Entrar

 
usuario
 
 
 
Cerrar

registro




Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo.

 
  • Identifícate
  • Regístrate

 

en

febrero de 2013

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 131

February 26, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 131. Fuxidía

Fuxidía: que dura pouco, que pasa con rapidez. As horas fuxidías.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-  ¿E que facemos agora? – preguntou o armador mentres o barco escoraba no medio da abra.

 

-  Ti intentar convencer ós do seguro de que foi un accidente, eu coidar de que os ecoloxistas non se poñan moi pesados – respondiu o alcalde.

 

Foi a solución que se lles ocorreu vendo o sol agacharse tras a liña do horizonte mentres as pingas frías do vaso de cervexa esvaraban ate o barril. Calcularon cunha conta da vella o que cobrarían do seguro menos o que lles custaba cambiar o motor. Da servilleta enrugada saía unha cantidade positiva que lles gustou, claro que o papel húmido non lles revelou os inconvintes de semellante operación. Tampouco lles preocuparía de revelalo, eran socios e cada un o seu propio xefe, que explicacións tiñan que dar.

 

Non llo contaron a ninguén, a experiencia dicíalles que o éxito dos trapicheos era inversamente proporcional ó número de persoas implicadas. Tampouco precisaban axuda, levaban toda a vida no mar e aínda non envelleceran dabondo coma que a preguiza lles impedise chegar a terra a nado.

 

Tíñano que facer ben pero rápido, comezara a veda e tiñan por diante seis meses ate o arranque da actividade, contaban con que o seguro non tardase moito e que o asteleiro cumprise co pedido. Ocorréuselles que o mellor para ocultar un motor gastado era unha plaga mariña, unha marea vermella que atacase irremediablemente a estructura metálica do buque condenándoo a un afundimento seguro.

 

-      ¿E cando veña o perito a comprobala? – preguntaba o alcalde.

 

-      Nada, dicimos que foi unha desas que veu ca marea e con ela marchou – restaba importancia o armador.

 

-      Pois temos que elixir un día que o porto estea baleiro, senón a ver como explicamos que só lle afecte ó noso – preocupábase o alcalde.

 

-      Iso é imposible, non sei os outros, eu non podo recoller os meus nestes momentos; o mellor é que miremos as correntes e levemos o barco ate alí; xa che adianto que o máis seguro é que sexa na abra – calculaba o armador.

 

-      ¿Imos ter que arrastralo ate a abra? – parecíalle demasiado traballo ó alcalde.

 

O armador non lle respondiu, limitouse a poñer o índice enriba da conta diluída pola auga fuxidía dos vasos. A operación ía ser traballosa, o armador calculou as correntes para que os bos momentos do motor fosen suficientes para chegar a onde el quería. Buscaría nos viveiros os organismos máis agresivos e efímeros, tan só precisaba unha coartada non facía falta crear unha emerxencia real. Con catro vasos baleiros enriba do tonel parecía unha idea brillante, parecía a solución a un problema de liquidez, parecía que volveran ós vellos tempos cando ningún dos dous vestía de marca.

 

-  Farémolo de noite ¿non? – pedía o alcalde.

 

-  Dependerá do mar – dicía o armador.

 

-  ¿Pero como imos deixar o barco aí tirado diante de todos? – escandalizábase o alcalde.

 

-  Home, con non dicir que o imos deixar abandoado xa chegará, nós dicimos que íamos sacar unhas fotos desas que expós ti no centro cívico e que o barco nos deixou tirados, mira así temos testemuñas para os do seguro – case se alegrou o armador.

 

Ó alcalde non lle pareciu mal, sairía equipado da súa casa coma tantas outras veces, trataría de aparentar naturalidade pero tiña que lembrar sacar o equipo da bolsa de fotográfo profesional ca que desfilaba pola vila con aires de superioridade, encheríaa de pedras e papel de envolver para que pesase e abultase coma se fose chea co seu equipo de precisión de alta gama. Igual tamén podía aproveitar para levar unhas cervexas e algo de picar, ou roupa de recambio.

