Entrar

 
usuario
 
 
 
Cerrar

registro




Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo.

 
  • Identifícate
  • Regístrate

 

en

julio de 2013

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 152

July 30, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 152. Ébano

Ébano: árbore propia de África ecuatorial, de 10 a 12 metros de altura, de tronco groso, copa ancha, froitos en forma de baga e madeira de cor negra. Onte merquei unha figura de ébano na feira das Marabillas.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

A cuñada resultoulle máis fácil do que esperaba; aínda que, como lle dixera o seu xefe, facía o que el lle mandaba, non se complicaba demasiado; mellor dito, non traballaba demasiado. Descansou, sen complexos, en Adina; a súa indiferencia dáballe total liberdade e a liberdade doulle poder.

 

Comezou delegando nela os informes, despois as reunións, despois as festas informais e despois as festas formais tamén. Adina soupo aproveitar ben cada oportunidade e o seu ex-xefe non protestou porque os resultados eran os correctos e temía que ca súa cuñada non chegasen a iso. Non lle quitou o cargo, nin ascendiu a Adina, ¿para que? ¿para poñerlle o seguinte chanzo máis fácil? Tampouco era tan tonto, os resultados eran bos e a súa cuñada o cortalumes perfecto.

 

Adina foi o suficiente lista como para non reclamar o que era seu por dereito, igual non por dereito pero si por traballo. Pero tampouco era tan tonta, non só traballaba, acumulaba apoios.

 

-      Adina, vin o outro día unha figura de ébano preciosa – comentáballe a cuñadísima.

 

Adina non sabía que era o ébano, un material seguro, pero non que tipo de material; non llo dixo, seguiulle a corrente ate ter un momento no que poder consultalo.

 

-      Case a merco, pero é demasiado grande para traer no coche oficial, e claro, o meu cuñado ponse tonto cando fleto un camiñón para as miñas cousas, nin que o pagase el, para as súas non ten tantos reparos – falaba con confianza a muller.

 

Adina calaba, non tiña alternativa, falar mal do seu ex-xefe poñeríaa en serios apuros; a cuñada podíase queixar, pero se o facía ela, cada palabra inoportuna chegaría ó peor sitio posible. Falar ben do seu ex-xefe e levarlle a contraria á cuñada suporíalle perder as facilidades cas que contaba neses momentos. Non eran xente de admitir ideas intelixentes, tan só confirmación e aceptación.

 

Pero calar e conter a rabia producía unha reacción en cadea non demasiado recomendable. Durante días non paraba de darlle voltas no estómago, utilizaban o transporte para traer unha figura grande dabondo para non caber nun coche oficial e polo tanto cara, e ela case tiña que lavar a roupa pola noite para poder usala ó día seguinte. Pero, tamén, calar diante da cuñada non significaba que tivese que calar diante de todo o mundo, só que tiña que buscar a xente axeitada a quen contarllo. Nas horas perdidas de insomnio confeccionou a lista de líderes máis manipulables, e ocupouse de que lles chegara polo camiño correcto a nova de que o seu ex-xefe empregaba de maneira habitual os transportes de mercancías do goberno para os seus fins particulares, recalcando que estes fins particulares cinxíanse a traer de fóra luxosas figuras innecesarias.

 

Non era un rumor mortal, quen máis quen menos facía o mesmo, non igual co transporte, pero cos coches oficiais, ou simplemente ca man de obra.

 

-      ¡Que torpe es! – falaba consigo mesma – tes que buscar algo máis.

 

Había abondo. Só tiña que atopar algo que os outros non fixeran.

 

-      ¡León! ¡León! – berraba o encargado do supermercado - ¿onde está a mercancía?

 

-      Non o sei, señor – baixaba a cabeza un León novo.

 

-      ¿Como que non o sabes? O teu traballo é colocar a mercancía nas estanterías e non está, saberás onde a deixaches ¿non? – berraba abondo o encargado, para que na tenda todo o mundo soubese que a culpa era do rapaz e non del.

 

-      Non sei, señor – parecía que era o único que sabía dicir.

 

-      ¡Non o sabe! ¡Estou rodeado de inútiles! – berraba o encargado – a ver, o camión chegou e deixou a mercancía, ¿onde a deixaches? ¿no almacén?

