Entrar

 
usuario
 
 
 
Cerrar

registro




Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo.

 
  • Identifícate
  • Regístrate

 

en

septiembre de 2013

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 156

September 24, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 156. Imperioso

Imperioso: que non se pode atrasar máis. Sentía unha necesidade imperisosa de velo.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-      ¿Ves? Por algo non puxeron carteis, xa nos avisa a muller – díxenlle.

 

-      Estás moi subida ti ¿non? Creo que estás tan empachada de ego pola historia esta de que te recoñeza o sistema que non te decatas do perigo que estamos correndo – rifou un Froilán paternalista.

 

-      Igual é que xa estou afeita e comezo a disfrutar dun pouco de calma – rosmei mentres entraba na sala de control.

 

Froilán pensouno uns segundos, apurou o paso antes de que as portas se pechasen diante del.

 

Na sala de control tampouco había xente. Só silencio. De novo silencio.

 

-      ¿Onde está a xente? – preguntei en alto falando con Froilán.

 

-      ¿Que xente? – preguntou a voz de muller.

 

-      Hostia, a tipa esta outra vez – díxenlle en baixo a Froilán.

 

Froilán contivo a risa.

 

-      O nivel de electricidade estática é moi elevado, pode perxudicar ós seus organismos – dixo a muller.

 

Froilán fixo un esforzo por non rir.

 

-      ¿De que vas? Antes dixéchesme que non era perigoso e que viñese aquí se quería facer comprobacións – ladreille.

 

-      Antes ¿cando? – respondiu a voz de muller.

 

Desespereime, sentín unha necesidade imperiosa de golpear aquela masa electrónica ca única cadeira que había en toda a sala ate que os cables quedasen a vista e tirar deles para desactivar cas miñas propias mans toda aquela merda.

 

Froilán partíase, non dicía nada, pero partíase; nin para min miraba porque non aguantaba ca risa.

 

-      O meu nome é Rita – dixen de mal xenio.

 

-      Rita, ten que abandoar a sala á maior brevidade, o nivel de electricidade estática pode afectar ó seu organismo – repetía a condenada voz.

 

-      ¿Non me digas que non é para matala? – desespereime.

 

Froilán miraba de redor, buscaba algo, achegouse a mesa onde estaba a cadeira, mirou con atención os botóns.

 

-      Creo que é este – dixo en alto mentres lle botaba a man a un pequeno interruptor.

 

Pero tampouco lle fixo falta confirmación, en canto a pequena tecla baixou comezou a soar unha alarma enxordecedora e irritante. De súpeto os pasos e o barullo de xente que botáramos de menos des que nos erguéramos viña cara nós, máis como ameaza que coma idílica melodía de fondo.

 

-      ¿Que fixeches? – abalanceime sobre o escritorio para ver que era aquela tecla malvada.

 

-      Darlle un pouco de vida a isto, era demasiado “fácil” – soltou un Froilán terrorífico.

 

-      ¿Que é esa tecla? ¿Non dicías que non sabías máis que de emisoras e lanchas? ¿Que coño fixeches? – eu, histérica.

 

Froilán non ría, pero tampouco representaba arrepentimento. Achegueime máis para ler o que poñía no letreiro. Non o entendín, estaba escrito no mesmo idioma estranxeiro da outra sala, ou iso me pareciu.

 

-      Ti entendes esta lingua ¿verdade? – pregunteille.

 

O barullo achegábase.

 

-      Si – dixo tan tranquilo.

 

-      ¿Que pon aí? – interroguei.

 

-      Pon “control automático” – respondiu – desactivei o control automático. A maquinaria pode ser sofisticada, pero a programación non o é, cada vez que a máquina atopa unha resposta non rexistrada entra nun bucle. Con este despregue tecnolóxico debería interactuar case coma unha persoa...

 

-      Home, igual dentro duns anos... – xustifiquei.

 

-      As máquinas son modernas, estoucho dicindo eu, o eu do futuro; a programación tamén debería ser – insistía Froilán.

