Entrar

 
usuario
 
 
 
Cerrar

registro




Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo.

 
  • Identifícate
  • Regístrate

 

en

diciembre de 2012

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 123

December 30, 2012 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 123. Volátil

Volátil: que se evapora ou pasa con facilidade ó estado de vapor. Un álcali volátil.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-  Tampouco creo que o busque – respondiu Froilán collendo o boneco.

 

-  O problema é que non sabe o que busca – dixo César mirando como Froilán daba voltas nunha chave diminuta que tiña por detrás.

 

-  Andará – sorriu divertido Froilán poñendo o xoguete no chan.

 

Pero non andou, aquela canción volviu soar e César palideciu ate o punto de requerir o apoio dunha parede para non esvaecer.

 

-  ¿Estás ben? – preguntou Froilán agarrándoo polo brazo.

 

César non respondiu, faltáballe a respiración, había anos que non a escoitaba. Viñéronlle a cabeza lembranzas de cancións soando con eco no vello taller do seu pai. Aqueles discos que gravaba a nai con cancións que lle gustaban para evitar as interferencias do reforzo metálico da construcción no sinal da radio.

 

-  ¡Marchamos! – ordeei entrando na habitación - ¿que fai o xoguete no chan? Tede coidado de non pisalo.

 

Recollino e volvino poñer enriba da cama onde o deixara o meu avó. Dei a volta e vin a Froilán agarrando o brazo de César coma se fose unha vella viúva nun funeral.

 

-  ¡Andando! – repetín.

 

-  Parece que o noso novo compañeiro de viaxe vai precisar algo de repouso, vese que non é tan duro como parece – medio bromeou Froilán.

 

-  Pois non podemos quedar aquí, é demasiado perigoso, se o meu avó volve... – púxenme nerviosa.

 

-  Seguro que se che ocorre unha boa explicación, saca o boneco da cama se lle tes tanto aprecio e axúdame a deitalo antes de que lle dea un ataque e se me quede nos brazos – Froilán comezaba a irritarse.

 

Apartei o xoguete para a mesiña de noite e axudeille tal como me pedira. César era un peso morto que se deixaba manexar aínda que parecía consciente.

 

-  Tráelle algo de beber – pediu Froilán nun ton máis amable.

 

Volvín facer o que me pediu.

 

-  ¿Que lle pasou? ¿Que lle fixeches? – pregunteille a Froilán mentres César bebía.

 

-  Nada, ¿que coño lle ía facer? Non sei que ten o xoguete ese, eu deille corda, pensei que andaba, por iso o puxen no chan, pero soou unha musiquiña e non sei se foi por iso ou pola viaxe, cando me decatei estaba apoiado contra a parede e tan branco como o ves – resumiu Froilán.

 

Non era capaz de sentir compaixón e menos por un César que me acababa de rexeitar con tanta frialdade, e sobre todo porque no fondo pensaba que o tiña ben merecido por non crer o que lle contaba.

 

-  ¿Estás ben? – interesouse Froilán.

 

César non respondiu, deixou o vaso enriba da mesiña e encolliuse ate xuntar a cabeza cos xeonllos. Froilán miroume buscando un pequeno signo de humanidade sen saber que en min era tan volátil que se evaporaba ó asomar. Tirou de min para fóra da habitación.

 

-  Mellor deixamos que descanse – dixo.

 

-  Como queiras, parece mentira que agora sexa eu a que che teña que explicar os riscos – rosmei.

 

-  Non mos tes que explicar, ben os sei, pero mira como está – dixo mirando a César.

 

Se fose eu cun par de berros solucionábao, pero non me dou tempo a dicirllo; un ruído na porta da entrada paralizounos.

 

-  ¡Sácanos de aquí! – suplicou en baixo Froilán agarrándome do brazo.

 

Pechei os ollos e concentreime en marchar, pero ó abrilos seguíamos alí e os ruídos na porta daban voltas ó fecho poñéndome máis nerviosa. A man de Froilán apertaba forte.

 

-  Non son capaz – asasineino ca mirada.