 

-      Non, señor – respondía León ca cabeza baixa.

 

Adina observaba a escena con atención, desde que deixara a casa dos pais vivía nun pequeno piso preto das grandes casas dos líderes do goberno amarelo; desde aquel momento, o sitio máis próximo para mercar era aquel almacén, e nunca prestara atención á xente que traballaba alí. Normalmente eran fantasmas silenciosos que recollían as cousas que caían, cobraban na caixa e limpaban o chan nos días de choiva.

 

-   Non, señor ¿que? – berraba máis, se era posible, o encargado.

 

-   Non, señor, non chegou o camión – dixo con timidez o rapaz.

 

-   ¿Non veu o camión? ¿Outra vez? – baixou o volume de maneira significativa o encargado.

 

León asentía ca cabeza aínda baixa.

 

O encargado deixou ó rapaz recompoñendo a vergoña no medio dunha superficie baldeira e dirixiuse ás oficinas. Adina quixo dividirse para preguntarlle ó rapaz se iso pasaba a miúdo e pegar a orella á porta do despacho do encargado para saber a quen ía chamar. Viu que o rapaz era un obxectivo máis asequible así que aproveitou para escoitar a conversa do encargado, con el falaría en calquera outro momento.

 

-      Si, outra vez – dicía case sen voz – non, non se queixou ninguén aínda... mandareilles estender a mercancía que hai, coma das outras veces, os mércores non ven moita xente, non creo que se note... vale, vale, farémolo así... espero que así sexa... si, aquelas vacacións das que faláramos, por exemplo.

 

 

Non, non esperaba que aquela fose a última vez; Adina recoñecía pefectamente aquelas “esperanzas”, esperaba unha recompensa; ela, só tiña que averiguar de quen.

 

-      Mira, Adina ¿a que queda monísima no salón? – a súa xefa ensináballe unha foto dunha figura feminina de ébano suxeitando un xarrón que chegaba case ó teito dun salón recargado de cousas esaxeradamente luxosas.

 

Baixou a cabeza coma o rapaz dos grandes almacéns.

 

-      Si, é preciosa – dixo ca súa falsa humildade.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 151

July 23, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 151. Dominó

Dominó: xogo composto por vinteoito fichas divididas en dous cadrados, cada un dos cales leva marcados entre un e seis puntos ou ben está en branco, e no que gana o xogador que, mediante diversas combinacións, se desfai antes das súas pezas ou ben acaba con menos puntos cando se cerra o xogo. Chegou tarde porque estaba botando unha partida de dominó na taberna.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

Adina vía caer na súa imaxinación as cabezas dos seus inimigos coma fichas de dominó no chan dun polideportivo. Aínda non mandaba, aínda os inimigos non o eran de verdade. Pasou a súa infancia baixo a influencia do goberno vermello, quizais foi iso o que a convertiu nunha máquina política precisa. O seu pai, Íñigo, traballaba día e noite na fábrica; a súa nai, Esperanza, cosía día e noite para conseguir a liquidez que lle faltaba á familia. Non facía unha costura en serie coma a que se vendía no meu Super Gangas, non, ela cosía a medida para os grandes líderes do goberno vermello que non podían lucir igual que o resto por moito que o predicasen. Entraba nos rincóns máis íntimos das altas esferas, e con ela a pequena Adina, que ó comezo miraba a aqueles homes e mulleres que aparecían nos grandes carteis de propaganda coma ídolos que só dicían cousas importantes.

 

-      Esperanza, querida, este ollal está media centésima máis pechado que o resto, tes que corrixilo inmediatamente – aleteaba un home alto e forte con pinta de xeneral implacable.

 

E a pequena Adina vía a súa nai buscar con nerviosismo entre as súas cousas un pequeno gancho afiado para cumprir as ordes de aquel home grande.