 

-      Seguramente mataron a quen o tiña que programar antes de que rematase, coñecéndoos – deducín.

 

-      Bueno, pois agora imos comprobar que tan vai a túa inmunidade no goberno vermello – rindo claramente.

 

Diante da porta detivose o ruído atronador que resoaba no corredor. Agardei aterrada contendo a respiración a que as portas abrisen, a punto de agarrarme do brazo de Froilán, case querendo agacharme detrás del, case queréndoo de escudo. El notouno, contiña a risa.

 

-      ¿Que fan vostedes aquí? – preguntou un home esixente.

 

Froilán arrimouse a un lado para deixarme soa fronte as respostas.

 

-      Inspeccionando as instalacións – respondiu a miña inseguridade.

 

E así volviu o silencio. A horda de xente con bata branca que seguía ó primeiro home en cruzar a porta calou. Os pasos deixaron de soar e o silencio volviu de novo.

 

-      Ten sentido, por iso desactivaron o control automático – díxolle unha rapaza con gafas ó home esixente.

 

-      Non se nos informou de ningunha inspección – investigaba o home.

 

-      Por suposto que non – dixen.

 

Froilán mirábame vendo unha gata renovar as sete vidas.

 

-      Home, é unha inspección – díxolle a rapaza.

 

-      Claro, claro – claudicou o home.

 

Froilán case me admiraba.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 155

September 17, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 155. Hecatombe

Hecatombe: fig. Esaxeradamente, suceso desastroso, que sae moi mal ou ten graves consecuencias. Foi unha hecatombe, en lugar de aprobarnos o proxecto riron de nós.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-      ¿Queres deixar de arrastrarme? Quería mirar o que eran esas máquinas ¿a que ven tanto apuro? – rosmei apurando o paso.

 

-      ¿Querías quedar alí pechada? O máis seguro é que as portas pechen herméticamente, que quedáramos sen aire, sen contar que a a tipa dixese a verdade sobre a electricidade estática, claro – explicaba un Froilán cabreado tirando de min.

 

-      Si, bueno, seica esqueceches que eu abro todas as portas – deixeille claro.

 

Froilán parou en seco. Soltou a miña man.

 

-      Vai – dixo sen ton.

 

-      Pois vou – dando a volta.

 

Froilán quedou prantado no corredor, mirándome avanzar cara a porta da sala das computadoras, predecindo unha hecatombe.

 

-      ¿Ves como abre? – díxenlle, aínda que era obvio, ben se vía.

 

Entrei satisfeita por lle levar a contraria e ter razón, vino desaparecer detrás da porta que se pechaba.

 

-      Benvida Rita – dixo a voz de muller.

 

-      ¿Como que “benvida”? Xa me viches antes – solteille sen reparar en que me chamase polo nome.

 

-      Antes ¿cando? – preguntou a muller.

 

-      ¿Que pasa o nivel de electricidade estática esa afectouche máis a ti do que se supoñía que me ía afectar a min? – rin da muller.

 

-      A min non me afecta a electricidade estática, eu prodúzoa – dixo a muller.

 

Sen que lle prestase atención, lía con coidado os letreiros que antes apuraban ante os nosos ollos aquel idioma estranxeiro.

 

-      A ti si que che afecta, pero non hai perigo – dixo a muller.

 

-      Antes dixeches que era moi perigosa – solteille.

 

-      Antes ¿cando? – volviu preguntar.

 

-      Ai, que carallo – desesperoume a máquina e saín da sala.

 

Sen problema, por suposto; sen averiguar nada das máquinas, por suposto. Froilán agardaba por min do outro lado. Sen expresión.

 

-      ¿Que pasou? – preguntou.

 

-      ¿Que é a electricidade estática? – pregunteille de volta.

 

-      A que deixan os aparatos eléctricos no ambiente – respondiu - ¿por que? ¿douche unha descarga?

 

-      Non ¿que dis? Non me dou nada, pero a tipa esa está mal – díxenlle.