 

Soltoume o brazo e metiuse na habitación con César pechando a porta detrás del, deixándome soa fronte á misteriosa visita. O ruído do fecho parou e a porta comezou a abrirse. Eu mirábaa paralizada, sen capacidade para reaccionar. A modo apareciu o meu avo, canso, cos ollos case pechados e a cabeza baixa. Miroume cun leve xesto de sorpresa, doume un bico de boas noites e pechouse na súa habitación. Sen facer preguntas, sen pedir explicacións, sen falar.

 

Na habitación, Froilán miraba pola fiestra agochado detrás da cortina e César estaba sentado na cama mirando ó xoguete que me fixera o avó.

 

-  ¿A onde imos? – preguntei.

 

-  Lévame de volta – pediu César.

 

-  Si, vai ser o mellor, vese que non che sentan moi ben as viaxes – dixo Froilán sen torcer a cabeza cara nós.

 

Intenteino con forza pero non puiden, nin ó tempo de César nin a ningunha parte.

 

-  Seguramente estás demasiado cansa. Déitate e durme algo – medio ordeou Froilán.

 

-  ¿Quen entrou? – preguntou César.

 

-  O meu avó – respondín tirando das mantas para facelo erguerse.

 

Fíxoo, non se apartou moito, coma se temese que lle volvese dar un mareo e quixera ter preto algo brando sobre o que caer. Doume igual, metinme dentro e intentei durmir.

 

-  ¿Como se chama a canción? – preguntoume César.

 

-  ¿Que? – incorporeime.

 

-  A canción que toca ese xoguete ¿como se chama? – aclarou César.

 

-  Non o sei – respondín.

 

-  ¿Como se chama o teu avó? – insistiu César.

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 122

December 23, 2012 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 122. Ulir

Ulir: aplicar o sentido do olfato para percibir o olor de algo. Co catarro que teño non podo ulir nada.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

Beatriz mirou a Domingo, o home da xeringa miraba a Damián parecéndolle pouco o que soltara e o outro miraba a Domingo porriba do ombreiro de Beatriz.

 

-  Si, iso ¿quen é Rita? – preguntoulle Domingo presionado pola súa corte.

 

-  Rita é unha das que soña – respondiu Damián – vina onte pola rúa, cantou unha canción. Teño que interceptala cando non estea de servizo, teño que preparalo todo canto antes. O enderezo, teño que escribilo antes de esquecelo.

 

Damián facía ademán de erguerse e movía a cabeza buscando algo para anotar.

 

-  Vaime esquecer, teño que escribilo – poñíase nervioso.

 

-  Tranquilo, xa o escribiches – díxolle o home da xeringa.

 

Damián asentou na cadeira deixando de loitar contra as cordas e tranquilizouse. O da xeringa achegouse e púxolle a man no hombreiro.

 

-  ¿Quen che dou o enderezo? – preguntou calculando que as palabras coincidisen cas de Damián.

 

-  Ninguén – respondiu Damián.

 

Domingo fíxolle un xesto para que se retirase. O home obedeciu e foi ó seu carón para que lle explicase.

 

-  Déixao que fale, se lle facemos demasiadas preguntas igual se pon a defensiva, aproveitemos agora que está tranquilo para que fale – dixo Domingo.

 

O home púxolle mala cara. Damián non volviu falar.

 

-  ¿Que é iso “das que soñan”? – preguntoulle Beatriz a Domingo.

 

-  Tonterías da xente da cidade, pensan que hai xente que poden desprazar á xente soñando – Beatriz recachaba os ollos e contiña a risa – o peor é que hai xente de fóra que o cre, non vexas que agarrada temos cos de Torroal.

 

-  Estás de coña ¿quen vai crer semellante tontería? – escandalizábase Beatriz.

 

-  É que a xente da cidade está mal, non sei se é o aire, a auga, a falta de esperanza ou o medo; pero están de psiquiátrico – falaba en baixo Domingo.

 

-  A min parecíame que Xan era tonto; pero visto o visto é do máis espabilado que hai – dicía Beatriz.