 

Co tempo aqueles ídolos importantes transformáronselle en seres caprichosos e extremadamente vulnerables. A máis mínima inconveniencia alterábaos, ó máis mínimo detalle sacábaos do seu ser. Acompañaba a súa nai, non xa como o pequeno estorbo que non tiñan onde deixar, senón como a axudante dilixente que estudaba os ocos na estructura e as posiblidades de coarse por eles. Non lle foi difícil, coma nada des que se decatou da insignificancia das cousas. Dun lado, vía á súa pobre nai cos ollos encollidos de afinar a agulla nos tecidos caros que viñan de fóra para non estropealos, porque arruinar unha de aquelas pezas podíalle supor a morte, ben o sabía, substituía á última que o fixera. Do outro, vía a aquelas mulleres e homes en roupa interior, cas súas graxas e as súas miserias. Non fui capaz de gardarlles a mesma pelitesía que súa nai, porén foi intelixente dabondo como para non demostrarllo, abaixaba a cabeza cando correspondía e finxía un pulso inestable cando a voz subía de ton.

 

O paso adiante douno de xeito natural, finxindo interese polas frivolidades que os mantiñan ocupados. Non era difícil impresionalos, na súa desidia eran incapaces de lembrar un nome dunha vez para outra, incapaces de memorizar unha cara, e resultáballes marabilloso que alguén lembrase os miles e miles de detalles das súas apaixoantes vidas, que lles preguntase polas súas cousas, non llo tomaron por atrevemento como lle advertía a nai, tomáronllo por iniciativa.

 

Con pouco máis de vinte anos comezaba a súa carreira dentro da organización do goberno vermello, á suficiente distancia para percibir a tensión e a ameaza; á suficiente distancia para parecer un dos motores do cambio sen acabar condenada por traidora.

 

Comezou cun cargo pequeno, valorábana, pero eran demasiados a repartir, demasiados a berrar, demasiados máis fortes.

 

-      Adina, tes que entender que hai xente que leva moito máis tempo ca ti traballando – dicíalle o novo líder.

 

-      Ademais, seguro que te sintes máis cómoda nun posto menor, ó final non facías gran cousa no anterior goberno, é mellor que te vaias afianzando con tranquilidade – dicía o segundo de a bordo – facémolo por ti, a xente pensa que isto é andar de leria todo o día, pero acaban queimándose ¿sabes?

 

-      Exacto, é o mellor para ti – concluíu o líder na súa grandilocuencia.

 

Ela conformou, aprendera a paciencia do seu pai. Tamén aprendera da súa nai a rematar ben as costuras e a non deixar cabos soltos e, do goberno vermello, aprendiu o que non se debía facer. A ansia non era boa conselleira, mellor era ser considerada coma un moble insignificante que coma un perigo real. Non duraría nin tres horas sentada á súa cadeira tapizada de amarelo se o gran líder e o seu parásito se decataban das súas intencións.

 

Só tivo que agardar a que os que a precedían se precipitasen, a que se lles escapase un pensamento discordante, e tampouco foi moito. O novo líder do goberno amarelo deixou de existir en dous anos, foi o seu segundo quen se encargou del. Mentres, a esfera de Adina ampliábase, comezaba a ser aquela moza-muller simpática que se levaba ben con todo o mundo porque non representaba perigo. Comezaba a encargarse de tarefas máis complexas e a ter acceso a xente máis influínte. Non acceso no sentido físico, de sempre andivera mezclada con eles; acceso no sentido de poder.

 

-      Pronto vou deixar de ser o teu xefe – explicoulle.

 

-      ¿E iso? – preguntou ela mostranto interese, preoucupación, consideración.

 

Pero non demasiada, era fundamental conter a alegría que lle supoñía librarse do máis grande cacique que se lle cruzara por diante, e iso era moito dicir tendo en conta os parámetros nos que se movían.

 

-      Vou formar parte do goberno central – tratou de falar con modestia o home.

 

Pero non lle serviu de moito, notábaselle que desbordaba fachenda.

 

-      Ah, vaia; pois parabéns, aínda que lamento perderte como xefe – mentiu – deixa a alguén bo no sitio.

 

-      Claro muller, xa a coñeces, vai ser a miña cuñada – destrozou as súas expectativas con dúas palabras – non vas notar cambios, deixo o cargo porque non pode haber duplicidade, pero ela fai todo o que eu lle mando...

 

Deixou a frase sen rematar porque o fin obvio era “por iso a eliximos”.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 150

July 16, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 150. Claudicar

Claudicar: darse por vencida nunha empresa ou proxecto que non se é quen de realizar, e deixar de realizar o esforzo que se lle dedicaba. Non tivo máis opción que claudicar antes de que a bola de neve o levase por diante.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-      ¿Era así de fácil? – riu Froilán na miña orella.

