Entrar

 
usuario
 
 
 
Cerrar

registro




Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo.

 
  • Identifícate
  • Regístrate

 

en

enero de 2013

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 127

January 26, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 127. Bela

Bela: que resulta agradable á vista ou ó oído e, en xeral, que esperta pracer espiritual. A violinista tocou unha peza moi bela.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

Noel quedou atrapado na cidade nunha das incursións dos de Torroal, incursión na que se convertiu no home lacazán e mal encarado da voz metálica.

 

Noel era un trasno de rapaz que non facía máis que falar nas clases de matemáticas e se distraía mirando as flores bonitas ou unha araña bela. Na casa tiñan que perseguilo para que comese o xantar e agacharlle a crema de chocolate para que non embadurnase a roupa ó comer ás présas. De grande metíase en canto follón o enredaban os amigos, na resistencia, na pesca furtiva ou nunha despedida de solteira.

 

Era un home hábil, orientábase ben na escuridade e facía menos ruído ca un gato asexando á súa presa. Na casa de Torroal tiña unha cunca de viño fresco cando tiña sede e alguén con quen botar unha partida de aburrirse. Os de Torroal nel tiñan un colaborador fiel, non demasiado implicado, non demasiado crítico. Lorenzo botaba man del para as visitas máis arriscadas porque a súa inconsciencia non lle permitía ter medo. Na casa dicíanlle que había que ir sentando a cabeza e a el soáballe a un sermón de vellos co que non se identificaba; pero ó final non sabía máis que andar entre as pólas vellas do monte.

 

Aquela noite non lle trouxo sinais de que a cousa ía mal, en realidade tampouco tiñan moito que facer, recibiran un soplo de que a garda amarela estaba de maniobras no distrito Sur e pensaron que igual era boa idea entrar para comprobar que a cousa non pasaba de aí, facíano sempre, era mellor vir de fóra entre moitas cousas porque os de dentro non querían facer arriscarse.

 

-  ¡Aí están! – díxolle a Lorenzo.

 

Lorenzo mandoulle baixar o volume cunha mirada asasina, a Noel non lle gustou e fixo un xesto burlón cara Amelia.

 

A garda amarela entraba portal por portal en cada casa abandoada do distrito Sur. Eran os edificios máis próximos ás casas de pedra e os primeiros anos do goberno amarelo. Un dos obxectivos era erradicar aquela lacra de maleantes ca que non poideran acabar os gobernos anteriores, eran os primeiros anos e notábase que aínda non asentaran o cu no asiento.

 

O grupo invasor observábaos na distancia, durante máis de dúas horas, entrar, berrar cara arriba, berrar cara abaixo e saír. Casa por casa. Os problemas comezaron cando tras desas entradas, berrar cara arriba, berrar cara abaixo e saír viñeron tres dos seus.

 

-  ¿Quen son? – preguntou Soa en baixo.

 

-  Os dous de diante son contactos, o outro non o coñezo – respondiu Lorenzo.

 

-  Igual é un dos novos – suxeriu Amalia.

 

Lorenzo non estaba seguro, non actuaba coma un dos deles.

 

-  Igual é dos outros – suxeriu Noel.

 

-  Igual é o chivato – soltou Soa.

 

En realidade era o que todas pensaban pero non o querían dicir en alto porque se non acertaban significaba sinalalo para sempre coma un apestado, e se acertaban significaba que había que desfacerse del.

 

-  Temos que distraelos para sacalos de aí antes de que arranquen – dicía Lorenzo con urxencia.

 

Non tiñan poder abondo para entrar nas instalacións da garda a rescatalos, nin sequera para deter aqueles coches destartalados. Con dous xestos organizaron unha ofensiva. Lorenzo e Soa baixarían a correr cara os gardas para dividirse despois dividindo a garda que os perseguiría. Amalia e Toño ocuparíanse dos que quedasen cos prisioneiros e Noel, por fin, liberaría ós seus compañeiros.