 

-  ¡Alto! – interrompeunos Damián.

 

-  ¡Hostia, que susto! – dixo o home da xeringa.

 

-  ¡Rita, saca todo o que hai no maleteiro! – ordeaba Damián.

 

-  Bueno ¿e se lle poñemos unha grabadora e imos comer algo? – dixo o home que estaba ó fondo.

 

-  Igual é boa idea, vai estar delirando durante horas – aceptou Domingo.

 

A Beatriz, porén, non lle pareciu tan boa idea. O garda aquel representábaselle máis resistente do que pensaban os seus compañeiros.

 

-  Teño que calcular ben o burato – seguía Damián.

 

-  Marchade vós, eu quedo con el; de todas maneiras o de grabar os seus delirios é boa idea – dixo rebuscando no caixón.

 

Non insistiron, pensaban que dos desvaríos de Damián non sacarían moito. A tal Rita, como era para deducir, era a muller que viñera con el. O importante era contactar comigo e desfacerse do garda, ou mellor ó revés. Pero enganábanse. Ou non. En canto os homes marcharon Damián erguiu a cabeza e despexou a mirada para fixarse en Beatriz.

 

-  ¿E ti porque queres matar a Rita? – preguntou con seguridade.

 

Beatriz non sabía a que viña a pregunta pero percibiu claramente que a actitude do preso cambiara. Decatouse de que lles estivera tomando o pelo e de que debera cazar ó único garda con cerebro que había na cidade, o que non deixaba de ser unha boa noticia para os da cidade cando menos.

 

-  Mataches a súa familia e queres matala, tenche medo – seguía Damián contándolle o meu soño – pero pensa que es máis alta.

 

-  Eu non matei ningunha familia – respondiulle Beatriz.

 

-  Pois ela pensa que si, e eu vou pilotar un helicóptero – seguía Damián – aínda non sabía que soupese.

 

Foi nese momento cando Damián deixou de ser o único garda con cerebro do goberno amarelo e volviu ser un uniforme máis que non sabía desenvolverse fóra da súa zona de seguridade.

 

-  Rita non pensa que eu a vaia matar, nin ti vas pilotar un helicóptero – atacou Beatriz – Rita estaba soñando.

 

-  Pero todo o que pensa Rita é verdade – loitaba Damián coma un neno pequeno ó que se lle quita a ilusión.

 

-  Non é de boa educación ler o que os outros están pensando, os soños son privados – rifou Beatriz.

 

-  Non teño elección, escoito as voces coma se me falasen na cabeza – dixo Damián.

 

-  Non parece que leves moito tempo facéndoo ¿cando comezaches a escoitar esas voces? – preguntou Beatriz.

 

-  Máis ou menos ó tempo que comecei a soñar – respondiu Damián sen poñerse á defensiva.

 

-  ¿E que? ¿O que ti soñas non é verdade daquela? – ría Beatriz.

 

-  Si, claro que é, por iso tiven que traer a Rita, íana matar – respondiu Damián.

 

-  Deduzo que diso non hai moito – Beatriz comezaba a ulir que Damián non tiña nin idea de que os soños eran imaxes irracionais.

 

-  Non – respondiu Damián.

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 121

December 16, 2012 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 121. Tinta

Tinta: líquido de diferentes cores que se emprega para escribir ou imprimir. Merquei un bolígrafo de tinta violeta.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-  ¡Que é a miña letra! – berraba Damián sen forza.

 

-  ¿Quen é César? – preguntou Beatriz.

 

-  E eu que sei – respondiu Damián pensando que falaban con el.

 

-  Foi o meu primeiro xefe – explicou Domingo – cando rematei a carreira fixen as prácticas con el; non con el en realidade, contratou os servizos do despacho de arquitectura co que facía as prácticas, pero tiven bastante relación con el, era un tipo interesante... foi el o que me animou a deixar o da arquitectura e buscar por outro sitio, pero xa máis adiante.

 

-  Bueno si, moi ben ¿pero que ten que ver o teu “orientador laboral” con este? – preguntou Beatriz sinalando a Damián.

