Entrar

 
usuario
 
 
 
Cerrar

registro




Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo.

 
  • Identifícate
  • Regístrate

 

en

mayo de 2013

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 143

May 29, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 143. Tona

Tona: casca das árbores. A tona do piñeiro é moi decorativa.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

Para ser xusta teño que dicir que tampouco aspiraba a unha cea romántica que acabase nalgunha clase de ascenso.  Quizais si aspiraba a unha cea romántica, pero de xeito soterrado; ó comezo, o que buscaba, o que ela quería era saber máis del, porque lle gustaba, claro, aínda que non estaba disposta aínda a admitilo; ela diría que porque lle vía potencial como personaxe, porque era guapo, claro; porque tiña éxito, claro; porque tiña cartos, claro.

 

-      “Os solteiros máis desexados do país” – barallaba as opcións en alto – estará solteiro, non dixo nada de que estivese casado, a ver se me fan a bio rápido.

 

Pinchou varias veces enriba do icono de recibir do buzón electrónico para comprobar que non chegara nada, non pasara nin media hora des que lle encargara á fotógrafa falar co departamento de redacción. Erguiuse e dou unha volta pola oficina, non tardou en recibir unha chamada da secretaria sobre un asunto urxente e importantísimo que a tivo entretida toda a xornada e incluso de camiño a casa ate facerlle esquecer o tema César.

 

Dous días pasaron ate que un becario chamou con medo á porta axitando un papel.

 

-      ¿Que? – preguntou sen miralo.

 

-      Tráioche a “bio” que nos encargaches – tremáballe a voz.

 

-      ¿A bio? ¿Que bio? ¿A do tal César? A boas horas, menos mal que non era urxente, canta incompentencia – rosmaba unha Gloria que case nin lembraba o encargo.

 

-      Xa, é que me custou un pouco e... – desculpábase un becario ó que ninguén lle dixera como tiña que facer o traballo, nin cando o tiña que entregar.

 

Gloria fíxolle un aceno para que marchara sen erguer a vista, agarrando con ansia o documento.

 

-      “Nome completo, estado civil, data de nacemento...” ¡que novo! “socio fundador, membro do consello de dirección, propietario das patentes,...”, non está mal – revolviu na carpeta das fotos da festa – non está nada mal.

 

Mirou a composición do número que estaban preparando e non había ningún espazo libre. “Mellor” pensou, así tiña tempo de buscar unha lista completa de solteiros ó nivel do seu número un para que non se notara demasiado preparada. Tamén lle daba marxe para facer dunha simple lista de recheo o artigo central da revista, quizais a portada.

 

-      ¡Uf! A portada vai ser moito – freou a tempo a fantasía.

 

Na reunión houbo algún sorriso malicioso cando Gloria liu os contidos, só por parte do persoal máis antigo, das que aínda lembraban o éxito da primeira lista que fixera. Pero tampouco foron demasiado efusivas porque sabían que, mal que lles pesase, agora mandaba máis que daquela. E desta vez o éxito da lista non se reflectiu nunha cita, de feito César nin lle prestou atención, era Inma quen levaba conta desas cousas; desta vez o éxito da lista residiu na presentación en sociedade dun novo obxecto de desexo, e no conseguinte incremento das ventas; desta vez si que obtivo as felicitacións das altas esferas.

 

-      Había tempo que non facíamos unha segunda tirada – comentáballe Camelia – non se che pode negar o ollo clínico.

 

-      Non está mal, para que despois vaiades dicindo que estou onde estou porque me deito cos xefes – dixo Gloria con sorna.

 

Camelia non lle entrou, era das que o dicían e por moitos méritos que Gloria acadase non estaba disposta a emedar o diagnóstico, porque, no fondo, pensaba que ela o faría mellor.

 

-      Agora deberíamos aproveitar o tirón, non sei, igual facerlle unha entrevista a varias páxinas, as catro centrais ¿non che parece? – Gloria pediu confirmación máis que consultou.

