Entrar

 
usuario
 
 
 
Cerrar

registro




Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo.

 
  • Identifícate
  • Regístrate

 

en

abril de 2013

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 139

April 30, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 139. Pedal

Pedal: en certos mecanismos, peza que se acciona co pé e que serve para transmitir o movemento ou para facer que funcionen outras partes. Tes que engraxar ben o pedal para se mova con máis facilidade.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-      Tes razón, de agora en diante intentarei correxirme – dixo Oriol con medo de fastidiar aínda máis a situación.

 

-      ¿Intentarás? – saiulle un berro de carraxe a Marta.

 

-      Fareino – prometiu Oriol pensando que igual esaxeraba.

 

Marta non llo criu de todo, ó final se quixera facelo xa o tería feito; pero unha vez dado o paso de soltarlle o sermón non había marcha atrás, non lle ía pasar nin a primeira. Aínda que tamén sabía que a decisión de consentirlle a deixadez ou darlle porta íalle custar, naquel momento dicíase a si mesma que non, pero no fondo sabía que si. Oriol sospeitábao, coñecíaa, pero non pensaba correr o risco de que unha vez collida a carreira pisase a fondo o pedal e o deixase atrás; confiaba en que o seu amor fose máis forte que o xenio, pero non ía correr o risco.

 

Cinco ou seis viaxes máis deixaron as reliquias máis queridas de Marta agachadas na habitación segreda da bodega. O baleiro desvestía o señorío da gran mansión convertíndoa nun gran almacén con molduras exquisitas e frescos marabillosos. Parecía máis pequena, máis fría, máis de ninguén.

 

-      Véndoa así, case invita a marchar – dixo Oriol con medo de volver a meter a pata.

 

-      Si, se o temos que facer, mellor canto antes – dixo Marta con tristura.

 

-      Vou preparar todo – Oriol acariñoulle o brazo a modo de despedida.

 

Saiu pola porta decidido a sacar de Noel toda a axuda que precisaba.

 

-      Meu ¿non che dixera que mellor te apañaras como puideras? – Noel falaba canso.

 

-      Non me cabrees Noel, marchamos mañán e non estou para perder o tempo, non quero correr riscos innnecesarios – Oriol falaba con voz firme.

 

-      Non me cabrees ti a min, sabes de sobra por onde moverte sen implicarme, non entendo porque te empeñas en arrastrarme, estou comezando a pensar que o único que queres e desfacerte de min, que dea un paso en falso e borrarme do mapa – enfadouse en serio Noel.

 

-      Está ben – rendiuse un Oriol que non tiña o día de ganar – tirarei por onde me pareza, se iso afecta en algo á vosa organización, jodédevos.

 

-      Fai como vexas, xa cho dixen – Noel pasaba de todo.

 

A Oriol non lle fixo gracia a segunda negativa de Noel a axudarlle.

 

-      Virás chorando despois, coma sempre – despreciou Oriol

 

-      Non, non te confundas, os que choran son os outros, a min tanto me ten – ofendiuse Noel.

 

Oriol desembarazouse das obrigas que lle tiña á organización e decidiu facer a guerra pola súa conta. Como ben lle dixera Noel, tiña ferramentas de sobra para saír.

 

-      Marta, marchamos – dixo nada máis pechar a porta.

 

-      Vale – respondiu un eco desde o fondo do corredor.

 

Marta saiu vestida con roupa escura e botas de montaña. Oriol non se daba afeito a unha muller decidida e segura.

 

-      As mochilas están na cociña, botei a comida que quedaba, espero que chegue ¿teremos que andar? – pregountou Marta.

 

-      Non, en principio non. Trataremos de saír coma sempre, non creo que nos poñan problemas, coñezo xente dabondo na garda para que non pase nada – falaba Oriol en modo profesional.

 

-      ¿E se pasa? Quero dicir, igual é mellor non chegar ó punto de ter que depender de que algún compañeiro teu lle dea por non facer a vista gorda, ou se acojone e nos delate – poñíase seria Marta.

 

-      Non chegará ese punto, e se chega – Oriol dou unhas palmadas no costado sinalando á súa eterna compañeira.

 

-      Ti es o experto – zanxou Marta sen darlle moito crédito.

 

Oriol sacou do garaxe o antigo coche de Adina. Non era raro que os do goberno se despreocupasen del, nin que non asignaran a Oriol a outro destino; non no caso de Oriol, que aínda estaba dentro do círculo de confianza; no caso do coche, non eran de cousas de segunda man, mellor mercarían outro no estranxeiro, para iso estaban os cartos, daban mala sorte as cousas dos mortos; por iso, tamén, León e Beda aínda tiñan un teito baixo o que durmir se non marchasen.