 

-  Non, que igual non é tan impermeable como me venderon – escapóuselle en alto.

 

O armador mirouno rindo do seu compañeiro que levaba uns minutos botando contas de memoria sen decatarse de que xesticulaba e movía os beizos falando consigo mesmo.

 

-  Tranquilo home, verás que todo é máis fácil – convidou o armador a outra cervexa.

 

A hora foi as catro da tarde, o día foi un sábado, a camareira do bar da cofradía preparaba a xornada adiantada do partido de liga cun menú de pinchos variados escribindo a oferta do dous por un con letras recheas de cores.

 

-  ¿Marchades? Hoxe hai partido – lembraba a camareira.

 

-  Imos sacar unhas fotos – apurou a xustificar o alcalde sinalando con ansia á bolsa de artista.

 

O armador preferiu facer un discreto aceno mentres desamarraba e subir ó barco sen dar explicacións. O alcalde tropezou, se mirara onde pisaba non o faría, pero empeñábase en mirar de redor para saudar a quen pasase, a coartada que lle explicara o seu compañeiro de fatigas facíaselle pequena só ca camareira.

 

-  Meu, deixa as relacións públicas que o sol non espera – ordeou o armador.

 

-  Ui, marcho que o capitán está de morros, el quería ver o partido – disimulaba o alcalde.

 

-  ¡Pasa! – berrou o armador prendendo o motor do barco.

 

Ó alcalde chegoulle o aviso e deixou o disimulo para meterse dentro do barco xusto cando a distancia co pantalán se facía complicada de salvar.

 

-  ¿Por que te paras tanto ca xente? ¿Que explicacións tes que dar? A rapaza xa che viu o maletín, vaillo contar a todos, habíallo contar aínda que o barco estivese na outra punta e ti levases unha cámara minúscula agachada no peto do pantalón, que é moi lista a muller – ría o armador.

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 130

February 17, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 130. Edén

Edén: calquera lugar agradable e ameno. A illa é un edén para a xente das grandes urbes.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-  A Rita – aclarou Hugo.

 

-  Xa a Rita, pero ¿a quen dis que llo pida? – seguía distraído Hugo.

 

-  A Cira – falaba con paciencia Nico.

 

-  Non pode – escupiu Hugo – só é un contacto.

 

Nico sorprendiuse, tal como falaba entendía de todo e sabía de todo, decepcionouse, non puido ocultar a sorpresa.

 

-  ¿Non pode? – insistiu Nico.

 

-  ¡Que non hostia! Que só poden as soñadoras, había estar eu aquí se poidese – delatouse Hugo.

 

Nico non entendiu o comentario pero tampouco lle dou importancia, non pensou que o dixese pola cidade e se o dicía era de entender, el tamén soñaba cun edén de festa continua e mozas accesibles. Hugo tampouco estivo pola labor de explicarllo, chamou de novo á xente de fóra para que se asegurase de que estaban vixiándome a min e non a unha refuxiada calquera sen importancia que non requería tanto coidado.

 

-  Con calma compañeiro, con calma, Froilán dixo que era Rita e será Rita, eu non a vin, pero confío dabondo na capacidade intelectual de Froilán para distinguir a unha persoa doutra, e se dixo que era Rita é Rita, igual sodes vós os que non coñecedes a quen tedes por aí – saíu con sorna do outro lado da liña.

 

-  A nosa contacto dixo que estaba aquí – intentou impoñerse Hugo.

 

-  Pois Froilán dixo que estaba con el no noso piso de fóra do país – saíu con máis sorna da liña.

 

-  Pois algo pasa – dixo Hugo.

 

-  Claro que pasa algo ¿a ti paréceche normal esta situación? ¿a ti paréceche normal que a garda amarela axude a unha das nosas? ¿a ti paréceche normal que te teñamos aí e que non saibas o que pasa? ¿que clase de confianza podemos ter en ti se non controlas á túa xente? ¿como te atreves sequera a chamarnos con esa actitude túa? – seguía saíndo da liña.

