June 4, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 144. Ultravioleta

Ultravioleta: relativo ou pertencente á parte invisible do espectro solar ou luminoso, que está  despois da cor violeta. Os raios ultravioleta non se ven a simple vista.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-      A FILLA – retomou César con xenio – unha vez contoume que tiña un irmán que marchou da casa de moi novo.

 

E unha vez máis detivo o relato nese punto coma se o resto fose obvio.

 

-      Estou por non arriscar unha teoría porque... – comecei a dicir.

 

-      Supós que o irmán é o pai de Rita – Froilán si que arriscou a conclusión.

 

-      Si – respondiu sen máis.

 

-      E o baúl do teu bisavó ¿que ten que ver con todo isto? – preguntei.

 

-      Nada, lembroume que o irmán da outra marchara – non aclarou César.

 

-      Xa ¿e a historia do hotel? – insistía.

 

-      Iso nada, tan só un experimento – soltou sen darlle importancia.

 

-      Un experimento – repetiu Froilán con certa retranca.

 

-      Si – zanxou sen dar máis explicacións.

 

Non por insistir parecía máis inclinado a dar detalles do que el denominaba experimento, así que baixei ó piso ca intención de marchar, aínda non sabía cara onde, pero descubrir que o meu pai podía ser o irmán díscolo da antiga moza de César tampouco me axudaba en nada.

 

-      Se queres preséntocho – berrou César detrás de min.

 

Seguín ate entrar no piso, estaba desexando coñecer ó meu suposto pai, pero mostrárame ansiosa demasiadas veces e demasiadas veces me deixara cas ganas.

 

-      Dígocho en serio, sei onde vive – César apuraba.

 

-      Pero ¿como vas saber onde está se hai quince minutos nin lembrabas que a tipa esa che falara del? – Froilán apuraba tamén.

 

César non lle fixo caso.

 

-      Seguro que está na casa ¿imos? – insistía.

 

Admito que disfrutei o momento, ver a un César frío e imperturbable case suplicar detrás de min era como para disfrutalo. Pero tamén teño que admitir que tardei en responder porque non sabía que dicir, non sabía se perder o pouco orgullo que me quedaba e dicirlle que si; ou se conservalo e dicirlle que non.

 

-      A ver tío, deixa de marear a perdiz ¿que coño queres de nós? Se non no lo dis, marchamos xa – poñía os límites Froilán.

 

César ignorouno e sentou ó meu carón.

 

-      Non está lonxe – insistía.

 

-      Está ben – claudiquei – imos.

 

Non regateou, colliu a chaqueta e botouse escaleiras abaixo asegurándose de que o seguíamos.

 

-      O seu taller está a tan só dúas rúas, nós vivíamos alí daquela – explicaba mirando cara atrás coma para tirar de nós.

 

Froilán e máis eu mirámonos. Había truco. Parei en seco, precisei uns segundos para tomar alento, tragar o orgullo e frear as ganas de estamparlle a cabeza contra unha farola.

 

-      A Ramiro xa o coñece, non lle fan falta as presentacións, mellor collemos polo noso camiño – falou Froilán por min.

 

-      Pero el pódenos dicir onde está o fillo – insistía César coma un neno pequeno.

 

-      Tal como nolo contaches parecía que non mantiñan o contacto – volvín caer coma unha tonta.

 

César notoumo e retomou os seus pasos sen responder, se estivese ó que tiña que estar vería con claridade que acertara co parecido; pero nin a cella de Froilán conseguiu poñerme os pés no chan máis que para seguir os pasos de César. Polo menos non mentiu na distancia. A casa de Ramiro era moi parecida á de César, un garaxe alto no baixo, un portal de aluminio con cristal de cadriños pequenos, un timbre no lateral. César non dubidou, cando nos chegamos ó portal el xa chamara e tiña medio corpo dentro. Polas escaleiras escoitábase unha música tranquila, un cerrellar na porta e a música máis alta.

 

-      Ola Ramiro – saudoou César.

 

-      Ola neno – sentín unha picadiña no corazón ó escoitar a voz do meu avó menos cansa, menos triste - ¿que pasou?

 

-      Nada, non te preocupes Ramiro, estaba cuns amigos na casa e ela díxome que lle gustaban os mecanos e lembrei que ti facías cousas destas e pensamos en vir – explicou César con tranquilidade coma se o tivese preparado.

 

-      Bueno – dixo o meu avó apartándose para que un César co que non falaba desde había anos lle ensinase os seus xoguetes a unhas completas descoñecidas – pasade, pasade.

 

Dentro, sentada nunha cadeira de brazos calcetaba a que debía ser a miña avoa, mirábanos por enriba das gafas cun sorriso divertido.

 

-      Está todo revolto, púxenme cunha cousa que se me ocorreu pola noite – desculpábase Ramiro.

 

-      Non lle fagades caso, está sempre así, menos mal que o consigo manter a raia e non lle deixo subir nada para a casa – falaba mentres se erguía a muller – levo horas buscando as gafas, deixeinas onte pola tarde enriba da mesiña e ¿ti velas?

 

-      Tenas postas – apurou a dicir Froilán na miña orella medio rindo, medio non querendo chamarlle tonta á señora.

 

-      Estas non, ho – colliu as gafas para miralas – estas son as vellas, menos mal que gardo todo, pero estas non filtran os raios ultravioleta e a min gústame coser a carón da fiestra ¿queredes tomar algo? Sentade, sentade por onde queirades.

 

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)