 

-      A vila non está lonxe, a uns vinte quilómetros da fronteira – explicaba Oriol – de aí seguimos ate saír do país, salvo que esteas cansa e queiras parar a durmir.

 

-      ¿A que distancia está a fronteira? – preguntou Marta.

 

-      A uns corenta aproximadamente, un pouco máis se quixésemos cruzar polos buracos de seguridade, a alambrada establece unha marxe duns cinco quilómetros – Oriol falaba de maneira mecánica, coma o garda que era.

 

-      ¿Chega o combustible? – preguntaba unha Marta que parecía querer controlar todos os detalles.

 

-      Si, ten o tanque cheo, se é preciso podemos incluso saír do país por terra – explicou Oriol.

 

-      ¿Por terra? ¿Se non como? – preguntou emocionada a Marta inocente que lembraba Oriol.

 

-      En barco ou helicóptero, aforraríamos uns cen quilómetros – respondiu Oriol contendo a alegría de vela de volta.

 

Marta non falou máis, apoiu a cabeza contra o portelo blindado do coche e perdiu a mirada soñadora nun horizonte emocionante. Oriol observábaa de reollo calculando se lle resultaría máis fascinante o aire ou o mar.

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 138

April 23, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 138. Obriga

Obriga: aquilo que alguén está obrigado a facer. As obrigas son poucas pero ninguén as cumpre.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-      Pesan – queixábase Oriol baixando polas estreitas escaleiras da bodega.

 

-      Os libros pesan – respondiulle Marta con cara de risa chamándolle choromica.

 

-      Xa – Oriol riu de volta.

 

Diante da bodega aproveitou para descansar un anaco, Marta buscaba a chave da porta entre un feixe de chaves grandes encadeadas nun aro máis grande aínda. As bisagras rincharon a óxido ó abrirse a porta, dentro frío e escuridade. Marta buscou o interruptor apalpando a parede coma se non lembrase onde estaba. A lámpada non alumeaba demasiado, o suficiente para descifrar as botellas apiladas en illas triangulares nunha sala que se alongaba por debaixo da gran mansión.

 

-      Ven – convidou Marta.

 

Oriol seguiuna mirando de redor, non entendía de viños pero facíanselle coñecidas as cores das etiquetas.

 

-      Que limpo está todo ¿non? – preguntou Oriol adiviñando unha Marta con dobre vida.

 

-      Si, verdade – respondiu Marta con sorna.

 

O eco devolviu os últimos pasos de Marta e o son metálico das chaves ó caer ó chan.

 

-      Ui, que torpe – dixo Marta.

 

-      ¿Axúdoche? – achegouse Oriol.

 

-      Non, xa está – dixo recollendo as chaves do chan – nunca lembro onde está a pedra.

 

Marta referíase á pedra que había que premer para que a dobre parede que limitaba o acceso ó refuxio se movese.

 

-      ¿Cando ves aquí? – preguntou Oriol, desta vez solicitando unha resposta.

 

-      Ás veces – respondiu Marta.

 

-      Ás veces, a miúdo, debería haber unha capa de po de dous centrímetros, e teas de araña e ratos – describía interrogando Oriol.

 

-      Bebemos viño deste cada sábado ¿non pensarías que era do economato? e tampouco creo que che resulte novidoso a miña manía pola limpeza, é unha tontería pensar que o viño é mellor por ter a botella máis roñosa, cousa de cartos novos – dixo Marta sacando o clasismo que lle inculcaran.

 

Oriol non preguntou máis, a explicación cadráballe ca Marta de sempre e ó final era a súa casa para administrala como mellor considerara. Non reparara nos detalles, tiña razón, comía e bebía do que lle servía nas ceas románticas que quedaran en celebrar os sábados para evitar que a convivencia amortecese a paixón. Tampouco reparara na gran dificuldade que debía supor manter impecable unha casa tan grande, nin en que nunca a vira limpar, nin cociñar, nin nada a parte de ler, tocar o piano ou pintar unha paisaxe bucólica.

 

-      Podes deixar a caixa por aí – sinaloulle un punto ó pé dunha pila de caixas perfectamente alineadas.

 

-      Marta ¿como fas para manter todo isto? – volviu preguntar Oriol querendo saber.

 

-      Cos cartos do meu pai, xa o sabes – respondiu Marta.