 

-      Vese que si – rin de volta.

 

Aínda que sabía de sobra que non podía ser, claro que, a dicir verdade, nunca o intentara, quizais si era así de fácil.

 

-      Volven, teñen que volver, non poñades esa cara de satisfacción, seguro que foron por reforzos – a doutora non claudicaba.

 

-      Claro, teñen que ir por eles, non hai teléfonos – rin da médica con descaro.

 

Con tanto descaro que o cóbado de Froilán me chamou a capítulo, el que fora o primeiro en rir.

 

-      De calquera xeito, non tes de que preocuparte, non fan falta reforzos, non vimos facer dano, como dixo Íñigo “somos de dentro” – tratei de tranquilizala, non por ela, senón porque quería avanzar.

 

Quería ver a fábrica, quería entender que era aquela magnífica instalación.

 

-      O que pasa é que non nos coñeces porque somos dunha división especial á que a xente coma ti non ten acceso – a cara de Froilán non tiña xeito.

 

-      Si, eso ten sentido – dixo a doutora.

 

Froilán abriu a boca máis aínda que cando marcharon os gardas e repetía en silencio a mesma pregunta “¿era así de fácil?” e case diría que me miraba con admiración.

 

-      Temos que revisar as instalacións, non quería dicilo diante de Íñigo para que non se puxera nervioso, a xente tende a pensar que o está facendo mal cando alguén fai unha inspección e ponse a defensiva, por iso vimos de incógnito – Froilán torcía a cabeza para que a doutora non lle vise escarallarse – andábamos revisando os cultivos e o demais xa o sabes.

 

-      Daquela teño que comprobar que o golpe non sexa perigoso – preocupouse en serio por primeira vez a doutora.

 

-      Non te preocupes, non levamos golpe ningún, arrolamos ó dar un paso atrás cando baixou a barreira, había lama no camiño – e o mellor de todo é que me saía sen pensar, sen que me tremase a voz, sen dubidar.

 

-      Ah, vale ¿daquela estades ben? – asegurábase a doutora.

 

-      Si, bueno, xa ves – dixen facendo un aceno de desgusto polo estado da nosa roupa, como se iso fose o realmente importante.

 

-      Esas cousas é mellor facelas de día, nos campos non poñen iluminación artificial para non distorsionar os resultados, xa sabedes – explicou a doutora.

 

-      Si, sabémolo, o que pasa é que queríamos adiantar traballo, aínda non traíamos sono e... bueno, se nos dicides onde podemos descansar... hai habitacións para o persoal ¿verdade? Haberá algunha libre ¿non? – preguntaba coma se controlase.

 

-      Claro, claro, xa lle digo a Íñigo que vos leve – dixo saíndo da habitación.

 

En poucos minutos tíñamos a Íñigo cun sorriso encantador disposto a aloxarnos na mellor habitación que a misteriosa fábrica podía prover, actuaba da mesma maneira que nos campos, pero desta vez podíamos escoitar o que dicía.

 

-      Aquí están as habitacións de non sei quen, aquí os vestuarios, aquí... – igual lle debera prestar atención, pero estaba cansa – todas estas están baldeiras, elixide as que queirades, ou a que queirades, que tampouco vou eu... – sorriu con picardía.

 

-      Esta mesma – sinalou Froilán unha porta.

 

-      Achégate máis – indicou Íñigo – parece que non te recoñece, debería abrirse, igual estás lonxe.

 

Froilán aguantou a respiración, miroume non sabendo que facer.

 

-      Perdóanos Íñigo, é que estamos algo atontadas aínda – adianteime a tocar a porta.

 

Non cheguei a facelo, cando estaba á altura de Froilán a porta abriu, tal como dixera Íñigo que debía facer. Eles respiraron, ambos tiñan medo, un porque sempre andábamos no fío dunha navalla moi afiada, o outro porque seguramente a doutora se fora da lingua. Entrei, era unha habitación sinxela cunha cama amplia e un par de portas que pechaban un armario pequeno e un cuarto de baño completo aínda que pequeno tamén. A porta pechou en canto Froilán se decidiu a entrar, sen darnos oportunidade de despedirnos de Íñigo, tampouco el dixo nada.

