Entrar

 
usuario
 
 
 
Cerrar

registro




Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo.

 
  • Identifícate
  • Regístrate

 

en

marzo de 2013

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 135

March 30, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 135. Leiba

Leiba: masa compacta de terra que se levanta co arado ó abrir o rego. Loita por acadar os seus ideais.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-      Outro pesadelo – medio perdía os nervios Froilán.

 

-      Non – asegurou César.

 

-      Berra coma unha tola, non parece o soño ideal – non daba o brazo a torcer Froilán.

 

-      Berra e tamén ri – dixo sen darlle importancia un César que rebuscaba con ansia nunha caixa chea de papeis.

 

-      Estou por despertala – achegouse a min Froilán.

 

-      Xa despertará – seguía a busca César.

 

Non tivo que esperar moito, un par caídas máis e despertei pola miña propia vontade, notando na orella a humidade acumulada nas mantas coma se dunha leiba se tratara e nas costas aínda a sensación efímera de flotar.

 

-      ¿Que soñaches? – apurou César achegándose cun feixe de papeis na man.

 

Froilán mirouno mal, ignorárao durante a miña siesta e agora viña irrompía interrogador profesional sen deixarlle sequera preocuparse polos meus pesadelos.

 

-      Déixaa respirar, ho – Froilán poñía no seu sitio a César.

 

Pero César non lle prestou atención, mirábame fixamente esperando a resposta, agarrando os papeis con forza.

 

-      Que o demo me tiraba pola fiestra – dixen aínda cansa.

 

-      Ves como era un pesadelo – botou en cara Froilán.

 

-      Non tal – fíxoo calar César.

 

-      O primeiro non, era divertido, despois apareciu o demo e doume medo, despois decidín que non quería morrer e xa... – comecei a contarlles.

 

César non conformou cunhas pinceladas, esixiume todos os detalles, un por un. Non entendía que nos soños os detalles son o de menos. Seguía mirándome coma un trasniño divertido, impaciente, esperando un desenlace que eu non alcanzaba a ver.

 

-      ¿O edificio era este? – preguntou emocionado ensinándome un dos papeis que tiña na man.

 

Si, efectivamente era o mesmo, vírao de moi preto e con moito detalle das veces que caera. A foto era un recorte dunha revista na que se podía ler o titular “O Hotel Abulia acolle a festa de compromiso de...”

 

-      Vese que si – díxolle Froilán a César - ¿que é?

 

-      É o hotel no que traballou o meu bisavó cando marchou. Contaba historias fantásticas, dixo que servira nesta ceremonia e que se liou cunha desas da foto, debería saber cal porque contaba a historia cada día de festa, pero de pequeno non me parecía interesante. A manta debe ser das que trouxo cando veu, a miña bisavoa poñíase mala cada vez que ó vello lle acordaban as cousas das Américas e iso que non se coñecían daquela – explicaba César.

 

-      Estas mantas non son tan vellas – analicei ulíndoas, tocándoas, notábanse vellas pero non estaban gastadas.

 

-      Dálle os outros recortes – ordeou Froilán.

 

César non cuestionou a orde e entregoume os recortes que buscara con tanto interese. Mireinos con calma. Había un feixe deles. Lin a modo o nome Hotel Abulia escrito en letras delicadas douradas no toldo coqueto que resgardaba a alfombra da entrada. Fixeime nas fiestras con finos biselados. O interior quedou retratado tal como o soñara ca pequena diferencia de que no meu soño parecía máis acolledor e nas fotos da revista víase concurrido, parecía pequeno, colapsado. Eu lembrábao máis bonito.

 

-      Este é o rapaz que intentaba sacarme a nota – emocineime ó recoñecelo.

 

César contiña a risa, a cara de trasniño apertaba os beizos cuns ollos de malicia a punto de estoupar.

 

-      A ver – asomou Froilán por enriba do meu ombreiro.

 

-      Este, o que está detrás da vella esta das plumas – expliqueille.

 

César observábanos.

 

-      Facíanos falta unha lupa, non se ve ben, non se distingue se vai de uniforme ou de traxe – analizaba Froilán – o teu bisavó non che diría quen é ¿non?

 

-      El é o meu bisavó – sentenciou César tratando de non rirse, volvendo a apertar os beizos tan axina como a última vogal saiu da súa gorxa.

 

Froilán e máis eu mirámolo sorprendidas, eu pola sorpresa en si, Froilán porque estaba tratando de encaixar esa relación de parentesco na súa necesidade que atopar un vínculo entre César e máis eu.