 

-      Marta, estou comezando a crer que hai moito de ti que non sei xa, e o que me resulta máis curioso é que pensaba que te coñecía des que naceras. Nesta casa pasa algo raro – Oriol comezaba a irritarse.

 

-      Nesta casa non pasa máis do que pasou sempre – falaba Marta mentres movía a caixa uns milímetros fóra do sitio que lle fixera Oriol tratando de casala cas liñas debuxadas polas outras.

 

-      ¿E que é o que pasou sempre? – interrogaba Oriol – o único servicio que lle coñecín a esta casa foron as mulleres que o goberno contratou para coidarte ate que fixeches dezaoito anos.

 

-      Porque é o único que houbo, polo menos que eu lembre claro, seguro que noutro tempo había moita xente, os cuartos de servicio son uns cuantos – razoaba Marta – veña, fagamos outra viaxe.

 

Oriol obedeciu a orde sentindo a obriga de seguirlle a corrente aínda que sentía non coñecer á persoa que, como el dixera, coñecía desde o nacemento. Non comprendía que a asustadiza Marta que defendía das conspiracións do goberno amarelo e do abandoo dos seus proxenitores fose, agora, unha muller con misterios indescifrables.

 

-      Non me gusta traballar con xente polo medio – soltou Marta despois dun longo silencio recolocando os cadros enriba da pila de caixas para que non se visen e distorsionasen o crucigrama perfecto – por iso fago as cousas cando non estás, cando viñeches pensei que poderíamos repartir o traballo, pero ti nunca te ofreceches e a min faltoume valor para esixircho. E non creas que non me ofende que penses que todo o traballo se fai só. Supuxen que aínda considerándoo tarefa miña o valorarías, vexo que non – falaba sen parar – non di moito ó teu favor que non te decatases de que as cousas se facían ate agora e que cando te decataches penses que teño criadas para facelas por min – a voz íase enfadando – e se che digo a verdade, agora mesmo partíache a cara.

 

Marta sentenciouno mirándoo fixamente, cobrándolle unha por unha as desconfianzas dos minutos previos. Oriol non se convencía, ela tiña razón, nunca apreciara o vivir a servicio completo e incluso se autocomplacía se lle facía unha taza de infusións exóticas ó vela decaída; era o que lle ensinaran e procuraba non cuestionalo porque era o máis cómodo, pero sabía que tiña razón, aínda que seguía sen estar convencido.

 

-      Por suposto que valoro todo isto, e claro que sabía que o facías ti, non ía ser cousa de maxia, pero hoxe decateime do grande esforzo que isto require e, non sei, sempre me pareceches unha flor delicada – empeorou as cousas Oriol.

 

-      Moi delicada non che debía parecer cando... mellor calo – contíñase Marta.

 

Oriol trataba de pensar rápido para reconducir unha situación imposible que lle escapara das mans sen decatarse.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 137

April 16, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 137. Necesaria

Necesaria: que non pode faltar para un determinado fin ou efecto, que se precisa. Reúne todas as condicións necesarias para o posto.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

Noel escoitaba ca atención que a súa desidia lle permitía.

 

-      Nós marchamos – estricaba as letras un Oriol derrotado.

 

Noel non dicía nada, miraba distraído pola fiestra respirando.

 

-      Marta colliu medo co de Adina e porriba León non é capaz de comportarse – Oriol explicaba.

 

-      O de León xa está solucionado – zanxou Noel canso.

 

-      Está solucionado o del, pero non o de quen lle axudamos – apurou Oriol.

 

Noel non lle rebatiu, non pensaba que a nena rica secretaria do goberno amarelo correse risco algún. En realidade, non pensaba que ninguén, agás el, correse risco de nada. Ó seu parecer, só tiñan que dicir que non sabían nada e poñer cara de tontos, que xa lle viña de serie por outra parte, e cambiar de bando no momento oportuno. A Oriol tíñao nunha pouca máis estima. Non moita máis, tampouco pasaba mal, rondaba o núcleo duro da garda amarela.

 

-      Está moi apegada á cidade, dame medo que lle entre a morriña e queira volver; en certo sentido tamén penso que é necesaria aquí, podería servos de moita axuda – Oriol falaba en serio.

 

“Si, moi necesaria” había ser unha muller que facía cafés e levaba os traxes ó tinte, pensaba Noel.

 

-      ¿Ti como o ves? – preguntoulle Oriol.

 

-      ¿Como vexo o que? – preguntou de volta sen fixar a vista.

 

-      O de marchar – aclarou Oriol.

 

-      Facede o que queirades, tanto me da – respondiu un Noel enfurruñado.