 

-      Díxoche que saíses que te ía frixir – riu Froilán.

 

-      ¡Que non! Que me recoñeciu e todo, o que pasa é que non se lembra de que estiven antes contigo... ou se fai a tonta, a min púxome dos nervios, foille máis efectivo que a ameaza da electricidade estática – razoaba comigo mesma.

 

A Froilán non lle pareciu tan irritante coma a min.

 

-      Daquela non se trata dunha muller, é unha computadora – afirmou – e polo que se ve só te recoñece coma parte do sistema se estás soa. Cando entramos xuntos non te recoñeciu, debiunos tomar por un só ente, analízanos coma un todo, curioso ¿non?

 

Non lle respondín, non tiña moita experiencia en tecnoloxía, a min parecíame curioso todo, desde o comezo ate o final.

 

-      Iso explicaría as súas lagoas de memoria, pero é inconsistente o de que se abran as portas aínda que esteas ti, e co da garda vermella e tal – dixen, por levarlle a contraria máis que nada, porque estaba de non.

 

-      Si, efectivamente non o explica – zanxou - ¿Averiguaches o que querías averiguar dos ordenadores?

 

-      Claro – mentín.

 

-      Claro – notoumo, era obvio.

 

-      ¿Que tal se imos á sala de control, a ver que atopamos alí? – suxerín e ordeei.

 

Froilán accediu e botamos a andar, foinos máis difícil decidir por que corredor botar a andar unha vez tivemos opcións nas dúas mans, e moito máis determinar cal das múltiples portas eran as da sala de control.

 

-      E a min que me sigue parecendo unha boa idea o de poñer indicadores... – bromeaba Froilán.

 

-      Si, sería un detalle pola súa parte – respondín sen lle prestar demasiada atención - ¿e se estiven antes aquí? Noutra viaxe, pero noutra que fixen despois de agora, porque antes lembraríao ¿non?

 

-      Pode ser unha explicación, aínda que nese caso imaxino que serías espabilada dabondo como para deixar as cousas solucionadas para este momento, se non ¿que sentido tería? Imaxino que o deixarías preparado para que nada máis puxeses o pé aquí te levase ó punto onde se solucionan as cousas, ¿que sentido tería que tiveches o poder de programar o sitio este para recoñecerte e guiarte polo bo camiño e se limitase a darche a benvida?

 

-      Igual é que non son tan espabilada – dixen véndolle o sentido ó seu razoamento.

 

-      Esa tamén pode ser unha explicación, pero igual ten máis sentido que o programador fose outra persoa que te coñecese – dixo el.

 

-      Igual de pouco espabilada claro, porque ¿que sentido tería...? – rin.

 

Froilán arqueou a cella.

 

-      Sala de control – dixo a voz de muller abrindo a porta ó pasar por diante.

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 154

September 10, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 154. Garlopa

Garlopa: ferramenta de carpintería máis longa que o cepillo e con puño, que serve para labrar ou tornar lisas as superficies de madeira. Pasoulle a garlopa ás táboas cas que ía facer un banco.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

Suave coma se unha garlopa lle pasara porriba, así sentía ó novo Froilán. E por moito medo a que a garda vermella volvese que dicía ter quedou durmido antes ca min. Igual era que mo pasara a min, porque por moita despreocupación que aparentase sentía unha certa angustia ó mirar para a porta, durou ate que esquecín o que me preocupaba e quedei durmida.

 

As luces prenderon soas antes do amencer, imaxino que a modo de indirecta para erguernos. Quizais levaban máis tempo acesas do que eu acordei pero dábame a impresión de que non.

 

-      ¿Que hora é? – removíase Froilán.

 

-      Non teño nin idea, debe estar a piques de amencer – trataba de buscar unha fiestra para comprobalo.

 

Debía ser o instinto, el tamén se erguiu buscándoa.

 

-      Isto parece un cárcere – concluíu.

 

-      É unha fábrica, non un hotel – rebatín.

 

-      E nos somos escravos, non turistas – zanxou.