 

-      Non me jodas que era así de fácil – dicía un Froilán incrédulo sentando na cama.

 

-      Parece que si – sentei ó seu carón.

 

-      ¿E como che dou por aí? – mirábame coma aquel día no Chipirón.

 

-      Medrei escoitando que os do goberno vermello eran tontos de remate – dixen.

 

-      Iso é o que se di dos que viñeron antes, pero igual durmimos cun ollo aberto, polo que poida chegar por esa porta pola noite – volviu o Froilán rosmón.

 

-      Ti durme como queiras, eu simplemente vou durmir – crucei para o outro lado por enriba da cama – pero se ven alguén a matarnos despértame e intentamos o de viaxar e tal... ¿por que me viría semellante cousa á cabeza? Chego a facelo cos do goberno amarelo e non o conto ¿ou si? Mira que se era o único que había facer...

 

-      ¿Canto tempo hai que nos coñecemos? – preguntou sen vir ó caso.

 

-      Non sei, unha semana ou dúas ou... – botaba contas - ¿por?

 

-      Non, por nada, voume duchar – erguiuse e foi cara o cuarto de baño - ¿ves?

 

Non, non volvera o Froilán rosmón.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 149

July 9, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 149. Bucólica

Bucólica: que fai referencia ou evoca a vida do campo e dos pastores e, por extensión, que fai referencia á natureza ou á vida en contacto ca natureza. Verdes si que é unha paisaxe bucólica.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

A doutora saíu dunha porta que había ó fondo da sala ó tempo que nós entrábamos pola que daba ó corredor.

 

-      ¿Que pasou Íñigo? Ves moi apurado ¿ou? – dicía a doutora colocando a bata.

 

En canto rematou de abrochar o último botón e erguiu a vista para mirar ó vello abriu os ollos coma pratos.

 

-      Levaron un golpe – explicou Íñigo con voz de neno bo.

 

A doutora mirábanos máis coma se tivésemos a peste que se levásemos un golpe. Tardou en achegarse para comprobar o que lle dicía o vello e cando o fixo non nos tocou, analizábamos coma se fósemos unhas bacterias atrapadas nun portaobxectos debaixo da lente do microscopio.

 

-      Atopeinos nos campos – Íñigo fixo un aceno ca cabeza cara fóra.

 

-      Xa vexo, xa – dixo a doutora mirando o barro da nosa roupa.

 

-      Ela aínda lembra algo, pero el non, claro, caiu de máis alto – Íñigo insistía na súa teoría.

 

Froilán volviu a conter a risa e a doutora mirou ó pobre vello con cara de poucos amigos.

 

-      ¿De máis alto? – reprochou – tes cada cousa. Sentade por aí – ordeou sinalando a unhas cadeiras que había a carón da porta pola que saíra.

 

Sen quitarnos o ollo de enriba achegouse a Íñigo e falou en voz baixa con el aínda que podíamos escoitar con claridade o que dicían.

 

-      ¿Quen son? Eu non as coñezo ¿pasaron por seguridade? – preguntaba a médica.

 

-      Pasaron – Íñigo non entendía o interrogatorio, aínda que el tamén tivera as súas dúbidas.

 

-      ¿Con quen falaches? – a doutora estaba cada vez máis nerviosa.

 

-      ¿Con quen ía falar? De noite non hai ninguén, ben o sabes, pasamos polo arco e non dou aviso ningún, daquela son de dentro ¿non? – Íñigo falaba en serio, coma se fose unha proba irrefutable.

 

-      Si, en principio si; pero, é que todo isto é moi raro ¿como ían contratar xente nova sen avisarnos? Todo isto é moi raro – repetía a muller.

 

-      Raro ou non haberá que mirar se teñen algo, mira que se lles da unha embolia e morren... – Íñigo aínda seguía empregando a voz de inocente.

 

-      Pois igual nos viña ben... – dixo a doutora con voz tétrica.

 

Froilán e máis eu mirámonos.

 

-      Calquera deixa que nos toque – díxenlle polo baixo.

 

-      Tranquila, non parece moi decidida a facelo – rosmou Froilán con retranca.

 

-      ¿Quen sodes? – espetou a doutora de súpeto mirándonos en fite.