 

Actuaron tal como acordan, funcionou tal como pensaran. Os gardas actuaron con certo nerviosismo ante o inesperado pseudoataque, pero en segundos dividíronse para tratar de neutralizalos. Os que quedaron eran máis difíciles, perderan o elemento sorpresa, notábaselle o estado de alerta. Amalia doulle un golpe no cóbado para arrancar, Toño arrancou sen mirar atrás. Os gardas non reaccionaron como esperaban, non se moveron, non se apartaron nin un milímetro do obxectivo, nin se espantaron, nin representaron o contrincante fácil que supuxeran os outros.

 

-  ¡Alto! – ordeou o da primeira liña.

 

Toño non soubo como reaccionar, Amalia non se detivo, o garda impasible tumbouna cun áxil movemento de brazo. Toño abalanzouse sobre el obtendo o resultado que Amalia. Os gardas que custodiaban ós tres resistentes mirábanse contendo unha gargallada. Amalia trataba de incoporarse, Toño dubidaba. Na distancia Noel lamentou non ter con quen discutir a estratexia, arroutado como el era non o vía claro. Amalia erguiuse ante a mirada despectiva do gardas, o que tiña ó seu carón dispoñíase a devolvela ó chan cando Toño o agarrou das pernas inmobilizándoo, circunstancia que aproveitou Amalia para asestarlle un golpe que podería ser mortal para un individuo mortal, que o desequilibrou no caso da garda amarela. Por primeira vez os que custodiaban os présos mostraron algo de preocupación. Noel viu o seu momento, saiu do agocho, achegouse por detrás e abalanzouse sobre o único garda que aínda custodiaba ós seus compañeiros. Amalia tiña contra o chan ó primeiro garda, trataba de atarlle as mans. Toño pelexaba co outro garda sen poder desembarazarse del, golpe a golpe absorbía as súas forzas coma se dun gran muro de hormigón se tratase.

 

Dun golpe marcial deixouno inconsciente, apurou a desatalos mentres Amalia e Toño remataban co último garda.

 

-  Gracias – dixo un dos seus – xa nos víamos no outro barrio.

 

-  Apurade, teños que fuxir antes de que volvan en si – ordeou Toño.

 

Correron desesperados ate a fronteira. Noel notou que o terceiro home  ralentizaba o grupo a propósito, pareciulle. Non dixo nada, vixiouno. Na barreira agardaban por eles Soa e Lorenzo, sinalándolles desde o outro lado o punto exacto polo que saír. Noel notou que o terceiro home miraba para atrás con insistencia. Xa pasaran todos polo buraco de seguridade, Noel sentiu, por primeira vez, a necesidade de ser responsable.

 

-  ¿Quen es? – preguntoulle.

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 126

January 20, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 126. Afervoar

Afervoar: infundir fervor ou ánimo. O xogo do equipo afervoaba o público.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

Hugo tivo bo coidado de chamar á moza a primeira hora da mañá, escusouse no alcohol e na mala influencia de Nico, lembroulle o felices que eran e unha vez restablecida a cordialidade preguntoulle por Siena. Interpretou o “non a coñezo” coma un resquicio dos fiumes e non insistiu para non enturbiar a paz que acabara de conseguir.

 

A baixada de fumes da noite anterior precipitou a súa ansia de poder, non estaba disposto a renunciar ó seu soño de grandeza, non quería renunciar a sentir a multitude afervoándoo ó seu paso. Diante dun papel en branco trazou unha liña vertical, na parte da dereita establecería o plan que o encumbrase, na parte da esquerda as respostas que lle daría a Siena na seguinte visita. A columna da esquerda medraba, a da dereita seguía en branco. Seguía en branco porque en realidade non sabía como facer, sabía que quería eliminar ás outras seccións e evitar que lle volvesen enviar unha controladora, e liberar a cidade por suposto.

 

A solución, como sempre lle pasaba, veulle dada, tempo despois do que calculara e case lle pasou desapercibida. Un día repousando o xantar enriba da mesa do almacén abandoado do goberno amarelo, recibiu unha chamada de Noel.