 

-      Si, pero igual é mellor cebar un pouco máis a personaxe, se desvelas todo o misterio dun golpe acabas co filón – levaba a contraria Camelia por levar.

 

-      Non sei que che diga, se unha simple foto acompañada dunha breve biografía despertou tanto interese, igual unha entrevista completa cunhas fotos coidadas pega o pelotazo e engancha a máis público, non só a quen guste do seu físico senón tamén da súa forma de ser – Gloria defendía a súa posición.

 

Pero querendo manterse firme na súa postura non lle quedou máis remedio que seguir o consello de Camelia porque Inma tardou en convencer a César de que a entrevista era unha boa idea. E desde o punto de vista económico foi o mellor que puido facer, as ventas incrementáronse notablemente desde a publicación da lista, as cartas á directora aumentaron en número e en esixencia e, ademais César, que era de natural tímido, desapareciu da vida social xerando aínda máis ansia.

 

-      Dille que podedes elixir o equipo técnico, o emprazamento, e asegúrovos que non imos facer ningunha pregunta de carácter íntimo, vou facer eu a entrevista persoalmente para que non haxa sorpresas – prometía unha Gloria compracente.

 

Pero o derroche de amabilidade durante as negociacións pasoulle factura durante a entrevista; centrouse tanto en engaiolar á súa presa que esqueciu as maneiras ca persoa que fixera posible o encontro e, o que para os executivos cos que ela adoitaba tratar sería normal, foi o erro máis terrible que puido cometer ós ollos de César. Notouno, tarde, ó remate, cando recollían o material e se dispoñía a suxerir unha copa para agradecerlle as molestias.

 

-      Inma – dixo César ignorándoa - ¿acompañas ti a esta xente ate que rematen de recoller?

 

Inma asentiu, sabía que era unha pregunta retórica, notáballe as ganas de sacarse do medio e case llo agradeciu non o fose empeorar dicindo diante de algún micrófono unha inconveniencia maior das que xa dixera ó longo da entrevista.

 

A revista superou todas as previsións de ventas e, como ela previra, dou o pelotazo aumentando a ansia por coñecer a aquel empresario con pinta de axente do servizo segredo de xeito desproporcionado. Por desgracia para ela, abrira e pechara a porta do filón máis rendable que se lle ía presentar na súa carreira nun só movemento. Por sorte para ela, estaba igual de pechado para a competencia, César dera orde de limitar o contacto ca prensa á estricta comunicación corporativa e blindou a súa vida persoal baixo unha tona inaccesible.

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 142

May 21, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 142. Satélite

Satélite: en sentido figurado pais, estado, etc., que está baixo a influencia política e económica doutro. Convertir un país en satélite doutro pode ser cómodo pero é inmoral.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

Traballando de becaria encargáronlle confeccionar unha desas listas que sacaban para encher o oco do medio entre dúas seccións fixas o día que o colaborador de turno se poñía en plan divo e reclamaba unha subida salarial.

 

-   ¿E de que a fago? – preguntaba unha Gloria primeiriza.

 

-   Do que queiras, das máis elegantes, dos máis atractivos, dos máis golfos ou das peor vestidas; déixoo ó teu criterio, se queres ser editora tes que aprender a tomar decisións – díxolle a xefa da que aprendiu o estiramento.

 

O número de aquela semana ía dun festival de cine co que case viña cantada unha lista das mellor vestidas da alfombra vermella; pero a unha Gloria con pouca experiencia e moitos fumes pareciulle demasiado obvia e optou por outra lista menos previsible. Foi unha decisión que adoptou con rapidez como a súa xefa lle dixera que debía facer unha futura editora, porén decidir o motivo da devandita lista foi máis a modo.

 

-      A ver, ela dixo os máis atractivos, os máis golfos... ummm, que complicado – pensaba en alto revisando o arquivo de fotografías da revista – que difícil – víñanlle as ganas dun doce.

 

Miles de fotos pasaron diante dos ollos de aquela Gloria aínda algo inocente. Para adiante, para atrás, xa nin as distinguía.

 

-      Se ó final vai ser mellor o máis obvio – rendiuse por fin.