 

-  É certo, ti non o sabes, César era o dono da empresa que puxo a fábrica na cidade – dixo coma se nada.

 

-  ¿Que fábrica da cidade? – preguntou Beatriz ofendida porque Domingo dicía as cousas coma se fosen obvias.

 

-  A que hai – soltou Damián loitando contra a modorra.

 

-  É longo de explicar, xa cho contarei, non é importante. O que hai que saber é porque trae unha nota escrita por César – dixo mirando a Damián – se César está morto.

 

Os que viñan con Domingo nin se inmutaron, Beatriz comezaba a sentirse incómoda da ignorancia; un deles agarrou a Damián pola caluga e erguiulle a cabeza para que mirase a Domingo.

 

-  Deus como me doe a cabeza – era o único que dicía Damián.

 

-  ¿De onde sacaches a nota? – preguntou serio Domingo.

 

Beatriz comezaba a perder a seriedade e o enfado, iso xa llo preguntara ela, se os expertos non tiñan máis non entendía para que se molestaran en vir.

 

-  Que a escribín eu – insistía Damián.

 

Domingo díxolle a Beatriz que lle achegase un papel e un bolígrafo e probase o que estaba dicindo. Damián intentou explicarlles que tiña as mans atadas á cadeira e non podía escribir, pero non dou falado antes de que lle arreasen outra hostia que o deixou medio inconsciente.

 

-  É duro – dixo un dos que viñera con Domingo.

 

-  Igual se probades a desatarlle a man pode escribir – soltou Beatriz con sorna – porque como non lle saia tinta polos ollos...

 

Domingo mirouna mal suxeríndolle que igual tamén fora mellor que os avisase antes da tunda, porque ó final, a tortura sen máis tampouco era o seu obxectivo. Un dos que ía con Domingo desatoulle a man, o outro botoulle auga na cara para que espabilase.

 

-  Escribe – ordeou Domingo.

 

Damián agarrou o bolígrafo con dificultade, escapábaselle para arriba cando trababa de apertalo contra o papel, movíaselle para os lados cando trataba de escribir.

 

-  Non se lle parece nada – analizou Domingo o escrito.

 

-  E como o sabes, a man abanéalle máis que a un borracho – despreciaba Beatriz.

 

-  Mira a forma das vogais, e o “d” tampouco é o mesmo – explicaba Domingo.

 

Domingo botou as mans á cara, paseou nervioso.

 

-  Matárono, non pode estar vivo – razoaba.

 

-  Home, tamén existe a posibilidade de que haxa máis xente que escriba parecido – dixo Beatriz quitándolle a nota co enderezo do Chipirón – non é unha escritura tan particular, ademais a min tamén se me fai coñecida e nunca vin ó tal César diante.

 

Domingo arrancoulle a nota das mans e plantoulla na cara a Damián non tendo en conta que Damián tiña un brazo libre das ataduras de Beatriz. Damián reaccionou rápido agarrando a man de Domingo con tanta forza que volviu insignificante a dor de cabeza e as labazadas e a modorra e o cansanzo.

 

-  Xa vos dixen que a escribín eu –ameazou Damián.

 

Pillándoas a todas por sorpresa, Domingo non se asustou, mirouno ós ollos manténdolle a mirada para que non se decatase de que estaba buscando a navalla ca outra. Beatriz boutou a man á pistola que deixara enriba da mesa medio esquecida. Os outros dous non se moveron, miraban a escea na distancia, paralizados por uns segundos, volvendo ó seu despois.

 

-  ¿Como é iso posible se non se parece en nada ó que escribiches hai uns segundos? – preguntou Domingo no mesmo ton ameazante.

 

-  Pois non o sei, sentei, collín un bolígrafo, collín un papel e escribino, creo que é iso o que se fai cando se escribe un anaco de papel con bolígrafo – dicía Damián botando man da retranca – ás veces incluso o fago de pé.

 

-  Non solta prenda o tío – dixo Beatriz – por min rematamos con el dunha vez.