 

Froilán erguiuse coma se acabase de falarlle un almirante. Eu non lle quitaba ollo á doutora e trataba de pensar nunha resposta que salvase o noso pescozo.

 

-      Eu son Rita – dixen esquivando ó Froilán escudo.

 

-      ¿E ti? – preguntoulle a Froilán.

 

-      Eu Froilán – respondiu desafiante.

 

A doutora agarrou a Íñigo do brazo e saíron da consulta pechando a porta detrás de si.

 

-      ¿Podes ir espabilando? Deberíamos estar de camiño de volta a algún dos sitios dos que vimos, tes abondo onde elixir, non facemos máis que saltar de aquí para acolá e agora a tipa nin se move – Froilán enfurruñado axitaba os brazos e contiña as ganas de berrar esta vez.

 

-      Non, ten que haber unha razón pola que estamos aquí – púxenme firme.

 

-      Claro que a hai, é a mesma razón pola que imos ós outros sitios, o que pasa é que non sabemos cal é, e non deberíamos correr o risco de averiguala, moito menos tendo do outro lado da porta á doutora psicópata – Froilán alzaba un pouco máis a voz.

 

-      Joder tío, esta é a fábrica, aquí está a orixe de todo ¿non lembras o que dixeron Hana máis Raúl e os outros? – erguinme tamén para poder miralo un pouco máis á par.

 

-      Conócese que teño o instinto de supervivencia más a flor de pel ca ti, a estampa bucólica da luz das estrelas sobre os prados debiuche adormecer o sentido – seguía rosmando.

 

Pero a porta interrompeu o seu discurso, a doutora entrou acompañada de dous gardas vestidos dun granate impecable, con cara de poucos amigos e algo de sono.

 

-      Aquí están – sinalounos.

 

-      Vémolos. Gracias – díxolle un dos gardas con bastante malos modos.

 

-      As súas credenciais – esixiunos o outro garda.

 

-      É que non as levamos enriba – dixen.

 

-      Daquela van ter que vir con nós – dixo.

 

-      Non – espetei con forza.

 

Os gardas quedaron paralizados, Froilán agarraba o corazón non sei se para sentilo ou para que non lle escapase, a doutora dou un paso atrás.

 

-      Desculpe, non é unha petición, é unha orde – dixo o outro garda.

 

-      Desculpen vostedes, non acepto ordes, quedamos aquí – ataquei de novo.

 

Os gardas miráronse, saudaron á doutora e retiráronse, sen mediar máis palabras, sen máis insistencia, sen máis violencia. A doutora víaos marchar perplexa, mirábanos a nós, miraba á porta aberta e baleira con desesperación.

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 148

July 2, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 148. Agradar

Agradar: producir agrado, gusto ou satisfacción. A túa decisión agradoulles.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

Eu caín ó chan co susto, Froilán mirou ó vello, miroume a min, non sabía se rir, se coller medo, se saudar.

 

-      ¿Estás ben mulleriña? ¿Pero que vos pasou? Estades cheos de barro ¿andivestes a tombos? – preguntaba o home sen parar.

 

-      Non, collemos medo cando baixou a barreira, non contábamos con ela – explicou Froilán.

 

-      Ela vese fácil de escorrentar, pero un home grande coma ti... Ui, agora que o penso, se non contábades ca barreira é que sodes de fóra – púxose á defensiva o vello.

 

Froilán apuroume ca cella para que me erguese e case tirou de min para fuxir.

 

-      Claro que a xente de fóra non pode entrar aquí, así que debedes ser de dentro... – seguía co razoamento o home – pero se fósedes de dentro eu teríavos que coñecer...

 

O vello falaba cambiando a cara de alta desconfianza a cándida amabilidade. A Froilán tamén lle cambiou a cara, marchoulle o apuro e arqueaba as cellas aspirando paciencia, torcendo a boca para indicarme que o vello non debía andar moi ben da azotea. No que un e outro meditaban as súas conclusións erguinme e sacudín lixeiramente a terra da roupa, non saiu, enzoufeina máis, encollinme de ombreiros xogando a carta da inocencia para que non parecese tan malo.

 

-      Daquela ¿como pode ser? – rematou por fin o vello.

 

-      Igual se nos di onde estamos podémoslle aclarar se somos de fóra ou de dentro – dixen.