 

-      Non che estou pedindo permiso, estouche preguntando se o ves factible, se nos botas unha man – pediu Oriol con esixencia.

 

-      Factible é, saides pola porta e marchades. Ti menos ca ninguén tes problemas nese campo ¿quen che pide explicacións a ti? ¿Non pretenderás que che cubra eu as costas? Do miúdo que son non che gardaría nin medio brazo – riu Noel.

 

A Oriol non lle fixo gracia, coñecía ben a Noel e non lle tomaba a mal os seus desplantes, pero Marta era un asunto serio para el e non aceptaba brincadeiras.

 

-      Sei saír – espetou Oriol – o que quero é que non me atopen unha vez fóra.

 

-      Claro – Noel non prestou atención – pois sorte con iso, non serei eu o que che cante as excelencias dos nosos. Mellor vai pola túa conta, os riscos son os mesmos e polo menos non tes que aguantar as súas merdas.

 

De camiño á casa non vía tan clara a fuxida coma lla contara a Marta. A súa vida poñíalle a precaución que o seu traballo lle quitara; pero ó abrir a porta as caixas apiladas no corredor dixéronlle que Marta non pensaba recúar.

 

-      ¿E isto? – preguntou Oriol desexando que a explicación pasara por unha limpeza xeral.

 

-      Marchamos – respondiu Marta con decisión.

 

-      Muller, pero non podemos levar todo isto, marchamos co posto e tres cousas máis, non é coma se marchase teu pai ou túa nai; nós non imos pedir permiso, pensei que estaba claro, nós imos desaparecer, é o máis seguro, non podemos correr o risco de que pretendan que desaparezas, ou de que pensen que os traicionas, ou... – trataba de convencer Oriol.

 

-      Si, todo iso xa o imaxinaba, estou gardando as cousas por se os do goberno saquean a casa, para que non destrúan estas xoias – acariñaba Marta os libros.

 

Oriol notou en Marta unha seguridade que non lle coñecía, de súpeto parecía ter as ideas claras, parecía controlar a situación.

 

-      Hai unha habitación – silanou ó chan – que non creo que dean atopado, ninguén sabe dela e non lles fai falta para as súas festas. Os mobles, os mobles non caben, é unha mágoa. Axúdame, aínda falta moito – ordeou dándolle unhas mantas.

 

Oriol púxose a envolver os cadros e as pequenas figuras que adornaban o salón.

 

-      Deixei uns pratos fóra, non sei cando tes pensado marchar, comida queda pouca – falaba Marta con dificultade mentres subía e baixaba as escaleiras da estantería.

 

-      Cando queiras – dixo Oriol mirándoa – para saír non imos ter problemas, unha vez fóra temos que mover os cartos rápido para que non nos sigan o rastro.

 

-      Non, mellor levamos os que hai na caixa forte e cando os acabemos, xa veremos como facemos, de aquí aló nin se lembran de nós – falaba unha Marta seria, fría.

 

Oriol observábaa marabillado.

 

-      Non sabía desa habitación – dixo por dicir.

 

-      É unha especie de refuxio, está detrás da bodega – explicaba Marta sen parar un momento.

 

-      Non é bo sitio, a bodega vai ser un sitio concurrido se deciden tomar a casa – dixo Oriol divertido.

 

-      Non se ve, baixamos nun momento e compróbalo ti mesmo, ten unha dobre parede, non se notan as correntes, nin soa a oco tampouco – unha Marta invadida pola seguridade afirmaba.

 

-      Pois ti descubríchela – Oriol comezaba a tratala coma unha igual, non como a súa protexida indefensa.

 

-      Eu lin estes libros, nun deles, non che vou dicir en cal, están os planos do edificio... e dos pasadizos segredos – respondiu Marta con misterio, case sorrindo.

 

Oriol sorriu de volta mirándoa en fite.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 136

April 9, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 136. Moa

Moa: pedra en forma de roda, colocada sobre un soporte, que se utiliza para afiar coitelos, fouciños, etc., facéndoa xirar. Os afiadores de agora empregan moas eléctricas.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-      Moito sabes ti de soños – dixen con sorna.

 

-      Esas cousas sábeas todo o mundo – replicou César.

 

Froilán e máis eu mirámonos, todo o mundo que el coñecía sería; pero non llo discutimos; a min non me pareciu o momento, tiña a cabeza ocupada ca súa teoría sobre o meu lío co seu bisavó e, pese ó incríble que soaba, a min comezaba a parecerme factible.

 

-      En definitiva, que non avanzamos – decepcionouse Froilán – seguimos sen saber quen é a xente da casa, seguimos sen saber porqué as queren matar, nin quen...

