Entrar

 
usuario
 
 
 
Cerrar

registro




Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo.

 
  • Identifícate
  • Regístrate

 

en

noviembre de 2012

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 118

November 25, 2012 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 118. Queixo

Queixo: parte saínte do maxilar inferior e parte da cara que lle corresponde. Esta marca do queixo fíxena de pequena xogando á goma.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

Froilán quedou branco, César non lle dou importancia.

 

-  Seguro que me desfixen del, xa vos digo que non me apasiona – dixo César.

 

Froilán mirábame entendendo o meu estado duns minutos antes.

 

-  Non me parece boa idea – comezou Froilán, non querendo dicir que César podía ser máis do que era.

 

-  Teño as chaves, se non abre o portal marchamos – dicía César emocionado.

 

Froilán agarroume polo brazo e miroume fixamente para asegurarse de que comprendía os perigos de ir á miña casa e atopar o que el entendía coma un César máis vello, non sabendo que non había César vello.

 

Na cidade non cambiara nada, non era difícil, trataba de calcular en que tempo do goberno amarelo irrompéramos. Nas rúas, silencio e escuridade. De cando en vez un coche da garda amarela alumbraba cos seus faros o noso medo.

 

-  ¡Aí está! – berrou César.

 

Froilán soltou o meu brazo para agarrar o pescozo de César e empotralo contra a reixa dun escaparate abandoado.

 

-  Non berres – ameazou.

 

César non o esperaba pero tampouco colliu medo. Froilán agarráballe o queixo contendo a rabia de non saber facerse entender.

 

-  Tranquilo, ho, entendíache igual aínda que mo dixeras con educación – César puxo no seu sitio a Froilán.

 

Froilán deixoulle a cara libre e afastouse uns centímetros. César seguiu camiñando cara o seu dúplex de luxo, eu fun detrás, Froilán respiraba fondo para non estoupar.

 

A chave abriu o portal e a patrulla da garda fíxonos entrar sen máis cuestionamentos. Dentro o silencio e a escuridade seguían, César premeu o interruptor varias veces ata que se decatou de que non funcionaba, doulle tamén ó ascensor co mesmo resultado. Se os ollos se me desen afeito verían a un César comezando a crer. Comezando a crer pero sen decatarse aínda do que significaba que el tivese un piso alí e que eu vivise toda a miña vida naquel edificio.

 

-  ¿Subimos non? – preguntou en baixo.

 

Eu díxenlle que sí, Froilán mantiña a distancia e a frustración. César subiu as escaleiras a modo, botando a vista atrás de vez en cando para verificar que o seguíamos. Diante da porta tampouco dubidou.

 

-  ¿De verdade non entendes o que significa que ela viva aquí? – preguntoulle Froilán berrando en baixo.

 

-  Que eu me desfixen del, pero se non cambiaron a chave... ademais se ela vive aquí ¿cal é o problema? – César falaba tranquilo.

 

Cunha tranquilidade que me dou que desconfiar, tiña que ser un tipo intelixente, áxil, polo menos en certa medida. Non se chegaba dun taller a unha empresa das magnitudes da súa ca inocencia que representaba.

 

-  Que abra – díxenlle a Froilán para que saíse do medio – estaremos máis seguras dentro.

 

Abriu con calma, sen facer ruído como lle avisara Froilán, o pulso non lle tremaba. Dentro as cousas estaban como as lembraba. No salón, os restos da miña última cea. Na miña habitación, a roupa do día. Na habitación do avó, ninguén.

 

-  Quedaría durmido no taller – dixen en alto ó pechar a porta da súa habitación.

 

-  ¿Quen? – preguntou César.

 

-  O avó – respondín – o teu pai.

 

Zanxei, mirándoo ós ollos. El non se sorprendiu, nin un xesto de sorpresa, nada. Froilán analizaba a vivenda con curiosidade.

 

-  Non, os meus pais morreron hai uns anos – dixo César con calma coma se estivese descubrindo as miñas mentiras.

 

-  Será o teu sogro, daquela – soltou Froilán aínda que parecía non estar interesado na conversa.

 

-  Será – dixo César con sorna.

 

Non me decepcionei, tiña que haber un vínculo entre César e máis eu, tíñao que haber con toda a xente á que ía visitar, era a xustificación que lle daba a aparecer nun sitio e non en outro. Pero tampouco sentía aquela afinidade que sentira ca parella da fiestra do goberno azul.

 

-  Para ser todo tan amarelo como dis aquí hai bastante máis colorido – seguiu César co seu escepticismo.

 

-  Nós coidamos as cousas, merco nas casas de pedra, meu avó fai xoguetes cos xoguetes vellos e, mira, que se non queres crer o que che digo non o creas, tanto me ten – rematei.

 

Deixei de loitar porque me decepcionou a súa reacción, porque perdera o pai que recuperara, porque lle daba igual quen fose eu, porque non me quería.

 

-  ¿Que é isto? – preguntou Froilán collendo un dos xoguetes que me facía o avó.

 

Non lle contestei porque non pensei que o estivese preguntando.

 

-  Que curioso – analizábao.

 

César achegouse a el e xuntos puxéronse a cerrellar nos artiluxios marabillosos que saían da cabeza do meu avo.

 

-  Eu como algo e marchamos – díxenlle mirándoos.

 

Non me prestaron atención, tampouco me importou.

 

-  Mira este – César entrou na miña habitación – son obras de enxeñería – dicía mentres llo ensinaba a Froilán.

