Entrar

 
usuario
 
 
 
Cerrar

registro




Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo.

 
  • Identifícate
  • Regístrate

 

en

junio de 2013

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 147

June 25, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 147. Zurcir

Zurcir: coser unha peza de roupa por onde está rachada ou moi gastada, imitando o tecido e de maneira que se note o menos posible. Zurciu os calcetíns no calcañar.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-      Aínda que me da unha certa tranquilidade, non son de agobiarme, pero teño que admitir que saber que o meu fillo terá alguén que mire por el de vello é reconfortante ¿e como está ese meu fillo de cando ti naceches? – preguntou divertida a Rita avoa.

 

-      A reposta igual non é tan traquilizadora – respondinlle.

 

-      ¿Que resposta? – preguntou Froilán poñéndome a man no ombreiro.

 

Poñéndome a man enriba do ombreiro sorprendendo á Rita vella e deixándome inconsciente a min. Cando recobrei o coñecemento sentín o frío do resío, a dureza do chan e o cansanzo do despertar despois dunha viaxe, comezaba a recoñecer os síntomas. No ceo estrelas, de redor vexetación.

 

-      Como me doe a cabeza – rosmei - ¡Merda! Rompín o pantalón.

 

-      Pois zúrceo e xa – rifou desde o alto un Froilán ó que non lle vía máis que as pernas – e se che doe a cabeza aguantas, como me dicías ti a min.

 

Díxoo con todas as letras, sen o máis mínimo ápice de compaixón. Non lembraba dicirlle tal, pero a verdade é que tampouco tivera moita consideración cando se queixaba, aínda máis, creo que ate me rira del nalgún momento.

 

-      Que frío fai ¿non? – dixen incorporándome aínda sen erguerme.

 

-      Si – dixo seco.

 

-      ¿Onde estaremos? – preguntei ó aire sen esperar resposta.

 

O redor máis próximo parecía un carreiro de dúas rodeiras enlamadas e herba onde non había lama, unhas árbores pequenas dun lado, uns prados do outro.

 

-      Non teño nin idea, pero cada vez paréceme máis terrible a falta de control que tes do teu – parecía enfadado - ¿que lle contaches á vella? ¿Que lle tiñas que responder?

 

-      ¿De verdade che parece iso o máis importante agora? – repliqueille erguéndome - ¿Como é que che afectou menos a ti desta vez?

 

-      Non sei, igual o que viaxou esta vez fun eu e ti viñeches comigo – dixo tranquilo.

 

Mireino espantada, fiumenta diría, sentíame cómoda pensando que eu era a única que podía viaxar no tempo e no espazo, en certo sentido superior. Froilán sorriu con malicia.

 

-      ¿Paréceche mal? Non te preocupes, foches ti seguro; despertei sobre ti, supoño que levarías un golpe ou que te sofoquei, non sei canto tempo estivemos así, ti remexécheste, eu erguinme e ti debeches quedar a gusto porque tratei de moverte e non puiden, estou esgotado, pero teño frío, senón estaría no chan – agora si se lle conocía o cansanzo na voz.

 

-      Díxenlle que era a súa neta – dixen para compensalo.

 

-      ¡Sabíao! – berrou sen importarlle que fose de noite, que non soubésemos onde estábamos, nin que perigo nos espreitaba.

 

-      Si, é que es moi listo – botei a andar – veña, a ver se atopamos algo de civilización.

 

Seguiume sen discutir.

 

-      Non parece a cidade – dixo – é raro que a túa avoa non viñera tamén, igual hai un motivo polo que andamos dun sitio para o outro e non é que nós queiramos.

 

-      Si, mellor deixamos de darlle voltas, estou empapada e non dou quitado o ulido a humidade do nariz – queixeime.

 

Non dixo nada, camiñamos a modo. O carreiro dividiu por un anaco os prados das árbores pequenas que impedían a visión do outro lado, despois prados dos dous lados, non con herba agora, agora víanse os regos arados con pequenas prantas agromando. Todo escuro aínda, a civilización adiviñábase no cultivo, pero non se vía. De súpeto un pitido intermitente.

 

-      ¡Coidado! – advertiu Froilán agarrándome do brazo.

 

Unha barreira pintada en branco e vermello baixou do lado esquerdo cortándonos o paso.

 

-      ¿Que pinta isto aquí? – preguntei.

 

-      Non teño nin a máis remota idea, pero mellor botámonos para atrás – dixo Froilán tirando de min cara o chan.

 

Non había onde agacharse pero intentámolo arrimándonos ó valeón que non alumbraba a lúa. O pitido parou facendo o silencio da noite terrorífico. Un intre interminable e un son metálico máis terrorífico aínda que se achegaba lentamente.