 

Hugo escoitaba espantado aquela voz que pensaba amiga e cada vez lembráballe máis a visita de Siena.

 

-  Tes que comezar a implicarte na loita, tes que comezar a facer algo ou teremos que pensar en prescindir de ti – ameazaba a liña.

 

-  ¿E que queres que faga? Ela está aquí – choraba Hugo coma un neno pequeno.

 

-  ¿Estás seguro diso? – preguntou.

 

-  Completamente – mentiu Hugo acorralado pola súa incompetencia, pensando na bronca que lle ía botar a Cira como non fose verdade.

 

-  Pois daquela temos un problema máis grave que a túa desidia – acougou a liña – deixa a liña libre e espera as instruccións.

 

-  Vale – respondiu un neno bo.

 

-  Vale non, permanece alerta á espera de instruccións – ordeou.

 

-  Que si – respondiu Hugo canso do histerismo.

 

-  Mellor che será – rematou a conversa.

 

Hugo contou unha vez máis co apoio incondicional de Nico restándolle importancia á bronca e desculpando a súa pouca implicación co complicadas que eran as cousas dentro e o fácil que eran fóra.

 

O encontro con Cira relaxou as cousas en case todos os sentidos nos que as podía relaxar. A insistencia de Hugo por saber se era de verdade eu ou o só o dixera para chamar a súa atención ofendiuna, non polo feito en si, senón porque el se crese tanta cousa máis ca ela coma para precisar inventar algo para obter a súa atención. Enfadouse, non llo dou a entender, comportouse coma a perfecta colaboradora, fría, tranquila, coma se nada importase, coma se entendense a súa reacción, coma se non se sentise humillada, coma se non sentise. Pero sentía, sentía coma calquera que estivese na súa situación, sentía as ganas de darlle dúas hostias e berrarlle os adxectivos que merecía. O seu aguante tivo a recompensa dun Hugo agradecido, cheo de orgullo por domesticar a unha fera salvaxe.

 

-  Tes que estar atenta – ordeoulle con voz amable – temos que escoitar con coidado todo o que diga Rita.

 

Cira abrochaba o último botón da chaqueta vendo o amencer preto.

 

-  Xa me enche telas preto coma por enriba ter que prestarlles atención – dixo esquecendo a pose.

 

-  Seino – comprendía un Hugo relaxado – pero están tramando algo, ti sempre o sospeitaches, temos que vixialas.

 

Cira esqueciu o enfado escoitando a un Hugo tenro e atento; interesado en realidade, aínda que a cegueira de orgullo non llo deixaba ver, pensou que se namorara dela, pensou que xa o tiña no bote. Era normal, el tamén o pensaba dela. Quen sabe se tiñan razón.

 

-  Teño que ir traballar – restoulle importancia a situación.

 

-  Cando saias pola noite cóntame como foi – estirouse Hugo ate alcanzarlle a man.

 

Ela tomou uns segundos para difuminar o sorriso victorioso que brotara ó sentilo.

 

-  Punto por punto – púxose misteriosa - ¿sabes? No fondo creo que lles estamos dando máis valor do que teñen, seguro que o único que facían era argallar o dos regalos que lle deron, é que son para darlles de comer a parte, teñen a cabeza para que o corpo remate en algún sitio.

 

-  Por previr, non quero sorpresas – incorporouse Hugo.

 

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 129

February 13, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 129. Distraída

Distraída: que distrae ou fai pasar o tempo de modo agradable. A partida foi tan distraída que amenciu sen decatarnos.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

Hugo foi capaz reaccionar con axilidade, sabendo da súa influencia sobre Sal e tendo ganado a Fran.

 

-  Eu estareivos moi agradecido – baixou a man ate o xeonllo de Sal nun momento en que Fran miraba para outro lado.

 

-  Non se trata diso – dubidaba Sal distraído polos dedos de Hugo.

 

-  ¿De que se trata logo? – case susurraba Hugo.