 

-  Non sei se che interesará, pero acabamos de recibir unha chamada dun número oficial – soltou Noel con aquela voz metálica.

 

-  ¿Como unha chamada dun número oficial? ¿Que coño pasou? ¿Por que non activáchedes o protocolo de emerxencia? ¿Por que me estás chamando aquí? – desesperaba Hugo.

 

-  Tío, creo que non me entendeches, que a chamada é para pedirnos axuda – explicaba aquela voz desagradable.

 

-  ¡É unha trampa! ¡é unha trampa! – aleteaba un Hugo histérico.

 

-  ¡Que non ho! – tranquilizaba sen entusiasmo Noel – que ven de parte de Oriol.

 

-  ¿E desde cando iso é unha garantía? – preguntaba un líder que debería ser exemplo de templanza.

 

-  A ver, que se non che interesa seguimos os cauces normais e punto, eu dicíacho porque como estás falando sempre diso do golpe ó goberno e tal – Noel falaba canso.

 

-  ¿Quen é? – emocionouse Hugo pensando que o líder quería concertar unha entrevista con el para negociar a súa rendición.

 

Decepcionouse cando Noel lle explicou que era o marido da que acababan de matar, a dicir verdade Hugo nin sequera sabía que acababan de matar a Adina ningunha.

 

-  Mira, non teño tempo para as túas dúbidas, nós temos que seguir co noso, se te decides chámasme – colgou Noel.

 

A Hugo non lle gustaba Noel, era un ser lacazán e irreverente cunha voz desagradable; pero a súa mente perversa esqueciuno nuns segundos e centrouse en analizar o que podía sacar de bo de aquela oferta.

 

-  ¿Que clase de axuda vos pediu o tipo? – preguntou directamente Hugo ó recoñecer aquela voz inconfundible.

 

-  Nada, tonterías, que di que bota de menos á muller e que se lla podemos devolver – respondiu sen ganas Noel.

 

-  Pero iso non o podemos facer ¿non? – preguntaba en serio o Hugo que pretendía ser un gran líder.

 

-  Non, milagres aínda non facemos, a ver se as rapazas o poden mandar ben lonxe, para que nos deixe tranquilos, se non se acovardou xa, claro – Noel mostraba o seu escepticismo.

 

-  ¿E non será mellor dicirlle que non podemos facer nada? – preguntou Hugo.

 

-  Dicir, dixémosllo, pero choromica e non da arrancado – explicaba Noel – nos tiramos para adiante e unha vez feito que apande co resultado, sen a muller xa está así que non o imos empeorar.

 

-  Vale, falo eu con Fran e Sal e cóntolles – ofreciu con falsa amabilidade Hugo.

 

Noel colgou sen agradecerllo porque non saía del ser agradecido, aínda que lle viña ben o aforro de xestións que supoñía que Hugo organizase do seu contacto en diante.

 

Hugo comezou a pensar con axilidade, estaba convencido de que se o home pensaba en reunirse ca muller ía volver ó pasado quixese o que quixese a soñadora. Supuxo, porque lle conviña, que o destino o elixían as persoas e non nós. Partindo desa premisa, o home calculou canto tardaría unha líder do goberno amarelo en liquidar a persoas tan perigosas unha vez as tivese localizadas. Desfacerse das soñadoras representaba eliminar a principal vía de escape da resistencia incómoda, representaba que o goberno lle ía eliminar a competencia. Non tivo en conta, por suposto, que eliminaba tamén a súa propia vía de escape, conformou con saber que pasase o que pasase a culpa levaríaa a soñadora que enviou a unha persoa ó pasado en lugar de ó futuro como debía. Falou con Fran e Sal para que elxisen eles a encargada de realizar a última parte do traxecto de aquel home desesperado. Involucrounos facéndoos partícipes da súa grande visión, convencéndoos co seu atractivo natural de que había certa xente do seu lado que sobraba, deixándolles claro que eles eran dos imprescindibles e que as outras o único que facían era limitar o seu potencial e difuminar os seus éxitos.