 

-      Igual era mellor correr – suxerín.

 

-      Igual podías pensar en sacarnos de aquí, non sei, cunha desas viaxes que fas ti con tanta facilidade – rosmou na miña orella.

 

Non caera na conta, tratei de concentrarme, non debería serme difícil, cando me asustei ca man de Froilán a cousa foi instantánea, agora estaba bastante máis aterrada e o único que visualizaba era un tanque do exército amarelo. O ruído era máis intenso. Achegábase. Claridade. Erguémonos a un tempo para ver.

 

-      ¿Que fai? ¿Está botando auga? – preguntei ó ver unha especie de cano longo colocado sobre unhas rodas altas cunhas luces laranxa que daban voltas en cada extremo.

 

-      Si, ou rega ou fumiga – puntualizou Froilán – veña, ergámonos, que igual nos fai máis mal a carón que de pé.

 

Erguémonos con tempo dabondo para dar uns pasos atrás e tapar a cara para non respirar o que botaba. O artiluxio cruzou o camiño para percorrer o outro prado facendo desaparecer o ruído mecánico e a luz laranxa na noite, devolvéndonos a paz de novo.

 

-      ¡Que moderno! – exclamou Froilán.

 

-      ¿Si, non? Eu calei porque non sabía se era raro – dixen.

 

-      ¿Pero que vos pasou criaturas? – escoitamos detrás de nós.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 146

June 18, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 146. Xanela

Xanela: abertura feita nunha parede para deixar pasar a luz e o aire; e, por extensión, peza que pecha esa abertura e que está formada por vidros suxeitos por un marco de madeira ou doutro material. Abre a xanela para ventilar a oficina.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

Froilán disfrutaba a cara de desconcerto de César. Quizais era de arrepentimento, o intento por sacar o tema dos fillos saíralle caro; afrontaba, naquel momento, a conversa pendente da súa xuventude, ca diferencia de que en lugar da moza tiña que encarar a sogra.

 

-      Non, Ramiro, poida que teña razón – César púxose nostálxico – co tempo un valora as cousas doutra maneira.

 

-      Bueno, non lle deas máis voltas – Ramiro púxolle a man no ombreiro.

 

A Rita avoa reprobábaos ca mirada, notábaselle que contiña o enfado máis por compostura diante das visitas que por aprecio a César. Eu mantíñame á marxe, non sabendo como desenvolverme naquela situación tensa, incómoda.

 

-      Nena, ¿queres comer algo? – preguntoume Rita con amabilidade pero aínda tensa.

 

-      Non, gracias, estou ben – respondín.

 

-      Pois ven igual – ordeou tirando de min.

 

Fun detrás dela, non me deixou moita máis opción, tan só botar un ollo ás caras de pánico de César e de Froilán e escoitar un comentario divertido de Ramiro xa saíndo pola porta.

 

-      El dálle a razón ó teu amigo, pero a miña filla pasouno mal ¿sabes? – rosmaba a Rita vella escaleiras arriba.

 

Non o sabía pero imaxinábao, aínda que tamén comprendía a posición de César.

 

-      Á miña filla tanto lle da, agora ten a vida organizada, ten un neno, o marido é un home encantador, non será tan fino coma César, pero el tampouco naciu así de refinado, foiche mecánico coma o meu Ramiro ¿sabías? – a muller precisaba botar todo fóra.

 

Non agardou pola resposta.

 

-      A pena que teño é que estea fóra, pero aquí non tiña traballo, e claro, agora non vai desfacer a vida aló para refacela aquí e volver a non ter traballo, aló viven ben, chama a miúdo, tampouco se pode pedir máis, eh non? – ela seguía – pero non me da a gana de calar, el desapareciu coma un covarde, ¿podes crer que é a primeira vez que ven á nosa casa despois de abandoar á miña filla? ¿cantos anos hai? ¿que acordo lle dou? Preséntase aquí coma se fose o máis normal e eu teño que abrirlle as portas e nin sequera me podo permitir dicirlle catro verdades á cara; á cara, que llas estou dicindo á cara, nunca palabra dixen fóra destas paredes, nin ós pais, nin á miña filla, nin a ninguén fóra do meu home.

 

Parou para tomar alento, perdiu a mirada na xanela.

 

-      Anda e que lle dean, se é moi delicado que volva para a súa vida de rico, que aquí ninguén chamou por el – parecía que se tranquilizaba – e o que máis me jode é que Ramiro o vexa tan normal, ben lle cadra que ten unha cama no taller, aquí hai tardar en subir.