 

E tería razón, mais un ulido apetitoso nubrounos a razón e fíxonos apurar máis do que o fixera a insistente luz branca que nos ameazaba desde o teito. Saímos da habitación sen notar diferencia ca noite anterior, supuxéramos que debería haber actividade, xente correndo dun lado ó outro, barullo, e non, silencio, corredores baleiros e brillantes.

 

-      Creo que o ulido ven de aquí – tirou de min Froilán.

 

Era un comedor grande, cunha área de autoservicio con vitrinas cheas de comida apetecible, ulía a café, a chocolate, a zume de laranxa; e, porén, ninguén.

 

-      ¿Que facemos? – preguntou Froilán.

 

-      Eu morro ca fame ¿intentámolo? – respondín.

 

Respondín referíndome a intentar achegarnos á liña de servizo e coller algo para comer, había de sobra e nós tampouco éramos de tanto comer que botasen de menos a nosa parte. Non o pensei máis, Froilán tratou de resistir un pouco pero xa tiña a bandexa na man cando eu me abalanzaba sobre os bolos de leite. E non pasou nada. Nin pasou nada cando rematamos e deixamos os restos na papeleira e os pratos no fregadeiro. Tan só silencio e unha luz potente que nos seguía ó longo do corredor baleiro.

 

-      Isto é un laberinto, deberían poñer sinais indicando polo menos a saída – miraba de redor Froilán.

 

-      Creo que este é un corredor distinto, aquí non hai portas – dixen.

 

-      Xa, o que non vexo tan claro é cara onde imos – rosmou.

 

Íamos cara adiante, tampouco tiñamos máis traballo que facer. As instalacións debían ser inmensas, andivemos máis de cen metros ó longo, torcemos e andivemos outro tanto, superada a segunda curva vimos un cambio de textura.

 

-      ¿Seguimos? – preguntou Froilán.

 

-      Si – case ordeei – bueno, eu si.

 

A cella de Froilán díxome que igual me debería cortar un pouco, pero non lle fixen caso. Seguín cara adiante, el tamén.

 

-      Case da medo averiguar o que é isto – dixo.

 

-      O que queiras, pero iso non nos vai deter ¿non? – arqueei eu a cella que tamén sabía.

 

Froilán sorriu.

 

A porta que nos esperaba ó remate do corredor abriuse nada máis nos aproximamos.

 

-      Temos que darlle voltas a iso de que a programación deste sitio te recoñeza – dixo no meu oído Froilán.

 

-      Si, pero noutro momento – reubiqueino, estábamos cruzando unha porta cara o descoñecido, non era aquel o momento oportuno.

 

Tampouco había moito. Unha sala de máquinas, ou iso parecía, a estancia estaba baldeira, pero nas paredes había centos de miles de luces que escintilaban en diferentes cores. E silencio, tamén había silencio.

 

-      ¿Ti entendes disto? – pregunteille a Froilán.

 

-      Non, a verdade; se me quitas das emisoras e os motores fora borda... – dixo medio rindo de min por semellante pregunta.

 

Avanzamos tratando de ler nalgunha etiqueta escrita en estranxeiro o significado daquela tecnoloxía.

 

-      Bo día – dixo unha voz de muller.

 

-      Bo día – respondemos dando voltas para localizala.

 

-      O nivel de electricidade estática da sala non é óptimo para o seus organismos, deberían saír á maior brevidade – dixo a voz de muller.

 

-      Tiñamos que comprobar uns datos – dixen – pero non localizamos a máquina...

 

-      Veñan á oficina de control, desde aquí poden realizar as comprobacións que desexen – dixo a muller.

 

-      Está ben – dixo Froilán tirando de min.

 

-      Non, nós queremos ver as máquinas... – resistíame aínda sen ter nin idea de para que valían aqueles trastes.

 

-      Fagan o favor de abandoar a sala, as portas pecharanse automáticamente en vinte segundos, é pola súa seguridade – ameazaba a voz.

 

-      ¡Está ben! – berrou Froilán arrastrándome.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)