 

-  A xente pensa que elas fan todo o traballo e vós ben vedes... – soltaba Hugo coma non querendo darlle importancia.

 

-  Eu non estou seguro de que funcione como dis ¿e se o manda ó futuro? – preguntou Fran.

 

-  Se o manda ó futuro, nada, terémolas que seguir aguantando – respondiu Hugo.

 

Sal non falaba, sentíase incómodo, algunhas eran amigas del, das amigas de verdade; tampouco estaba seguro de que levasen todo o mérito nin de se había méritos que levar.

 

-  ¿E se en lugar de acabar con elas as torturan ate que cheguen a nós? – preguntou Fran.

 

Ese era un punto no que Hugo no apuro non pensara.

 

-  A vós vaivos coñecer de todas todas, ademais, se lle mataron á muller é que non ten poder para facer nada, o importante é que volva ó punto no que a muller aínda é do goberno e lle conte o que pasou – explicaba Hugo.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 125

January 13, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 125. Zombi

Zombi: segundo as crenzas de América Central, persoa morta que volve á vida e se move automaticamente sen ter conciencia dos seus actos. As películas de zombis danme medo e noxo.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

Igual tamén tiña razón César no de non ser filla del, pousei a miña cara de zombi na almofada e durmín.

 

Os pasos subiron as escaleiras a correr deixando a cociña en silencio. Un remexer de armarios, uns taconeos acelerados, algunha colisión divertida e pasos escaleiras abaixo. Xente entrando na cociña saudando con despreocupación. Tintineos alegres, berros exaltados. A sobremesa transcorriu na eira a carón do lago. De súpeto un ruído infernal silencia a festa. Sabía o que viña a continuación.

 

-  Tranquila – susurraba Froilán na miña orella.

 

Abrín os ollos desorientada, sentindo unha bágoa fría deslizarse cara abaixo.

 

-  Tranquila – repetiu – só era un pesadelo.

 

-  ¿Que pasou? – preguntou César fóra da miña vista.

 

-  Nada – respondiu Froilán – debiu ter un mal soño.

 

-  Un mal soño que tiven antes – dixen.

 

-  Ás veces pasa, son pesadelos recurrentes, eu soño que chego tarde á parada do autobús e non collín un desde que tiña dez anos – soltou César desde a distancia.

 

-  ¿Ti soñas? – preguntou Froilán.

 

-  Todo o mundo soña según el – adianteime.

 

Froilán miroume arqueando aquela cella que levaba tempo adormecida. Sorrín.

 

-  Seguramente non do mesmo xeito – soltou con sorna.

 

-  ¿Canto tempo durmín? – preguntei.

 

-  Non moito, un par de horas – respondiu César – cóntame o soño.

 

César escoitaba desde a escuridade o sensentido do meu relato. Froilán erguiuse e apartouse como para deixarme oxíxeno.

 

-  O Damián ese é o que che axudou a fuxir da cidade – seguía César o fío - ¿e a muller?

 

-  Non a coñezo – respondín.

 

-  Non te preocupes, non será nada – confortoume César con frialdade – volve durmir.

 

Fíxenlle caso porque despertara máis cansa que cando me deitara e os ollos tiraban da dor de cabeza, non polas ganas que tiña revivir a angustia da covardía de ver asasinar á que eu sentía coma a miña familia. Por sorte aquel sono non trouxo visión algunha. Durmín ate que a luz do día me despertou nunha casa baleira. Erguinme buscando comida ca que saciar unha fame voraz. Chamoume a atención o silencio. Chamoume a atención que Froilán non estivese, César tiña costume de marchar e deixarme soa para que desaparecese sen complicarlle a vida; pero Froilán? No frigorífico había de todo canto me puidese apetecer, collín sen complexos e unha vez atendida a urxencia mirei pola fiestra. Non había xente pola rúa, o coche de César seguía aparcado onde o deixara pola noite. Pareciume escoitar ruídos na porta, non puiden evitar asustarme.