 

-      En lugar de filla vas ser bisavoa – riu por fin César.

 

Fíxenlle un aceno retranqueiro. Sabía que o dicía por vacilar, pero Froilán contaxiárame a necesidade de cadrar as pezas.

 

-      Non, iso non pode ser – dixemos a un tempo.

 

-      Por que vos o digades – seguía co vacile – andas dun lado para o outro no tempo, quen sabe...

 

-      Claro – corteille o chiste - ¿e non será que percibín algunha vibración desas ó ulir a manta? Ule ben. Ademais o soño non tiña sentido, non foi como o da casa de pedra. Non ten sentido.

 

Razoaba tratando de ser racional por un lado, non podendo evitar deixarme levar polo outro.

 

-      Si, si que ten sentido – ría César – estábades de festa e gustábaslle ó meu bisavó por iso te perseguía, e seguramente el a ti, por iso lle seguías o xogo.

 

-      ¿E o demo? – interrompeu Froilán.

 

-      Ah! Nada, será a típica metáfora de superar os medos internos e así – César pasábao en grande.

 

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 134

March 24, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 134. Ideal

Ideal: cousa á que se aspira por considerala o mellor ben posible. Loita por acadar os seus ideais.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

Sorría sen malicia. Non sabía se polo achado ou porque Froilán calara por fin.

 

-  Bah, mantas, uns libros e unhas bolas de alcanfor – decepcionouse Froilán.

 

César seguía sorrindo.

 

-  ¿Ti non vas mirar? – preguntoume César.

 

Encollinme de ombreiros, tanto me tiña, seguramente habían ser mantas bonitas coma a colcha dourada e despois quedaría cas ganas e...

 

-  Si, tócaas a ver que che transmiten – ordeou en ton amable Froilán.

 

Asomei o fuciño. Si, as mantas eran bonitas, non tanto como a colcha dourada, pero eran bonitas; unha branca con lunares laranxa, azul e amarelo; outra con flores marróns sobre un fondo branco; outra azul con debuxos xeométricos laranxas. E uns libros de follas gordas cas esquinas romas do uso. Toquei a manta que estaba enriba, e a que estaba no medio e a de abaixo, boteille un ollo incluso ós libros.

 

-  ¿Nada? – desesperaba Froilán.

 

César sorría.

 

-  Pois non, nada – mirei a César - ¿tiña que sentir algo?

 

César non respondiu.

 

-  ¿Vas dicir algo ou? – apurou Froilán.

 

-  Non hai nada que dicir – dixo un César tranquilo e sorrinte – se non sinte nada, non sinte nada ¿non se che fan coñecidas?

 

-  Non – respondín.

 

-  Esa estaba enriba do sofá da túa casa – César puxo cara de trasniño sinalando á primeira que se vía.

 

Saqueina por sacar, non se me facía coñecida, a manta que tiñamos no sofá era unha manta vella pero aínda mantiña as cores e os debuxos, era de raias brancas e azuis por un lado, e brancas e amarelas polo outro; cunhas flores azuis polo lado das raias azuis, e amarelas polo lado das raias amarelas. Estendina. O debuxo era coma o que se vía no anaco dobrado por aquel lado, polo outro eran liñas que se cruzaban en laranxa, azul e amarelo.

 

-  Non é a que temos no sofá – sentenciei mirando a César.

 

-  Igual non, igual me enganei – dixo sen deixar de sorrir, sen darlle importancia.

 

Comportábase como se nos estivese mareando co único obxectivo de que sacásemos a manta do baúl. Froilán tamén o pensou, sacou as outras sen esperar a que ninguén dixese nada.

 

-  Mira os libros – medio ordeou – ah, non, xa os miraches.

 

As mantas aliviaron o ulido a po que había no faiado perfumándoo cunha suave fragancia de lavanda. Pechei os ollos e transporteime a unha mañán de Maio co sol a punto de derreter as últimas pingas de xeada. Xogábamos no edificio de enfronte ó xardín no que cantaban os paxaros. Eu agarraba con forza un papel que contiña un segredo inconfesable pensábamos. Eles perseguíannos tratando de alcanzarnos para ler o papel que defendíamos con tanta ansia. Polos corredores e cuartos maxicamente comunicados escoitábanse pasos rápidos e risas tontas, e paradas de súpeto e respiracións cansadas. Sen contar, unha placaxe e un arrolar polo chan.

 

-  ¡Aha! ¡Pilleite! – dicía un rapaz divertido tratando de alcanzar a miña man.

 

-  Aínda non – revolvíame con dificultade para alonxar o máis posible a miña man do seu camiño.