 

Descolgou dilixente o teléfono para falar co departamento de redacción.

 

-      Son Gloria, preciso ver as fotos da alfombra vermella para fac... – dixo sen engadirlle un por favor, nin un bos días nin nada.

 

-      Que di que é Gloria e que quere as fotos do festival – falaban entre dúas co teléfono descolgado.

 

-      ¿E esa quen é? – preguntaba a outra.

 

-      Será a becaria, digo eu porque que eu saiba non contrataron a ninguén máis ultimamente – respondiu a que tiña o teléfono na man.

 

-      Pois dille que espere a velas na revista – soltoulle a outra.

 

-      Que as preciso para facer unha lista – berraba Gloria polo auricular.

 

-      Que di que vai facer unha lista – repetía a que tiña o teléfono na man.

 

-      Lista si que é ela, cólgalle – case ordeou a outra.

 

E colgou.

 

-      Pero mira que es mala, mandámoslle unhas copias e xa ¿non? – medio se ría a do teléfono.

 

-      Si, vai saber ti para que quere esta as fotos, para vendelas por aí, ou para colgalas en internet, que a estas espabiladas xa as coñezo eu – falaba a primeira sen apartar a vista da pantalla.

 

E Gloria viuse sen sequera o obvio para traballar, así que a súa mente áxil de supervivinte atopou a solución por ela.

 

-      Igual o orixinal está nas persoas que formen a lista – dixo en alto a brillante Gloria.

 

Pechou o arquivo de sociedade e dedicouse ó de economía, ó de sucesos, ó de investigación, mirou todas as fotos que había nos arquivos do grupo editorial unha por unha sen que se lle escapase nin un detalle. Nun papel anotaba as posibles listas que podía confeccionar, cas posibles fotos que podía incluír en cada unha delas. Ó primeiro saíanlle cousas ridículas, como os dez peores estilismos para entrar en prisión, ou as dez peores maneiras de non cruzar as pernas nun xuízo, ou as dez mascotas máis divinas.

 

-      Vaia merda – maldecía - ¿como era aquelo que lle dixo Camelia a...? ¡Ah! ¡¡¡As bio!!!

 

Apurou a buscar no directorio a carpeta que lle vira abrir a Camelia cando a xefa lle preguntara quen era unha rubia que ía co actor de moda. Por orde alfabética apareciu diante dos seus ollos un listado de perfís con todos os datos actualizados de toda canta persoa pasara algunha vez polo obxectivo das cámaras da empresa. Abriu dun golpe máis arquivos dos que podía procesar o ordenador. A primeira foto que apareciu foi determinante. Era dun home duns cincuenta e tantos chegando os sesenta e poucos, con notables signos de calvicie e onde non había os signos había canas... de profesión “directivo dunha multinacional”, riqueza estimada incalculable, tres exmulleres, dúas amantes oficiais, tres máis supostas, barco veleiro nas illas, mansión no estranxeiro. Si, pareciulle un perfil interesante. Para a súa sorpresa todos os documentos contiñan información igual de detallada, e sabía que era veraz, porque non había cousa que temesen máis que unha demanda. Buscou todos os homes que tivesen máis dunha ex, varias amantes e algunha propiedade no estranxeiro. Sentiu a tentación de titular o artigo “Os dez homes con máis satélites do país”, pero o seu instinto de editora dicíalle que a parte de ambiguo era un título sen chispa.

 

-      ¡Decidido! – berrou de emoción – “Os dez homes maduros máis desexados”.

 

Cadráballe máis a palabra interesante, pero a súa ética profesional non lla permitía usar con aqueles especimes. Desexados debían ser, igual non polo seu físico, pero sendo as fichas veraces, ter varias ex-mulleres e varias amantes sería indicativo de algún desexo razoou.

 

O ranking pasou sen pena nin gloria, non recibiu ningunha felicitación pero tampouco ningunha bronca. No seu interior sentía dado o primeiro paso cara o posto de editora xefa, non, as súas compañeiras daban cen pasos coma ese todos os días e seguían sendo axudantas.