 

Tratei de non sorrir, pero tiña a súa gracia, a pobre muller collera unha perrencha sen contar e non daba parado aínda que seguramente lle viña ben sacar toda a carraxe dunha vez por todas.

 

-      A miña filla mátame como se entere, marchei, porque llo solto todo, ti non digas nada – pediume - a miña filla mátame.

 

-      Non se preocupe, non coñezo á súa filla, e con César tampouco teño confianza coma para falar da súa vida privada – tranquiliceina.

 

-      E logo ¿ti quen ves sendo? Non pareces, nin ti nin o teu amigo, non parecedes... – a muller non remataba a frase.

 

-      Eu creo que veño sendo neta súa – aproveitando que tiña o corazón acelerado.

 

E sería por iso que non se inmutou.

 

-      Sabíao – dixo cambiando a mirada – non que foses miña neta, es moi vella para iso, non pretendo ofenderte, pero a miña filla non terá nin cinco anos máis ca ti.

 

Falaba tranquila, coma se fose o máis natural.

 

-      Non da súa filla, do seu fillo – dixen sen medo a matar á pobre muller dun ataque.

 

-      ¡Ah! con iso non contara, claro que o meu fillo é dous anos máis novo ca miña filla, sigues sen cadrar – a tipa falaba tranquila.

 

-      Eu tampouco son tan vella como aparento – dixen.

 

-      Por moi nova que sexas, tres anos non tes – volviu a enfadarse.

 

-      Agora mesmo, se o miramos polo calendario aínda non nacín – soltei.

 

A Rita avoa sorriu coma se lle parecera que eu contaba historias para entreter xente aburrida e aquela fose unha boa historia.

 

-      Ramiro é o meu avó, é a única persoa da miña familia que coñezo, el e a manta que tedes no sofá de abaixo, esas dúas cousas, viviron toda a vida que lembro comigo – púxenme seria.

 

-      Bueno, non me das moitas esperanzas daquela ¿morrín ou deixoume por rosmona? – riu.

 

Non lle respondín, era case obvio que morrera, non tería aquela tristura de librarse dunha muller amargada.

 

-      Cústame crer que o meu fillo sente a cabeza algún día dabondo como para ter crianzas, e menos que volva onda nós. É moi bo rapaz, que vou dicir, é o meu fillo; pero non nos levamos, ten paxaros na cabeza, non coma Ramiro. Ramiro fai os seus xoguetes, as máquinas, pero ten os pés na terra, sabe que hai que traballar para comer, é unha persoa razoable, traballadora, é un bo home, ten moito valor ¿sabes? – falaba unha Rita avoa namorada perdida.

 

Sorrín.

 

-      Pero o meu fillo... pasa o día cunha mazá e non ten máis ansia... e mulleres válenlle todas cantas lle pasen por diante... para un anaco porque despois... – fixo unha pausa – ¡homes!

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 145

June 11, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 145. Vulgar

Vulgar: que non supón un coñecemento particular dunha materia determinada, que é comprendido ou sabido. O nome vulgar das amígdalas é “anxinas”.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

Froilán e máis eu miramos de redor tratando de atopar unha cadeira libre, non había nin unha; ó final a muller ía ter razón. Ó final optamos por poñer as cousas enriba da mesa e sentar nun sofá cuberto cunha manta que se me facía coñecida. Froilán notouno. César non, el quedou de pé interesándose polo traballo que comezara o meu avó. Era un boneco dos seus, vírallos facer mil veces, comezaba polo tronco, aí era onde insertaba o mecanismo, despois segundo o material que tivese compoñíalle o resto do corpo, de nena se eran de cores claras, de neno se eran cores escuras, se as cores non lle alcanzaban daquela facía un animal ou un artiluxio sen sentido. Así facía o avó que eu coñecía, igual o avó novo non, analicei os xoguetes que apartáramos para sentarnos.

 

-      Vós non vivides por aquí ¿non si? – interrogou a miña avoa sentando de novo.

 

-      Non, en realidade non – respondín.

 

-      Bueno – non lle pareciu dabondo a resposta – pois a min fásteme coñecida – analizábame por enriba das gafas.

 

Froilán advertiume ca mirada que non me fose da lingua. Non o fixen por el, simplemente non souben que dicirlle, encollinme de ombreiros e sorrinlle. César seguía entretendo a Ramiro demandándolle explicacións sobre os xoguetes que ían alborotando a habitación con tintineos afinados.

 

-      Mira – dixo de repente ensinándome unha boneca – desto era do que che falaba.