 

As risas de fondo volvéronse silencio e os pasos desordeados en carreiras cara un mesmo destino. Mirámonos sorprendidos, aparcando a pequena regueifa á espera dunha explicación.

 

-  ¡O demo está subindo! – sacounos de dúbidas un berro ó pasar pola porta aberta da habitación.

 

Erguémonos precipitadamente, con torpeza, sin ser capaz de soltar o papel que protexía cos dedos tensos case sen sentir a man. O rapaz saiu da habitación por unha porta interior eu polo corredor.

 

O demo era un algo grande e escuro cuns ollos violentos e unha forza sobrehumana. Vino aínda sen telo diante, coñecíao aínda que nunca o vira, notei os pes abandoando o chan antes de que me agarrase polas costas. Púxome as dúas mans enriba, despegándome a pel para que a asa fose máis cómoda, cruzou a habitación e lanzoume pola fiestra. Caín sen control durante os primeiros pisos, despois o pánico apoderouse de min vendo o chan apurar cara min e, por fin, dixen que non.

 

-  ¡Non quero morrer hoxe! – berrei, non sei se en alto ou para min.

 

A caída freou, o tempo ralentizouse, en definitiva, tomei o control. Aterricei con delicadeza sobre os meus dous pés sen máis dano que os arañazos das afiadas poutas do demo nas miñas costas. Sen máis preocupación que volver dentro do edificio enfrontarme a aquel monstro porque xa non me daba medo, se todas as armas que tiña eran aquelas pouco me fixera; ademais, sabendo que non me ía empotrar contra o asfalto o da caída pola fiestra era divertido. Eu tiña vertixe, non me gustaban as alturas, nin os espacios apartados do chan que non estivesen ben cubertos; pero a caída ó baleiro estivera moi ben.

 

Corrín escaleiras arriba, non me detiven cando vin o demo xusto no medio e medio do corredor, xusto mirándome fixamente ós ollos apertando a boca co enfado do fracaso, xusto a punto para o segundo asalto.

 

O segundo asalto non durou, antes de que poidera achegarme a dous palmos del xa me agarrara polas asas das miñas costas e, en nada, volvía a estar respirando o aire fresco que case me afogaba. Autocontrol e cos pés no chan outra vez.

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 133

March 10, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 133. Humor

Humor: boa disposición do ánimo para facer algo. Hoxe non estou de humor para escoitar as tonterías do goberno.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-  ¿Nada? – apuraba Froilán.

 

Non respondín, non fixo falta, notoumo. Nada. Era complicado determinar se aquela era a xente que aparecía no meu soño, non lles vía a cara, eran máis sensacións que fotografías exactas.

 

Na caixa había máis cousas, unha especie rede blanca tecida con punto delicado e cun debuxo rosa no centro que se facía redonda coma unha bola oca ó collela por un dos extremos.

 

-  Iso era para o candil – dixo César de lonxe, fóra da miña vista.

 

Non lle vía xeito, os candís que eu coñecían eran recipientes baleiros cunha vela dentro que alumeaba, non conseguía encaixar unha peza tan fina nun mecanismo tan simple, máis o desperdicio que supoñía empregar unha beleza semellante en algo tan fuxidío.

 

Un billete pequeno por valor de unha peseta. Fíxome gracia. Pensei que era de xoguete, pensei que nin sequera era un billete, ensineillo a Froilán.

 

-  Antes tiña moito valor – non riu César.

 

Froilán indicoume que o volvese deixar na caixa, parecía un tema serio para César e tampouco tiña máis interese para nós.

 

Un documento de identidade de cor verde escrito a man dun señor que parecía moi vello. César non fixo comentarios ó respecto. Unha peza de metal oxidado que parecía un cesto cunha palanca na parte de abaixo e un tubo no medio.

 

-  É unha canilla da máquina de coser – apuntou César a un moble que había ás miñas costas.

 

Tres fotografías pequenas iguais ás do documento de identidade e outras tantas dunha señora que tamén parecía moi vella.

 

-  Creo que tamén están aí as chaves do baúl do meu bisavó – murmurou César coma se lle tardase en atopalas.

 

Estaban, efectivamente, debaixo duns papeis moi finos que xustificaban uns pagos un tanto estraños.

 

-  É para cando morran – explicou Froilán ó verme confundida.

 

-  ¿Como? – escandaliceime.

 

-  Si, van pagando os gastos do enterro e tal – explicou Froilán con total naturalidade aínda que se foi apagando ó ver a miña cara de espanto.