 

Froilán asasinoume, linlle claramente na mirada que acaba de admitir que éramos de fóra, aínda que a min non mo parecía, simplemente admitira que estábamos desorientadas.

 

-      ¡Aha! ¡Que boa idea!... Claro que é moi raro que non saibades onde estades se sodes de dentro... – O vello non se decidía.

 

Froilán erguiu os brazos ca desesperación e dou voltas de redor.

 

-      Non, verá, é que levamos un pequeno golpe e estamos desorientadas – tratei de levalo ó meu terreo.

 

-      Nese caso igual é mellor que vos leve á enfermería, os golpes na cabeza son moi malos – dicía o vello.

 

-      El débeo saber ben – rosmou Froilán na miña orella.

 

Agora fun eu a que lle arqueou a cella. O vello pasou entre nós e cando nos levaba uns pasos de vantaxe mirou cara atrás e fíxonos un aceno para que o seguísemos.

 

-      Veña, andade, a médica ten que vos mirar, os golpes na cabeza son moi malos – dicía.

 

Froilán ría polo baixo do seu propio chiste, a min dábame pena o vello e os seus delirios, pero tampouco podía evitar rir.

 

Atravesamos os campos de labradío que víramos regar por aquel artiluxio fantástico, camiñamos polo carreiro de dúas rodeiras no que durmíramos despois da viaxe, guiadas polo vello, acompañadas polas estrelas. Ou os ollos se nos afixeran á escuridade, ou a claridade era cada vez maior. O vello camiñaba a modo, pero con paso firme, facía un aceno cada vez que o aspecto do cultivo cambiaba, coma se estivese facendo de guía turístico explicándonos os detalles do entorno, aínda que non falaba, polo menos non en alto. Ó remate do camiño víase un edificio enorme, rodeado de luces, unha estructura que se me facía coñecida.

 

-      Eu coñezo isto – dixen.

 

-      Ben, ben, iso é que o golpe non foi tan forte ¿e ti? – preguntoulle a Froilán.

 

-      Non, eu non – respondiu.

 

-      Claro, é normal, es máis alto, caeches de máis arriba – razoaba.

 

Froilán mordía os beizos para que non lle escapase a gargallada.

 

-      Eu coñezo isto – repetín a punto dun ataque de pánico.

 

A forma de cárcere que adoptaba o edificio conforme nos achegábamos non me agradaba, resultábame demasiado familiar no sentido desagradable da palabra.

 

-      ¿Que é? – preguntou Froilán polo baixo.

 

-      Parécese ó edificio da fábrica – respondín – non estou segura, nunca o vin de tan preto...

 

-      A fábrica está do outro lado – dixo o vello con naturalidade – da moito que andar e non ule demasiado ben, e que o diga eu que ando co esterco decote xa se pode crer.

 

Froilán agarroume da man con forza, a entrada ó que o vello chamaba enfermería estaba cada vez máis preto e, de súpeto, as luces dábanlle un aspecto sinistro en lugar de claro.

 

-      ¿Corremos? – preguntou Froilán.

 

-      Non neno, non hai apuro, ademais igual che da vertixe e volves caer – recomendou.

 

Froilán mirábame fixamente para aclararme que se refería a correr para o outro lado, a fuxir. Díxenlle que non, tiña que haber unha razón pola que acabáramos alí e debía ser importante cando non puidera viaxar nun momento de estrés.

 

O edificio por dentro era máis tranquilizador, non parecía sequera unha instalación do governo. Era unha instalación pulcra, ben iluminada, silenciosa, moderna, operativa. O vello pasou polo arco de seguridade que había dividindo unha entrada ampla de mármore branco con debuxos en negros enmarcados en filigranas de metal dourado e unha parte que parecía máis reservada.

 

-      Veña, que non teña que tirar por vós coma se fósedes crianzas – rosmou o vello.

 

Seguino sen pensar, aínda ca sensación de que un raio infernal me ía partir en dúas ó non coincidir a miña información xenética ca recoñecida polo escaner. Froilán non parecía tan decidido, seguiunos porque non lle dou para soltar a miña man. Porén, non sofremos dano algún. Os corredores eran espaciosos, con portas pechadas todo ó largo, nin os nosos pasos rompían o silencio.

 

-      ¡Doutora! ¡Doutora! – berrou o vello.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)