 

-  Non sei se despertaría – falaba en baixo Froilán ó abrir a porta.

 

-  Parece que si – dixo César entrando na habitación.

 

Preguntoume se quería algo de comer coma un bo anfitrión e confirmou cas migallas que deixara enriba da mesa da cociña que lle dicía a verdade cando lle contei que xa almorzara.

 

-  A Froilán pareciulle boa idea que buscase fotos antigas para ver se recoñecías algo do que soñaches – explicou César mostrándome unha carpeta de cor gastado.

 

-  Tes que estar soñando a súa vida, se non que sentido ten ese vínculo que parece que tedes – razoaba Froilán.

 

-  O mesmo que ten o que parece que temos ti e máis eu – dixen.

 

Miráronse e riron a un tempo. Esa mesma resposta déralla César unhas horas antes.

 

Sentamos e convidáronme a abrir a carpeta e estudiar con atención cada unha das fotos. Non sentín nada especial, non había nada especial naquelas fotografías de xente descoñecida, non había nada especial naquelas paixases de árbores e nubes e mar.

 

-  ¿Nada? – preguntou Froilán con impaciencia.

 

-  Non – respondín.

 

-  Dalle a outra – ordeoulle Froilán a César.

 

César mirou de redor buscando a outra carpeta que me tiña que dar. Erguiuse e saiu de novo ó decatarse de que a esquecera no piso de abaixo.

 

-  A outra ten máis, esqueciunos, andivemos rebuscando entre as cousas dos seus pais – explicou Froilán sinalando ó chan.

 

Ó pouco entrou César cunha caixa metálica debaixo do brazo esquerdo e unha carpeta notablemente máis grande que a que me deran na man dereita.

 

-  Vin esta caixa e lembrei que tamén ten fotos dentro, non sei se a darei aberto cun coitelo, chave non teño – dicía César por primeira vez mostrando interese.

 

Doume a carpeta para que a revisase mentres trataba de abrir a caixa metálica na cociña. Tampouco os resultados foron positivos, aínda que había certo parecido entre algunha das casas e a que eu soñara, e entre algunha de aquelas festas na carballeira.

 

-  ¿Nada? – impacientábase Froilán.

 

Respondille que non ca cabeza, non ocultou o desgusto, erguiuse e foi buscar a César á cociña. Preguntoulle con esixencia se dera aberto a caixa, César non lle respondiu.

 

-  Mira a ver aí – tirou a caixa aberta case desde a porta da cociña.

 

 

 

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 124

January 6, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 124. Xesta

Xesta: arbusto bravo da orde das leguminosas, con moitas pólas delgadas e flexibles, follas pequenas e escasas, e flores amarelas ou brancas, do que existen varias especies agrupadas en dous xéneros. As xestas nacen en terreos sen cultivar.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-  Ramiro – respondín.

 

César sentou de golpe na cama e agochou a cara detrás das mans. Parecía chorar, incluso Froilán se achegou preocupado.

 

-  Non pode ser – dicía en baixo.

 

Mirei a Froilán facendo un aceno de desprezo cara César, ó final eu tiña razón e era o meu pai, velo tan desesperado por encarar unha verdade que non lle gustaba decepcionoume tanto coma a súa negación.

 

-  Non pode ser – seguía.

 

Froilán fíxome un aceno para que me deitase e tratase de durmir sen prestarlle atención a César. Colliu a César e erguiuno da cama para un lado. Por uns minutos escoiteinos falar en baixo, Froilán trataba de calmalo, César repetía unha e outra vez que non podía ser; despois quedei durmida.

 

A canción soaba na radio mentres a xente corría dun lado para o outro preparando a comida. Na mesa o mantel branco impecable caía polas esquinas pefectamente pranchado. Os pratos ían poblando a superficie extendida da mesa de castaño, os cubertos destellaban cas bombillas novas da lámpada, as xestas barrían sen descanso o serrín do chan de pedra. Ulía a callos, a carne asada, a brazo de xitano, a auga de colonia e lixivia.