 

Os dous acompañantes de Domingo opoñíanse ó que denominaron semellante estupidez, supoñían que insistindo Damián acabaría por dicir todo o que tiña que dicir.

 

-  ¿Trouxeches as inxeccións? – preguntoulle Domingo a un deles.

 

O home non respondiu. Abriu a chaqueta e sacou un pequeno estuche. Enchiu unha xeringa cun líquido cor amarelo xarope. Domingo liberou a súa man da de Damián e volviuno a atar sen moito esforzo, o home achegouse ca xeringa e inxectoulle aquel líquido noxento.

 

-  Verás o que tarda – díxolle o home a Beatriz.

 

Tres segundos, non máis.

 

-  Rita está en perigo, os do goberno andan detrás da súa pista, escribe o enderezo, teño que levala alí. León dou a súa descrición, Adina ordeou matala. Está en perigo, vana matar, no pobo saben que facer, vana matar, hai que saír da cidade xa, hai que saír – Damián loitaba contra inconsciencia - ¿quen coño é Rita? – dixo incorporándose.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 120

December 11, 2012 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 120. Subliñar

Subliñar: facer unha liña horizontal por debaixo dunha cousa escrita para chamar a atención sobre ela. Subliñou os parágrafos que lle pareceron máis interesantes.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-  Tranquila, tranquila – Damián intentaba apartar a cabeza da pistola.

 

-  ¿Quen che dou a nota? – insistiu Beatriz.

 

-  ¿A nota? A nota, non sei, creo que a escribín eu – balbuceaba Damián.

 

-  Non, eu coñezo esta letra e a ti non te coñezo – alterábase Beatriz.

 

-  Creo que a escribín eu – repetía Damián.

 

Beatriz acelerábase dun lado para o outro, nerviosa, desesperada. Mirando a pistola, mirando a cabeza de Damián, lembrando as palabras de Domingo pedíndolle que aguantase as ganas de ventilalo ate sacarlle toda a información que precisaban.

 

-  Non sei moito, a verdade – dixo Damián refregando a cabeza contra o respaldo.

 

-  ¿Como? – preguntou Beatriz.

 

-  Que non teño moito que contarche, só son un garda, a poucos segredos podo acceder – respondiu Damián.

 

Beatriz mirábao tratando de lembrar se realmente estaba pensando o que ela pensaba que pensara ou se lle escapara dicilo en alto sen decatarse.

 

-  Non, en alto creo que non o dixeches – subliñou un Damián que comezaba a descubrir a súa posición de poder.

 

Beatriz sentiu o pánico apoderándose dela e viu esvaecerse a inseguridade na mirada de Damián. Trataba de non pensar, pero pensaba. Quería pedir auxilio pero tiña medo de que realmente Damián estivese lendo o que ela pensaba, tal como lle parecía.

 

-  ¡Como me doe a cabeza! – chorou Damián de novo.

 

Beatriz tranquilizouse, decidiu que era unha coincidencia que Damián repetise o que ela pensara, só era un miñaxoia con dor de cabeza.

 

-  Mira, xa me vou fartando das túas queixas, preciso saber quen é a muller que trouxeches e por que a trouxeches, canto antes fales mellor para ti – soltou a modo de ultimatum Beatriz.

 

-  ¿Ti cres? ¿e que vou sacar eu de bo? Ídesme matar ¿non? Pois iso, para que vou dicir nada – falaba un Damián derrotado.

 

-  Ti verás, do contenta que eu estea depederá o que tardes en morrer – ameazou Beatriz.

 

-  Non creo que tarde moito ¿non correrás o risco de que che dea un ataque e me zafe, a que non? – soltou Damián con voz cansa pero firme.

 

Beatriz sentiu que confiara demasiado nas súas habilidades como interrogadora, ate aquel momento nunca lle fixera falta insistir. Os outros gardas estaban tan desubicados cando caían nas súas mans que había que taparlles a boca para que parasen de falar. Ningún se parara a razoar que falar non lle ía salvar a vida. Ningún se parara a razoar.