 

Collín a boneca e busquei por detrás a chave para darlle corda e ver que facía. Pilloume por sorpresa, non soou unha música como esperaba, moviu os brazos chocando co meu xeonllo. Coloqueina de pé fronte a min e volvinlle dar á manivela; a boneca accionou os brazos facendo unha reverencia a modo de saúdo e volviuse a incorporar despois quedando queda de novo. Sorrín. Froilán movíase no sitio representando a impaciencia que lle corría por dentro.

 

-      Boh, esa é moi vulgar, tenas que fan cousas mellores – dixo a muller quitándolle mérito.

 

-      A Rita gústanlle máis estes – dixo Ramiro sinalando a un estante – estas andan, estes fan o pincho carneiro, e aqueles son “vehículos” – sinalou a uns artefactos grandes con moitas pezas.

 

-      ¿E como sabe o que che gusta se aínda non te coñece? – preguntoume Froilán en baixo.

 

-      Estáse referindo á señora – rifeille, tamén en baixo, arqueando as cellas ben arriba para que se decatase de que el tamén debía ter coidado có que dicía.

 

Froilán desculpouse sorrindo coma un neno pequeno ó que acababan de pillar facendo unha trasnada. Pero a señora non estaba lonxe dabondo ou andaba ben de oído porque se decatou.

 

-      ¿Chámaste Rita logo? – retomou o interrogatorio.

 

E retomouno conseguindo non só deixarme sen resposta senón chamar a atención de César e de Ramiro que estaban concentrados buscando xoguetes divertidos para ensinarnos.

 

-      Que coincidencia ¿non? – a vella insistía.

 

César mirou petrificado a Froilán suplicando unha resposta que contentase á outra Rita e non nos deixase ó descuberto.

 

-      Si – respondín.

 

-      Muller tampouco é que sexa un nome tan raro – restaba importancia Ramiro.

 

-      Pois é a segunda que coñezo, e algún tempo xa teño – rebatíalle a muller.

 

-      Daquela haberá que celebrar a coincidencia, sácalle aí unhas botellas – apurou César dándolle unha palmadiña nas costas.

 

-      Uf neno, hai tempo que nolo quitaron, agora auga da billa e pouco máis, nin chourizo, nin queixo, xa nin comer se pode – queixábase Ramiro afectado.

 

-      É un esaxerado, non llo quitaron, dixéronlle que tiña que comer menos, pero cando se pon a comer non entende de parar – ría a Rita avoa.

 

-      A ver canta disciplina tes cando che toque a ti – riu de volta Ramiro.

 

-      Aínda imos ter que chamar ós vosos fillos para que vos poñan a raia – andivo áxil César.

 

-      Non lle fai caso ó médico que ve cada tres días vaillo facer ós fillos que os ve unha vez ó ano? – a hábil e inocente señora deixou a César sen cravo ó que agarrarse.

 

Froilán sorriu con malicia vendo a César sen recursos. A señora decatouse, non podía deixar de observala, de estudiala como facía antes con César; creo que tamén se decatou diso, pero doume igual.

 

-      Hai ben tempo que non sei de Gabi – César intentouno de novo.

 

-      Si, cando o deixaches non tiña moitas ganas de verte e, co tempo, curou, esqueciu, atopou a alguén – a muller parecía resentida.

 

A muller parecía resentida e César parecía desgustado.

 

-      Rita déixao estar, aínda cha ten gardada, pensa que foi culpa túa, aínda que foi amainando, antes botábache un feixe de maldicións cando te vía pola rúa, pero vese que non ten moito poder – riu Ramiro.

 

-      Claro que foi culpa del – enfurruñouse Rita.

 

-      Ti que saberás, sempre acabamos discutindo por isto – dixo cara nós - esas decisións hai que tomalas xuntos, non pode ser que unha pense unha cousa e que o outro vaia correndo detrás.

 

-      ¡Homes! – exclamou a Rita vella mirándome.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 144

June 4, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 144. Ultravioleta

Ultravioleta: relativo ou pertencente á parte invisible do espectro solar ou luminoso, que está  despois da cor violeta. Os raios ultravioleta non se ven a simple vista.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-      A FILLA – retomou César con xenio – unha vez contoume que tiña un irmán que marchou da casa de moi novo.

 

E unha vez máis detivo o relato nese punto coma se o resto fose obvio.

 

-      Estou por non arriscar unha teoría porque... – comecei a dicir.

 

-      Supós que o irmán é o pai de Rita – Froilán si que arriscou a conclusión.

 

-      Si – respondiu sen máis.

 

-      E o baúl do teu bisavó ¿que ten que ver con todo isto? – preguntei.

 

-      Nada, lembroume que o irmán da outra marchara – non aclarou César.

 

-      Xa ¿e a historia do hotel? – insistía.