 

Desta vez fun eu a que arqueou as cellas, as dúas, sentín que me vacilaba, lin un dos recibos e non dícía nada de cadaleitos, nin incineracións, nin nada ¿quen ía gastar os cartos en semellante tontería? Deixei os papeles a un lado mirando con desprezo a Froilán para que non pensase que o tomara en serio, e collín as chaves que tanto impacientaban a César. Porén, sentilas e poñerme a chorar foi todo un, sen control, sen explicación.

 

-  ¿Que che pasa? – preguntou Froilán.

 

Eu vía a través as pequenas lupas das miñas bágoas un feixe de chaves enferruxadas, unha delas cunha forma bonita como de flor cun número no fecho, as outras eran redondas sen máis.

 

-  Ah, aí están – dixo César ó achegarse e ver as chaves nas miñas mans, sen darlle importancia ó meu drama.

 

-  ¿Tes o baúl? Non o vin – preguntou Froilán.

 

-  Imaxino que estará no faiado, non creo que teña nada, foi o que levou a América das dúas veces que foi, non creo que... – restaba importancia César.

 

-  Non, non me veñas con esas agora, estabas esperando por elas e mira como está a muller – medio ameazaba Froilán – así que xa estamos indo ó faiado mirar se está ou non o puto baúl, porque si que cres.

 

Escoitar de novo ó Froilán rosmón axudoume a recompoñer as miñas emocións. Non estaba afeita a sofrer aquel tipo de descompensacións, si nos soños, si ó escoitar a canción, non ó coller un obxecto.

 

-  É o que lle pasou a César co boneco do teu avó – explicaba Froilán controlando a situación - ¿podes erguerte?

 

-  Si, estou ben – respondín.

 

César non se preocupou, buscaba no caixón do moble da entrada a que debía ser a chave do faiado e en canto a atopou fíxonos un leve aceno para que o seguísemos. A luz do sol entraba por unha xanela redonda que se agachaba detrás dunha espesa tea de araña.

 

-  Supoño que estará por aquí – dixo un César prantado no medio da estancia.

 

-  Ben, se non lle pos máis ánimo poreillo eu – despreciou o Froilán rosmón comezando a rebuscar.

 

Eu mirábaos ca distancia dun corazón desfeito, dábame igual a división dos ate daquela amigos da alma, só sentía unha tristura pesada. Mirei de redor perdéndome no mundo fascinante das cousas que xa non servían, das cousas que xa non funcionaban, das cousas que aínda non estaban en disposición de abandoar.

 

-  Trae as chaves – ordeou Froilán sen levantar a voz.

 

Non lle prestei atención, non lembraba que as tiña na man, perdinme nunha colcha dourada con debuxos de flores brillantes.

 

-  Eu leváballas, non parece estar de humor para moitas insistencias – soltou César con sorna.

 

Achegueime ó baúl que estaba a carón de Froilán. César mirábanos desde uns pasos atrás, pero non ca indiferencia duns minutos antes. Probei unha a unha as chaves ate dar ca correcta, era unha de aquelas de forma normal que parecía un tubo cunha pequena abertura nun lado. Levantei a tapa sen pensalo, Froilán contiña a respiración, César seguía mantendo a distancia. Non me atrevín a mirar no interior, Froilán por uns segundos tampouco, despois baixou a mirada e, por fin, axeonllouse para mirar con detemento. Eu mirei a César. César sorría.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 132

March 5, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 132. Gobernar

Gobernar: pór en bo estado algo que está estragado. Levou o coche a gobernar.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

O alcalde estaba nervioso, moi nervioso, non o parecía, era deses que sempre parecen tranquilos, pero non facía máis que botar as mans ó maletín para intentar facer unha foto bonita cunha cámara invisible. O armador non se decatou, miraba o cadro de mandos con atención buscando os díxitos que calculara, ó mellor algunha mirada despistada ó envase ca plaga. Nunca fixera cousa semellante aínda que escoitara de xente que o facía, tamén hai que dicir que nunca lle xurdira a necesidade de facelo. Medía a distancia á costa e miraba ó horizonte xa sen sentir aquela ansia por marchar.

 

-  ¿Non será abondo? – entrou o alcalde na cabina.

 

-  Non – respondiu seco o armador.

 

-  Pois non sei se darei nadado – dixo o alcalce sentando enriba dunha caixa de cervexas.

 

-  Sabes que hai un bote salvavidas ¿non? – riu o armador.