 

-      Ven – chamouna a recepcionista.

 

Non as tiña todas consigo, temía que lle deran a patada, por contaxio máis que nada, porque a empresa tiña un convenio firmado ca universidade e saíalles máis a conta tela por moi inútil que fose.

 

-      Trouxeron este ramo para ti, hai unha tarxeta – sinaloulle con malicia.

 

Gloria liu o convite á cear sen recoñecer na sinatura o primeiro home que o ordenador mostrara ó descolgarse.

 



comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 141

May 14, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 141. Rafa

Rafa: parte branda do pan. A min gústame máis a codia ca rafa.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

Con todas as fotos enriba da mesa Gloria enfrontouse á complicada situación de decidir cal iría na portada. A reporteira trouxera un feixe de instantáneas perfectas cheas de luxo, glamour, beleza e bo gusto. Concentrábase barallando mentalmente as fotografías dentro da proba de imprenta mentres beliscaba a rafa do bolo de leite sorteando a tentadora codia cuberta de azucre tostado.

 

-   ¡Decidido! – berrou emocionada ó ver claro o dominical exposto nos mellores quioscos.

 

As compañeiras ergueron levemente á vista para confirmar que non era máis que o de sempre. Gloria emocionábase con facilidade cos éxitos, alterábase con facilidade cos fracasos, algún compañeiro diría que era unha muller fácil, algunha compañeira diría algo peor.

 

-   ¡Esta para a primeira páxina! – erguía unha foto no aire - ¡Esta para as páxinas centrais!

 

Despois da euforia do acerto analizou as fotos xa desde o punto de vista editorial, anotou no seu caderno salvavidas os nomes das persoas que irían ó pé; só as importantes.

 

-   ¡Cam! ¡Cam! – chamaba Gloria por unha compañeira de redacción.

 

-   ¿Que? – preguntou Camelia sen moito entusiasmo presentindo un rosario de interrogantes.

 

-   ¿Quen é este? – apuntou Gloria a un César que comezaba a figurar moito ó seu pesar.

 

-   ¿Cal? – preguntou de novo Camelia achegándose á mesa.

 

-   Este, o que está ó carón da loira – sinalou co dedo Gloria.

 

-   A loira é Esther Lestedo, a actriz esta que se está facendo famosa polos seus estilismos – respondiu Camelia tratando de desviar a atención da súa ignorancia.

 

-   ¿A ti que che parece? ¿Que traballo aquí porque me deito co xefe? – ofendiuse Gloria – xa sei que esta é Esther Lestedo, fixémoslle unha reportaxe hai dúas semanas.

 

Camelia calou por non dicirlle que non se deitaba co xefe porque á súa xefa non lle gustaban as mulleres e, tamén, a piques estivo de botarlle en cara que para facer a reportaxe tivera que pasar horas documentándose sobre a tal Esther porque nunca a vira diante.

 

-      ¡Este! ¡O home que está ó seu carón! Este tan elegante – golpeaba o índice a foto.

 

-      ¡Ah, ese! – tratou de poñer un ton consistente ca declaración previa de pensar que falaba da muller – Non será ninguén, algún ligue de Esther.

 

-      Non, Esther foi á festa con outro actorucho da súa serie – revolvía Gloria con ansia entre as fotos para demostrarlle que non mentía.

 

-      Pois non sei nena, será un empresario ou algo – desentendiuse do tema Camelia volvendo á súa mesa – pregúntalle á fotógrafa, seguro que o sabe – aconsellou para que non parecese tan brusca a súa indiferencia.

 

A fotógrafa non tardou moito, pensou que algo fora mal, que se borraran as fotos e que esquecera facer a copia de seguridade.

 

-      ¿Quen é este? – repetiu a pregunta unha Gloria que tocaba unha sentencia enriba da cara de César.

 

-      ¡Ah! Si, César, é un empresario de éxito de non sei que empresa que saiu dun taller de coches, non sei moito máis del, vino en varias festas ultimamente, está impoñente ¿a que si? – frivolizou a fotógrafa.