 

-  Mira, que di que como vai morrer igual que mellor cala – chamou Beatriz a Domingo.

 

-  Teremos que ir por aí daquela, saiu espabilado o home – dixo Domingo.

 

-  Xa che digo, cheguei a pensar que me lía a mente – confesou Beatriz.

 

-  ¿Por que pensaches tal? – interrogou Domingo serio.

 

-  Non, por nada, doume a impresión de que respondía a cousas que eu pensaba, pero só foi un instante, despois volviu queixarse de que lle doía a cabeza e xa me pasou a paranoia – explicou Beatriz.

 

-  Non, isto é máis grave do que pensas, non penses en nada, concéntrate nunha canción que che guste e non pares de cantala ate que cheguemos ¿entendido? – ordeou Domingo.

 

-  Moi entendido non queda, pero se iso serve para suavizalo pois nada, cantarei – medio bromeou Beatriz.

 

-  Non é coña, canta mentalmente unha canción e non pares, non penses noutra cousa – colgou Domingo.

 

A tontería que lle parecera a Beatriz falando por teléfono fíxoselle menos ó dar de fronte ca mirada fixa de Damián. Como lle ordeara Domingo repetiu insistentemente o estribillo dunha canción pegadiza que canturreaba nos momentos de aburrimento.

 

Domingo e máis o resto non tardaron moito. Entraron de súpeto sorprendendo a unha Beatriz concentrada na canción e a un Damián que comezaba a pensar que mellor lle valera falar cando llo pedira a muller miúda.

 

-      Toma, pon isto – Domingo doulle unha especie de casco a Beatriz.

 

-      ¿Que é? – preguntou ela.

 

-      ¡Pono! – ordeou.

 

Beatriz fixo o que lle mandou, era un pouco ridículo, pero tendo en conta que os outros tamén o levaban supuxo que non se trataba de ningunha brincadeira, nin que o obxectivo era matar de risa a Damián.

 

-  É para que non nos poida ler o pensamento – explicou Domingo mirando a Damián.

 

-  Foron imaxinacións miñas, é que me puxen nerviosa – trataba de rebaixar o histerismo Beatriz.

 

-  Non, este tío ten algo, non podemos correr riscos – comezou Domingo – ¿onde está a nota?

 

Beatriz agachouse para coller o papel que tiña o enderezo do Chipirón tratando de manter a distancia con Damián.

 

-  É esta ¿de verdade que estes cascos funcionan? ¿hai xente que le o pensamento? ¿non son contos de vellas? – preguntaba unha Beatriz emocionada.

 

-  ¡Esta é a letra de César! – berrou Domingo.

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 119

December 1, 2012 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 119. Redoma

Redoma: recipiente de vidro de corpo ancho e arredondado, colo estreito e longo que pode estar ou non curvado, que se utiliza en destilacións de laboratorio. Verteu o contido das probetas nunha redoma.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

Damián apuraba o que lle daban as escasas forzas que recobrara no Chipirón. Notaba os pasos da resistencia detrás del coma unha alimaña rapaz sedenta de sangue. Sentía o seu alento frío na caluga. De súpeto un golpe seco e o chan na cara.

 

-  Un menos – vomitou Beatriz con frialdade.

 

Damián respiraba a modo para non delatar a vida que a súa cazadora pensaba roubada xa. Concentrábase en manter a postura como facía nas gardas diante da sede do goberno amarelo, concentrábase na súa cobardía.

 

-  ¿Que? ¿Vas quedar aí no chan todo o día? – dixo Beatriz.

 

Damián non respondiu, supoñía que se cansaría.

 

-  Non era a miña intención rematarte coma a un coello asustado, pero se o teño que facer fágoo. ¡Érguete xa! – ordeou Beatriz.

 

Damián non quería renderse aínda. Beatriz agarrouno polo pescozo e doulle a volta.

 

-  ¡Que te ergas, hostia! – berrou.

 

Damián fixo o que lle mandaba. Non reparou sequera no pequena que era ela e no grande que era el, a forza do golpe trastornáralle a percepción e Beatriz representábaselle coma un ser poderoso capaz de matalo dun simple movemento.