 

-      Quen si – puntualizou César – o tal Damián ¿non?

 

Eu non lles prestaba atención. Se me liara co seu bisavó ¿en que punto do tempo me situaba?

 

-      No mesmo imaxino, salvo que quedase embarazada... – razoaba en alto sen decatarme.

 

-      Deixa de darlle voltas a esa parvada, estate vacilando – atallou Froilán – en lugar de centrarse en atopar unha explicación perde o tempo con trapalladas.

 

A mandíbula de César tensou facendo un ruído agudo coma se estivese afiando os dentes na moa. Eu seguía sen prestarlles atención.

 

-      Pero non puiden dar a luz ó avó de César, porque daquela a súa bisavoa... – analizaba a liña sucesoria.

 

-      Non hai explicación, soñou con isto como podía durmir tranquilamente, perdoa por facer un chiste inocente – despreciaba César.

 

-      Un chiste inocente non, tiñas unha intención – adiviñou Froilán.

 

-      Si, claro, que nos fixese un retrato robot do demo – riu César.

 

-      Porque se eu fose a súa bisavoa... – botaba contas cos dedos.

 

Froilán e máis a súa cella miráronme de revés dicíndome que parara ca tontería, que xa estaba ben, que fora unha brincadeira e que me centrase no importante, en averiguar quen era a xente que mataba aquel exército e como evitalo.

 

-      Pero eu era máis nova – seguía co razoamento allea ás presións de Froilán – daquela o máis probable é que eu non fose eu, seguramente eu era a convidada ca que se enrollou o teu bisavó – fixei por fin a mirada en César.

 

César relaxou a queixada e incluso esbozou un sorriso.

 

-      Daquela na casa de pedra igual tampouco era eu, igual era alguén que estaba alí – deducín.

 

-      ¿E que? Seguimos sen saber quen e porqué – despreciou Froilán.

 

César interpúxose entre Froilán e máis eu para que o vise só a el. Miroume fixamente, o rostro revestiuse de gravidade.

 

-      Podes ir a onde queiras, podes meterte na vida de quen queiras, de momento precisas estímulos externos, coma cando empregabas o sofá, pero se te concentras nin sequera che fará falta iso – explicou César coma se de repente soubese todo o que había que saber sobre as viaxes, os soños e a historia.

 

-      Ben o puideches dicir desde o comezo – poñíase á defensiva Froilán – pensei que non sabías de que ía todo isto, ate me pareciu escoitar en algún momento que non che interesaba. ¿Quen es ti? ¿Que coño tes que ver en todo isto? – desesperaba Froilán dando voltas no faiado.

 

César mirábame, case nin desviou a mirada para escoitar os reproches de Froilán. A min tamén me apetecía escoitar a resposta desas preguntas pero César non parecía estar disposto a darnos o gusto, o máis seguro, porque non a sabía.

 

-      A ver, se non tes máis fotos mellor baixamos, comemos algo e marchamos – dirixía Froilán.

 

-      Pronto cedes – dixo César sen máis.

 

A Froilán notábaselle na cella que estaba a piques de perder a paciencia.

 

-      Nin pronto, nin tarde – falou a modo Froilán – ou subes ó carro xa ou marchamos.

 

A César a ameaza chegoulle para deixar a un lado as brincadeiras por inocentes que fosen. Eu mirei a Froilán escudriñando no seu rostro en busca dunha explicación. De súpeto parecía que os dous souberan que man levaban e decidiran poñer as cartas sobre a mesa, de súpeto parecía que eu non xogaba esa baza.

 

-      Saca as fotos de onde as teñas e comeza a falar claro – ordeou Froilán.

 

César non obedeciu de inmediato, quedou, por uns intres, observándonos, sen intención, sen matices, só nos miraba.

 

-      Non son teu pai – deixou caer sen vir ó caso.

 

-      Outra vez – dixen farta – que si home, que si, que non, xa está.

 

-      Deixa que fale – ordeou de novo Froilán.

 

-      Non son teu pai – retomou – pero creo que sei quen é e creo que sei que relación temos e porque ves a min.

 

-      Pola fábrica – abreviei.

 

-      Deixa-que-fale – arrastraba as palabras Froilán.

 

-      Na miña defensa direi que non o descubrín ate agora, cando vin o baúl do bisavó, ate ese momento as pezas non encaixaban, esta historia era un xeroglífico sen sentido – divagaba – a filla...

 

-      Que si, que marchou... – esta vez foi Froilán quen interrompeu.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)