 

-      ¿Que? Ay non sei, nin me fixei, eu quero saber o seu nome para poñelo no pé, está demasiado enfocado como para ignoralo – Gloria medio despreciou o traballo da fotógrafa.

 

A fotógrafa levaba na revista tempo dabondo para saber que Gloria si se fixara, que non distinguía un desenfocado artístico dunha reportaxe sobre un evento de alto copete e que estaba onde estaba porque contentara a quen contentara. E non se enganaba, polo menos non de todo, igual non estaba preparada dabondo desde o punto de vista técnico pero tiña unha habilidade especial para facer composicións exitosas, des que a nomearan editora as ventas incrementáranse case nun trinta por cen; desde logo fora un acerto do membro do consello directivo que a propuxo, desde logo non a propuxo polos seus méritos profesionais, niso si que non se enganaba a fotógrafa.

 

-      Averigua quen é e dillo a redacción, fai unha pequena bio, ou que a fagan elas, non imos deixar que un detalle insignificante coma ignorar a un empresario que podería ser importante nos arruine a portada do ano – ordenaba Gloria coma a xefa que era, con certo desprezo, coma se o detalle non fose tan insignificante e descoñecer a aquel empresario que comezaba a despuntar na vida social fose o erro máis grave que profesional do medio algunha poidese cometer.

 

-      Vale, cóntolles o que sei e que a bio esa a fagan elas que desde logo non é o meu traballo redactar nada, nin averiguar máis do que preciso para fotografiar á xente correcta, cousa que por outra parte, fago á perfección – respondiu unha fotógrafa pouco impresionable afeita a xente con moitos fumes.

 

Gloria tamén chegara a ser a editora xefa por saber calar cando non había nada que dicir, recoñeciu que o enfrontamento ca fotógrafa non lle ía reportar máis satisfacción vía humillación e incluso podía minar a súa autoridade, así que preferiu ignorala ate que abandoou o despacho e, unha vez soa, descargou a frustación devorando a codia azucarada que descartara nun momento de cordura.

 

-      Pois si que está bo, esa lurpia sacoulle máis fotos que ó home da anfitriona, para min que sabe máis do que di – caía o azucre tostado enriba das fotografías.

 

Cando do bolo de leite non quedaba máis que as mans pegañosas de Gloria sacudindo as migallas na papeleira, non por consideración ca muller da limpeza senón para ocultar un vicio que lle parecía inconfesable e inadecuado, ocorréuselle a gran idea.

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 140

May 7, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 140. Quid

Quid: punto esencial ou porqué de algo. Por fin dei co quid do problema.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-      ¡Alto! – berrou o garda da fronteira.

 

Oriol nin se inmutou, coñecíao e de non ser así tampouco o faría, era unha situación familiar para el e de non ser tampouco se inmutaría porque non era home de inmutarse. Marta disimulaba o terror agachándose detrás das gafas de diva afectada que levaba nas grandes ocasións.

 

-      Non temos aviso de ningunha saída – dixo o garda con voz de sarxento.

 

-      Non é unha viaxe oficial – Oriol fixo un aceno cara Marta – temos unha reunión co pai.

 

O garda baixou para observar a Marta de preto, analizou o seu rostro sen darlle importancia a que levase unhas gafas que lle ocupaban case toda a cara, unha bufanda que tapaba a boca, e un gorro que baixaba das cellas. Encontrou a mirada severa de Oriol ó mirar ó fronte, dou a volta de redor ate poñerse ó seu carón.

 

-      Xa, non a coñecía, ¿e para iso non che dan un salvoconducto ou algo? – preguntou o garda sen moito ánimo.

 

-      Poñamos que non – dixo Oriol con misterio.

 

-      Xa, espera un momento – dixo o garda mirando á garita.