 

Sal estaba a piques de responder cando un leve movemento da cabeza de Fran fixo retirar a man de Hugo cun acto reflexo. Sal aínda contiña o respirar e miraba a Fran con ollos tenros para ocultar a case infidelidade. En realidade non facía falta, Fran pensaba no seu propio ascenso dentro da organización, nin sequera reparara nas posibles escuras intencións de Hugo.

 

-  Está claro que nos somos os que maior risco corremos – repetiu en alto Fran coma seguindo un razoamento mental.

 

-  Eu xa volo dixen – apurou a atar Hugo.

 

-  É que a nós vainos coñecer de todas todas, e as tolas estas teñen a posibilidade de ir a onde queiran – seguía razoando.

 

-  ¡Exacto! E vós non – amarraba con doble nó Hugo.

 

-  É moi perigoso – poñía pose de interesante Fran.

 

Sal mirábao asombrado pola escenificación que estaba presenciando, el esaxerara o do perigo por ocultar a recuada, pero non acertaba a entender os motivos de Fran para intentar facerse o interesante. Chegou a pensar por un segundo que Hugo era o motivo, desbotouno ó fixarse na mirada perdida. Coñecía aquela mirada perdida, Fran estaba argallando algo.

 

-  Terás que relocalizarnos – púxose profesional – o máis probable é que queiran eliminar toda a organización, unha vez acaben con elas virán por nós, se non nos atopan xa non poderán acceder a ninguén máis, seremos o cortalumes  ¿non sei se me entendes?

 

Sal chegara a sentir certo arrepentimento polo seu número dramático, pero aguantaba con verdadeira dificultade a risa fronte ó que estaba escoitando.

 

-  Si, esa é unha idea moi intelixente – seguíalle a corrente un Hugo tamén sobrado de ansia por ser interesante – creo que coñezo a alguén que nos pode axudar a conseguirvos un novo piso, igual algo máis grande, quizais un pouco máis céntrico.

 

Hugo falaba máis coma un vendedor de mercadoría de segunda man en mal estado que o suposto líder da resistencia que aspiraba a ser; pero á súa audiencia doulle igual, nin o percibiron. Pensaba en aquel amigo dun amigo de alguén que coñecía o seu pai para xestionarlle un novo piso ós seus amigos. Por suposto diríalles que o piso llo facilitara a organización gracias a que el o pedira por suposto.

 

O pai de Hugo non estivo pola labor de sumarlle máis favores á débeda que acumulara pola súa culpa. Foi un duro golpe, supúxolle un esforzo co que non contaba, non tiña nin idea de como conseguirlles o piso que lles prometera e menos aínda tiña intención de confesarllelo.

 

-  Nico, tío, tes que saber dalgún – medio suplicaba.

 

-  Joder macho, méteste en cada unha... – ría Nico.

 

-  Si, paseime meténdolles medo e despois non souben como baixarme do carro, e o Fran non creas que me dou marxe, plantoume o da “relocalización” e quedei atrapado nas miñas propias fantasías – lamentaba Hugo.

 

-  Pois dilles que non hai ningún, que afronten os problemas coma homes, que fuxir e de covardes ou, mellor, dilles que é máis seguro permanecer no mesmo sitio porque escoitaches que o goberno estaba vixiando moito as mudanzas e tal – suxeriu Nico.

 

A Hugo pareciulle boa idea, pero o seu orgullo púidolle máis e dedicouse a buscar e buscar pisos ate que atopou un que cumpría cos requisitos de igual máis grande quizais máis céntrico. A diferencia de prezo era grande, pero considerouno un dato insignificante e coma tal tivo moito coidado de non mencionarllelo. Cando recibisen os primeiros recibos xa estarían instalados e afeitos ás comodidades do seu novo fogar, o suministro eléctrico había ser mellor, igual habería momentos de calefacción e quen sabe que máis melloras. Estaba seguro de que nin lle darían importancia ó prezo, nin llo mencionarían sequera.