 

O alcalde mirouno mal, non lle vía a cara pero notoulle o ton. Claro que sabía que había un bote salvavidas, non o lembraba, non lle pasara pola cabeza e case lamentaba levar o bañador do vran pasado que lle estaba resultando incómodo porque estirara co salitre e faltáballe sitio dentro do pantalón de fotógrafo profesional duns quilos menos.

 

-  Aquí – falou o armador para si.

 

O alcalde mirou de redor sentindo a paz do motor apagado e o sol templando a xeada que ameazaba con caer sobre o verde prácido da distancia. Lamentou non ter a cámara a man, gustáballe aquela fografía.

 

-  ¡Espabila! O de sacar fotos era unha excusa, abre a comporta – ordeou o armador sinalando á prancha metálica que agachaba o motor.

 

O alcalde obedeciu sen cuestionar a cadea de mando e tirou da palanca que descubriu unha engrenaxe xigante de tan preto de óxido e aceite.

 

-  Deixa – baixou o armador pola escaleira metálica.

 

O armador levaba nunha man o envase ca praga maléfica que lles ía solucionar todos os seus problemas. Non o pensou, o armador non era o que se chama un home decidido pero unha vez daba o paso non recuaba. Abriu o peche hermético, engruñou o nariz o percibir o aroma que desprendían os chamados microorganismos. Achegouse todo o que puido á parte da maquinaria que tocaba a auga e seguiu o camiño dos eixes ate o motor. Levoulle tempo. O alcalde impacientábase mirando o reloxo coma se lle servise para apurar ó seu amigo. Saiu suado e manchado de graxa ate as cellas.

 

-  Non podes chegar así á vila – dicíalle o alcalde.

 

-  Tranquilo que teño o esmoquin na cabina – riu o armador.

 

-  Pero vanse decatar de que manipulamos o... – preocupábase o alcalde.

 

-  Mira, fai falta o mesmo traballo para manipular o motor que para gobernalo – botáballe retranca o armador.

 

Era certo, o alcalde buscaba o bote salvavidas para saír antes de que a auga de dentro lle chegase ós pés.

 

-  Bótalle unha cervexa, ho – convidou o armador cunha palmada nas costas véndoo desesperado.

 

-  ¿Non será mellor marchar canto antes? – desesperaba o alcalde.

 

-  ¿Que apuro tes? ¿Non quererías ver o partido en serio? Pon a radio se queres – dicía o armador sen doble intención.

 

-  ¿Como que “que apuro teño”? ¡O barco vaise afundir! – berrou o pobre home.

 

O armador tardou en entender a desesperación do seu amigo, ¿por que tiña un barco co motor avariado que afundirse? Non comprendía o fío dos razoamentos do alcalde.

 

-  ¿Como se vai afundir ho? Non ves que non está oxidado de verdade, para iso queríamos a praga, para que parecese... – argumentaba o armador.

 

-  ¡Imos ver! – soltou os nervios o alcalde – ¡que a praga era para que o barco afundise e o seguro non poidese comprobar que o motor estaba avariado de antes!

 

O armador caiu por fin nos motivos do seu amigo, e de paso caiu en que ou a praga era moito máis agresiva do que lle contaran ou tiñan un pequeno problema, non fixera ningunha vía de auga nin se lle ocorría como facela sen que se notase.

 

-  E que ti sexas o que sabe disto – tomaba o control da situación o alcalde – xa estás baixando outra vez.

 

-  Eu baixo as veces que queiras, pero estamos na mesma – non vía solución o armador.

 

-  Non me jodas, non me jodas – saíalle o xenio o alcalde.

 

-  Pero a praga está no motor, os do seguro vena e xa... – razoaba o armador en serio.

 

O alcalde mirouno de reollo ca enerxía precisa para que o armador volvese ó fondo do barco e buscase o xeito de facer unha vía de auga para afundir a embarcación de maneira disimulada. Cando conseguiu desmontar unha das pezas todo foi rodado, incluso se asustou ó ver o fráxil que resultaba aquela armazón que el considerara, ata daquela, unha fortaleza.

 

-  ¡Apura! ¡Apura! – escoitaba con alivio o alcalde desde a ponte de mando.

 

-  Veuche a présa cabrón – ría o alcalde.

 

-  ¡Colle o bote, hostia! – un armador empapado berraba xesticulando coma un energúmeno, movéndose sen control - ¡que entra a auga a mares!

 

O alcalde ría como antes ría o armador, ¿e aquel histérico era o lobo de mar que contaba historias de sereas na taberna? ¿e aquel histérico era o que lle daba ordes uns minutos antes?

 

-  Non somos nada – ría o alcalde.

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)