 

Na garita había outro garda mirando ó infinito cuns pés enriba da mesa que non se molestou en baixar nin cando entrou o seu compañeiro. O primeiro garda falou unhas palabras, o segundo garda estricou o pescozo unha milésima para ver por enriba da fiestra; Oriol fíxolle un aceno ca man a modo de saúdo, o segundo garda devolviullo e volviuse para o primeiro garda. O primeiro garda saiu da garita e achegouse ó coche.

 

-      Andando – dixo dando uns golpes na porta sen mirar dentro do vehículo.

 

Marta mantivo a vista á fronte tal como fixera desde que as luces ámbar intermitentes irromperan na escuridade da noite anunciando un perigo inminente, Oriol arrancou pisando o acelerador ate perderse na escuridade de novo.

 

-      ¿E agora? – preguntou Marta.

 

-      Agora contemos a respiración ate pasar a franxa de seguridade – respondiu Oriol con frialdade.

 

-      Non dirán nada ¿verdade? – quería saber Marta.

 

-      Claro que o van dicir, por sorte para nós non ata mañán – respondiu Oriol.

 

-      ¿Estás enfadado? – mirouno fixamente Marta.

 

-      Non – respondiu serio Oriol.

 

Marta quedou mirando para el un pouco máis, non estaría enfadado pero de bo humor tampouco. En realidade non estaba nin de boas nin de malas, tan só se metera no seu papel de garda costas ó que Marta non estaba afeita, mellor dito, non lembraba. Había tempo que pasaran a barreira da relación profesional e a ela non lle resultou difícil substituír aquela imaxe fría pola cálida amabilidade dun Oriol namorado.

 

-      ¿Durmes? – preguntou Oriol sen desviar a mirada da estrada.

 

-      Non – respondiu Marta con voz cansa.

 

-      Pronto vai amencer – falaba Oriol intentando recobrar a cordialidade.

 

-      Si ¿poderemos parar pronto? – case suplicou Marta.

 

-      Faltan uns quilómetros, penseino mellor e collín a estrada directa á fronteira – explicou Oriol.

 

-      ¿Como que á fronteira? ¿Volvemos? – asustouse Marta.

 

-      Non, perdoa, quería dicir á outra fronteira, saímos do país. Non lle vin boa cara ós gardas, doume medo que nos interceptasen antes de alcanzar o noso destino. Non sei exactamente as forzas que teñen desplegadas na vila e Noel non estivo moi disposto a axudarme nese punto; así que preferín non arriscar – esta vez Oriol falaba con voz amable e mirando a Marta despois de cada frase.

 

Marta suspirou.

 

-      Podemos parar se queres, estiras un pouco as pernas – ofreciou Oriol.

 

-      Non, está ben, tardábame a vila... e o mar – volviu suspirar Marta.

 

-      Na vila da fronteira tamén hai mar, alí non imos correr riscos, aínda que o goberno teña “espías” non nos poden sacar do país, non lles deixan. No pobo é distinto, en teoría fanlles frente, pero non – dixo un Oriol decepcionado.

 

-      ¿Como é que non se ve a ninguén? Pensei que habería casas, xente non claro, é de noite, non se ve nada – seguía Marta cas súas contas.

 

-      Se fósemos pola costa verías os pobos, fixeron esta estrada para aforrar distancia, vai a través da montaña, case é unha liña recta – explicaba Oriol.

 

-      ¿Como é que fixeron unha estrada directa da cidade á saída do país se non podemos saír? ¿Que sentido ten? – Marta trataba de poñer orde.

 

-      A estrada serve a máis xente que a da cidade – explicaba Oriol – aínda que a verdade é que si que é raro que o poñan tan fácil.

 

-      Non, claro que serve á máis xente, pero nos mapas que teño na casa non aparece esta estrada, polo que se tivo que facer despois do cambio de goberno da cidade, daquela se non quixeran que non se puidese saír da cidade non permitirían que enlazase... – poñíase seria Marta.

 

-      Aínda que a cidade sexa autónoma ten que comunicarse, os suministros, o comercio... – explicaba Oriol coma se Marta fose tonta.

 

-      Exacto, ese é o quid da cuestión ¿que comercio? – paroulle os pés Marta.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)