 

Gustoulles, gustoulles tanto que a Sal esvaecíuselle a dor pola traición e a Fran o medo a que os perseguise o goberno. Cousa que relaxou a Hugo e lle permitiu seguir co seu plan. Plan que basicamente consistía en esperar con certo grao de alerta a que pasase algo. E sentiuse victorioso ó recibir a chamada de Cira comunicándolle que eu non aparecera pola chabola en toda a noite seguinte á do sinal de alerta. Anticipou a miña morte cando eu nin sequera chegara a alambrada da fronteira e pesoulle ó volver a escoitar a Cira, esta vez, ca mala nova de que eu seguía por alí.

 

-  Que raro é isto – falaba só.

 

-  ¿O que? – preguntaba con paciencia Nico.

 

-  A tonta esta di que Rita sigue aquí e os de fóra din que está fóra – trataba de encaixar as pezas un Hugo incapaz de razoar.

 

-  Pois vaia fontes tes, os de fóra non coñecen a Rita así que poden estar vendo a calquera e Cira porque lle prestes atención diche o que faga falta – despreciaba Nico.

 

-  É certo, non a coñecen, igual non saiu – tranquilizouse Hugo.

 

-  Claro, non sabemos de ninguén que saise da cidade – bromeou Nico.

 

-  ¡Exacto!  ¿Como ía saír Rita se non nos enteramos? – embobábase ca súa propia grandeza Hugo.

 

-  Porque a sacou un garda amarelo, dixéroncho ¿non lembras? – metía cizaña Nico.

 

Hugo non lle prestou atención, se tiña razón e estaba fóra xenial, se a razón a levaba Cira non pasaba nada.

 

-  ¿Porque non lle dis a Cira que a mande ben lonxe? – preguntou Nico.

 

-  ¿A quen? – estrañouse Hugo.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 128

February 3, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 128. Colchón

Colchón: peza de enxoval que consiste nunha funda de tea chea de material brando ou elástico, que vai sobre o somier ocupando todo o longo e ancho da cama. Hai que darlle a volta ó colchón de cando en vez.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

En lugar de responderlle empurrouno electrocutándoo contra a alambrada; alarma saltou e a garda amarela inundou a noite dun sol estraño. Do outro lado da fronteira botaron a correr deixando atrás o compañeiro que pensaban morto. Lorenzo detívose un momento para botar unha última ollada ó corpo de Noel tumbado no chan inmóbil.

 

-  Chegades tarde – dixo o terceiro home – hai dous segundos pillabámolos a todos.

 

-  Perdemos o sinal – respondiu o garda que se achegou.

 

-  ¿Perdéchedes o sinal? – preguntou o chivato – eu puiden perder a vida, vedes con que xente me xoguei o tipo.

 

Díxoo facendo un aceno despectivo cara o cadáver, o garda baixou a cabeza avergoñado por non dar cumprido co seu deber, ulindo o aroma da morte que ben recoñecía. Noel non respiraba.

 

-  ¿Que facemos con el? – preguntou o garda sen erguer a vista.

 

-  O que adoitedes, non teño máis interese nel, os que quería eran os que marcharon, gracias a vós – recalcou o terceiro home – este debía ser o tonto da manada.

 

-  ¿Tonto? ¿Non foi o que te descubriu? – preguntou o garda mirándoo en fite.

 

Ó terceiro home non lle gustou a observación dun insolente que non dera chegado a tempo para cubrir a súa falta. Marchou pensando ate onde o podía degradar para ensinarlle a lección. Noel seguía no chan.

 

-  ¿Levámolo? – preguntou un dos gardas.

 

-  Hoxe non, que veñan os da brigada mañá, nós non o friximos, nós non o recollemos – zanxou o garda sen mirar ó morto.

 

Ó día seguinte a brigada tivo máis traballo que recoller un insurxente inservible e Noel seguía ó pé da alambrada electrificada descansando sobre un colchón de follas secas amolecidas pola humidade. Ninguén tivo conta del, fóra dérono por perdido, o estoupido do seu corpo contra a electricidade rompera a noite cun raio fatal. Os de dentro non sabían da súa existencia e de saber non se atreverían nin a achegarse tan sequera para darlle unha sepultura digna. Non morrera. Durmía. A descarga deixouno inconsciente, no que á mente se refire. Nun sentido máis físico desfíxolle o pescozo ate as cordas vogais, foi unha sección limpa, case invisible desde o exterior, nin lle doiu. Decatouse ó abrir os ollos e querer pedir auxilio, ó non poder facelo, ó non sentir máis que silencio saíndo sen voz.