 

-  Non dades aprendido ¡Andando! – Beatriz doulle un golpe para que botase a andar.

 

Damián non sabía cara onde pero Beatriz íao dirixindo a base de golpes secos e contundentes.

 

-  Polo menos terás algo interesante que contar, estou farta de pegarme estas camiñatas para nada, é que vos había que matar nada máis saísedes da puta alambrada, para o que valedes – despotricaba Beatriz a vez que empurraba.

 

Damián calaba.

 

De súpeto outro golpe na caluga que o tirou ó chan. Desta vez non reaccionou por facer que estaba morto, desta vez Beatriz case o consigue. Escoitou con dificultade como remexía e lle poñía unha vendaxe nos ollos.

 

-  ¡Arriba rubio! – tirou del Beatriz – e que a xente vos teña medo.

 

O resto do camiño foi máis tranquilo. Damián abaneaba colgado da man de Beatriz que o mantiña en equilibrio.

 

-  Non pensarías que te ía ensinar o camiño ó meu agocho, nós non corremos riscos innecesarios – detívose – non me entendas mal, vas morrer, pero tampouco vou correr o risco de que me dea un ataque antes e consigas fuxir.

 

Damián non falaba.

 

Doutro empurrón sentouno nunha cadeira amplia que lembraba a un sofá sen tapicería, atoulle os brazos á madeira sen lixar, as pernas ós pés, o peito ó respaldo.

 

-  ¡Veña! ¡O gran! – berroulle Beatriz - ¿a que viñeches?

 

Damián non respondiu. Beatriz perdiu os nervios e arrancoulle a vendaxe dun tirón e rematouno cun puñetazo que o deixou inconsciente.

 

-  Mira meu, este non fala moito, está inconsciente – falaba Beatriz polo teléfono.

 

-  ¿Que lle fixeches? – preguntou Domingo entre risas.

 

-  Nada, deille unha hostia – restou importancia Beatriz.

 

-  Nena, isto dos interrogatorios é coma botar ingredientes químicos nunha redoma, a modo e con coidado, xa falará – recomendou Domingo.

 

-  Xa, xa – dicía Beatriz.

 

-  Tes que sacarlle todo o que teña, a que trouxo é unha das nosas, non ten sentido; non tiñamos coñecemento de fose pasar nada, nin que tivese contactos co goberno... un garda amarelo metido nesto non ten sentido – falaba Domingo.

 

-  Igual non é un garda, pode que nos informasen mal – dicía Beatriz.

 

-  Mira, é máis probable que a outra non sexa dos nosos que este non sexa un garda, cando teñas algo chámame – rematou Domingo.

 

-  Claro, claro – dixo Beatriz sobre a liña libre.

 

Agarrou a cara de Damián para comprobar se realmente estaba inconsciente ou se estaba facendo o tonto coma no monte. A inconsciencia era real. Aproveitou o descanso para revisar a bolsa que agarraba o home con tanta ansia.

 

-  Pois non lle vexo o mérito a esta trapallada – Beatriz desilusionouse – unha camiseta, un pantalón, a placa da garda... Domingo tiña razón, é da garda. Damián, que uniforme tan ridículo, de verdade... unidade de vixilancia nocturna – lía Beatriz.

 

Colliu o papel no que Damián tiña o enderezo do Chipirón.

 

-  Bah, isto xa o sabíamos... ¡un momento! ¡Eu coñezo esta letra! – berrou Beatriz.

 

-  Deus que dor de cabeza – murmuraba Damián intentando desatarse para levar as mans á cabeza.

 

-  Tranquilo meu, quietiño aí, se che doe a cabeza aguantas, canto antes comeces a falar mellor ¿Quen che dou esta nota? – preguntou Beatriz.

 

-  ¿Que nota? ¿Quen es ti? Como me doe a cabeza – queixábase Damián.

 

Beatriz agarrou a pistola e púxolla na cabeza.

 

-  Agora ¿dóeche máis ou curou xa? – preguntou unha Beatriz malvada.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)