 

-  Rita, desperta – susurrou Froilán na miña orella – creo que o conseguiches.

 

Mireino desorientada, na miña cabeza seguían os preparativos dunha festa que non lembraba aínda que a sentía tan viva. Volvía a estar na cama de César, na escuridade, ó fondo a luz que me deixaba distinguir a Froilán iluminaba a un César que seguía agarrando a cabeza con desesperación.

 

-  Tes mala cara, descansa un pouco máis – aconsellaba o mesmo Froilán que me acababa de despertar.

 

Non lle dixen palabra, non tiña forza para montarlle o número que me apetecía.

 

-  ¿Despertou? – preguntou César desde a porta.

 

-  Non, despertoume – dixen por fin.

 

-  ¡Érguete! Temos que falar – ordeou.

 

-  A ver se vos poñedes dacordo, este dime que durma, ti que me erga – bromeei véndoo desesperado.

 

-  Agora – pediu con impaciencia.

 

Erguinme con calma, non querendo darlle o gusto de mangonearme tan facilmente, escoitando os queixumes de impaciencia. Froilán, no medio das dúas, sorría para adentro recoñecendo a miña maldade.

 

-  Estalo facendo a propósito ¿non si? – desesperaba César.

 

-  Si – confirmei – é que quero disfrutar o momento no que me digas que es meu pai.

 

-  O teu avó non é meu pai, quero dicir Ramiro non é meu pai, foi un compañeiro del, ten unha filla – e aí interrompeu o seu relato coma se o resto da historia fose obvio.

 

Érao, o vello taller do seu pai era un refuxio demasiado cómodo para unha xuventude ansiosa.

 

-  Non tan novos en realidade, ela non me dixo que estivese embarazada, deixámolo cando marchou traballar fóra, eu non quixen, ela non o entendiu... quizais fun eu quen non a entendiu, nunca me dixo nada, non tiña nin idea – falaba sen mirarnos.

 

-  ¿Fóra onde? Se o vello vive na cidade moi lonxe non marchou – razoaba Froilán.

 

-  Non, daquela marchou fóra do país, pero os vellos quedaron aquí, seguiu tendo relación con meu pai ate que morreu, é raro que non me dixese nada, igual es filla de alguén que coñeceu, igual casou e te tivo; se foses filla miña seguro que mo dicía, é que non volvín saber dela des que marchou, supuxen que refixera a súa vida, non podes ser a miña filla – divagaba César.

 

-  Tranquilo ho, que non che vou pedir cartos, non me valen de nada – comezou a ofenderme de novo a súa insistencia en non querer nada comigo.

 

-  Tranquila ti – dixo Froilán nun ton raro – creo que o home non está negándote senón tratando de xustificar non saber de ti.

 

Podía ser, desde o punto de vista masculino igual soaba como escoitaba Froilán, desde o meu punto de vista soaba a escaqueo puro e duro, soaba a empaquetarlle o bombo a outro, soaba a negación.

 

-  Mirade, que da igual, que te trouxen ó teu sitio e punto, aí quedas, nós marchamos – incluín a Froilán aínda que non se animou a seguirme ate a porta.

 

-  Non, nós quedamos – dixo Froilán.

 

Cabreeime, e non ía, non había nin, en sentido liñal, uns minutos que eu insistía en quedar e el en marchar; facíao a man tenta para levarme a contraria ou tolearme, aínda non o tiña claro.

 

-  Tes que descansar, tes moi mala cara – parecía falar en serio Froilán.

 

-  Si, pareces esgotada – confirmou César - ¿tráoche algo de comer?

 

-  ¿Para que me despertastes se durmía tranquilamente? Estaba soñando cun día de festa – dixen tirándome na cama – cos seus callos e o seu brazo de xitano,...

 

-  Así celebraban o patrón na miña aldea – soltou César sen decatarse.

 

-  Estás soñando a vida de César – deduciu Froilán marabillado – ti non puideches vivir ningún día de festa.

 

Era triste pero tiña razón, no de non vivir ningún día de festa coma o que soñara cando menos.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)