 

Aquel silencio gravóuselle para sempre, aínda despois da operación no hospital clandestino que improvisaron nas casas de pedra non recoñecía o son que saía do seu corpo como propio.

 

-  É un milagre – dicía o médico – nunca vin nada semellante.

 

Non se refería á operación de reconstrucción, senón á supervivencia despois dun impacto semellante.

 

-  Nin que o digas, erguerse polo seu pé, vir onda nós, din os de fóra que é coma un gato – dicía un Raúl vello.

 

-  Isto non pode volver pasar, non pode andar un dos nosos morto por aí adiante sen que o saibamos, os de Torroal deberon avisar de que viñan, deberon avisar de que quedara un abatido – desesperaba Hanna – é que non son capaz nin de imaxinar o que debiu sofrer este pobre home.

 

-  Déixao estar Hana, esta xa non é a nosa guerra – tratou de calmar Raúl.

 

Aínda que pensaba coma ela sabía que xa non tiñan forza para facerse escoitar, o único que podían facer era coidar aquel home consumido, que os miraba estrañado, que non podía fixar a mirada nun punto concreto, que estudiaba cada rostro tratando de atopar un indicio de familiaridade.

 

-  Mantédelle a dieta e cambiádelle a vendaxe cada cinco horas, non máis tarde, as condicións hixiénicas son delicadas e non temos medicamento abondo para combatir unha infección – indicaba o médico.

 

Así o fixeron, con coidada puntualidade, con extrema precaución, con certo cariño tamén. Pero Noel non o agradeciu, Noel non facía máis que darlle voltas á última imaxe antes da inconsciencia, os seus compañeiros do outro lado, el so fronte ó traidor. Un traidor que el non incorporara ó grupo, un traidor do que el non era responsable, un traidor que el descubrira e en lugar de recibir un recoñecemento estaba deitado nunha cama incómoda rodeado de descoñecidos.

 

O rencor substituíu á súa inocencia, a desidia ó seu espíruto arriscado, a preguiza á súa espontaneidade. Non saiu da cidade porque non era quen de confiar na súa xente, seguiu traballando con eles porque eran os únicos que podían evitar que buscase a aquel terceiro home que o fixo madurar.

 

Durante meses só durmiu a saltos, pechaba os ollos e notaba aquela sensación de raio atravesándoo, aquel perder o control do seu corpo, aquela derrota inevitable. Polo día rosmaba polas esquinas se encaraba con alguén, vagabundeaba pola habitación se non lle pedían que saíse. Hana afixérase ó seu mal xenio, entendía a distancia que el precisaba para recompoñerse e quizais de non faltar conseguiríao, pero nin Raúl sabía ocupar o sitio nin el estaba disposto a intentalo de novo.

 

Con Hugo tiña unha relación complicada, en certo sentido lembráballe ó Lorenzo dos comezos, de cando se divertían; por outro representábaselle coma aquel terceiro home ó que lle desexaba a morte máis que nada no mundo. Nos días tranquilos facíalle caso, nos días de presión forte pechábase por dentro para non empeoralo.

 

-  É certo, nós corremos o máis perigo que ninguén – concluíu Fran dándolle a razón a Hugo naquilo de que as outras levábamos o mérito.

 

-  Daquela igual é mellor non involucrarnos – tratou de recuar Sal – non vexo claro o beneficio desta historia. Non sei como vos atrevedes sequera a pensar en axudar ó home dunha dirixente.

 

Sal dramatizaba esaxerando o perigo, axudaran a ex-membros do goberno con anterioridade e sabía que se fixera decote no pasado; pero el non quería negarlle a Hugo o favor nin sentirse o traidor que comezaba a ser.

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)