 

-      Iso nada, tan só un experimento – soltou sen darlle importancia.

 

-      Un experimento – repetiu Froilán con certa retranca.

 

-      Si – zanxou sen dar máis explicacións.

 

Non por insistir parecía máis inclinado a dar detalles do que el denominaba experimento, así que baixei ó piso ca intención de marchar, aínda non sabía cara onde, pero descubrir que o meu pai podía ser o irmán díscolo da antiga moza de César tampouco me axudaba en nada.

 

-      Se queres preséntocho – berrou César detrás de min.

 

Seguín ate entrar no piso, estaba desexando coñecer ó meu suposto pai, pero mostrárame ansiosa demasiadas veces e demasiadas veces me deixara cas ganas.

 

-      Dígocho en serio, sei onde vive – César apuraba.

 

-      Pero ¿como vas saber onde está se hai quince minutos nin lembrabas que a tipa esa che falara del? – Froilán apuraba tamén.

 

César non lle fixo caso.

 

-      Seguro que está na casa ¿imos? – insistía.

 

Admito que disfrutei o momento, ver a un César frío e imperturbable case suplicar detrás de min era como para disfrutalo. Pero tamén teño que admitir que tardei en responder porque non sabía que dicir, non sabía se perder o pouco orgullo que me quedaba e dicirlle que si; ou se conservalo e dicirlle que non.

 

-      A ver tío, deixa de marear a perdiz ¿que coño queres de nós? Se non no lo dis, marchamos xa – poñía os límites Froilán.

 

César ignorouno e sentou ó meu carón.

 

-      Non está lonxe – insistía.

 

-      Está ben – claudiquei – imos.

 

Non regateou, colliu a chaqueta e botouse escaleiras abaixo asegurándose de que o seguíamos.

 

-      O seu taller está a tan só dúas rúas, nós vivíamos alí daquela – explicaba mirando cara atrás coma para tirar de nós.

 

Froilán e máis eu mirámonos. Había truco. Parei en seco, precisei uns segundos para tomar alento, tragar o orgullo e frear as ganas de estamparlle a cabeza contra unha farola.

 

-      A Ramiro xa o coñece, non lle fan falta as presentacións, mellor collemos polo noso camiño – falou Froilán por min.

 

-      Pero el pódenos dicir onde está o fillo – insistía César coma un neno pequeno.

 

-      Tal como nolo contaches parecía que non mantiñan o contacto – volvín caer coma unha tonta.

 

César notoumo e retomou os seus pasos sen responder, se estivese ó que tiña que estar vería con claridade que acertara co parecido; pero nin a cella de Froilán conseguiu poñerme os pés no chan máis que para seguir os pasos de César. Polo menos non mentiu na distancia. A casa de Ramiro era moi parecida á de César, un garaxe alto no baixo, un portal de aluminio con cristal de cadriños pequenos, un timbre no lateral. César non dubidou, cando nos chegamos ó portal el xa chamara e tiña medio corpo dentro. Polas escaleiras escoitábase unha música tranquila, un cerrellar na porta e a música máis alta.

 

-      Ola Ramiro – saudoou César.

 

-      Ola neno – sentín unha picadiña no corazón ó escoitar a voz do meu avó menos cansa, menos triste - ¿que pasou?

 

-      Nada, non te preocupes Ramiro, estaba cuns amigos na casa e ela díxome que lle gustaban os mecanos e lembrei que ti facías cousas destas e pensamos en vir – explicou César con tranquilidade coma se o tivese preparado.

 

-      Bueno – dixo o meu avó apartándose para que un César co que non falaba desde había anos lle ensinase os seus xoguetes a unhas completas descoñecidas – pasade, pasade.

 

Dentro, sentada nunha cadeira de brazos calcetaba a que debía ser a miña avoa, mirábanos por enriba das gafas cun sorriso divertido.

 

-      Está todo revolto, púxenme cunha cousa que se me ocorreu pola noite – desculpábase Ramiro.

 

-      Non lle fagades caso, está sempre así, menos mal que o consigo manter a raia e non lle deixo subir nada para a casa – falaba mentres se erguía a muller – levo horas buscando as gafas, deixeinas onte pola tarde enriba da mesiña e ¿ti velas?

 

-      Tenas postas – apurou a dicir Froilán na miña orella medio rindo, medio non querendo chamarlle tonta á señora.

 

-      Estas non, ho – colliu as gafas para miralas – estas son as vellas, menos mal que gardo todo, pero estas non filtran os raios ultravioleta e a min gústame coser a carón da fiestra ¿queredes tomar algo? Sentade, sentade por onde queirades.

 

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)