 

-  Decepcionouse, imaxino que non coñeciu ós pais, nunca fala deles – falaba Froilán mentras collía o boneco na man.

 

-  Xa, pero non se trata diso, quero dicir, admitirei a miña culpa no da fábrica se a teño, pero non lle vou solucionar a vida – dixo César con frialdade.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 117

November 18, 2012 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 117. Pista

Pista: en setido figurado indicio ou sinal que axuda a descubrir algo. Vai precisar algunha pista máis para descubrilo.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-  ¡Hostia! ¡Volviuno facer! – rosmaba Froilán tratando de erguerse.

 

-  Vaime estoupar a cabeza – refregaba César as tempas.

 

-  Tranquilo, nuns minutos pasa – rosmaba Froilán.

 

Mirábaos alucinada, acababa de pasar polo mesmo ca eles e case nin o notara; pero eles estaban derrotados, acabados. Porén, cando dei a volta de redor para ver onde estábamos notei que abaneaba, case me desmaiei.

 

-  ¡Ei! ¡Vai con coidado! – berrou Froilán erguéndose con axilidade.

 

-  ¿Cres que o conseguín? – pregunteille recuperando o equilibrio.

 

Era máis que probable, de redor non había máis luces que algunha estrela.

 

-  Temos que ir con coidado, se o conseguiches o risco é extremo – dramatizaba Froilán.

 

César mirábanos desde o chan, comprobando que o traxe non sofrira demasiado o cambio de localización.

 

-  Non sei como podedes estar de pé, vaime estoupar a cabeza – seguía sen erguerse.

 

-  César, este non é o momento – rifeille coma se fose a súa nai e el un neno malo.

 

Erguiuse sen máis historias, achegouse a nós e tratou de ver na escuridade.

 

-  ¿Onde estamos? – preguntou ó non ver nada.

 

-  Se acertei, estamos nas aforas da cidade, e se estamos nas aforas da cidade hai que comezar a contar cas patrullas da garda amarela – fun de entendida.

 

-  ¿A onde imos agora? – preguntou Froilán.

 

-  A onde queira César, que foi quen quixo vir – seguía índo de sobrada.

 

A cella de Froilán sacou toda a retranca que lle podía botar a un comentario. Pero eu non tiña intención de recuar, se era a única maneira de conseguir que me fixese caso pois adiante.

 

-  O alcalde regaloume un dúplex no centro, ó carón do museo – dixo César.

 

A min doume unha punzada no corazón.

 

-  Non é moi grande, pero dis que é unha zona moi distinguida – seguía César – das poucas veces que andiven por alí tampouco apreciei tanta distinción, pero se el o di.

 

Eu poñíame branca.

 

-  ¿Estás ben? – preguntoume Froilán - ¿pásache algo?

 

-  Estou ben, imos – respondín sen prestar demasiada atención.

 

Pensaba para min se o edificio onde o alcalde lle regalara o dúplex a César sería o mesmo no que o meu avó tiña o taller. Pensaba para min se tiña algo máis en común con César que o seu primeiro traxe. Pensaba se estaba vendo ó pai que non coñecera e as bágoas sairon sen pedir permiso. Froilán mirábame serio querendo volver preguntar se pasaba algo.

 

-  ¿Onde está o museo? – preguntou Froilán en baixo medio querendo desviar a atención, medio intrigado.

 

-  Estaba no sitio do Super Gangas do centro – respondín.

 

-  ¿O que está a uns metros da sede do goberno amarelo? – púxose histérico Froilán – ¿douche unha volta e quedaches tonta ou que?

 

César detívose e mirouno estrañado, non estaba afeito a velo nese estado, el coñecera ó Froilán tranquilo.

 

-  Xa que digas de ir a onde el queira para convencelo me parece unha ida de pinza, pero ¿isto? – alterábase Froilán.

 

-  Perdoade, non é que queira interromper a vosa discusión de namorados, pero ¿a garda amarela chámase así porque van de amarelo?

 

-  Si – respondiu Froilán seco, sen miralo.

 

-  ¿E van en coches amarelos? – seguiu cas preguntas César.

 

-  Todo é amarelo na cidade, todo, desde as casas ate a roupa interior – respondín seca, sen miralo.

 

-  Ah, vale, daquela igual non é unha patrulla da garda – dixo César con sorna dabondo para que nos decatásemos de que o perigo se achegaba.

 

Froilán e máis eu mirámonos a un tempo e tiramos a César ó chan, agachándonos detrás do primeiro monte de pedras que atopamos. César mirábanos con escepticismo, non lle vía o perigo a un coche vello que pasaba unha velocidade inocente, coma se estivésemos montando un teatro barato para convencelo de que toda a paranoia que lle contáramos era certa, coma se lle estivésemos dando pistas falsas para sacar del algo espantoso que non alcanzaba a imaxinar. Froilán miraba o reloxo para controlar cando podíamos saír e cando ía pasar a seguinte patrulla.

 

-  Veña – dixo Froilán tirando de César – temos quince minutos ate que pase a seguinte.

 

-  Menos, se camiñamos cara eles – correxín.

 

-  Pero non imos cara eles, imos ir a un piso franco – soltou Froilán apretando os dentes.

 

-  Non, imos ó seu dúplex – dixen tranquila.

 

César camiñaba mirando como escenificábamos unha pelexa falsa ó seu ver. Froilán recuperara o histerismo de cando estaba enfadado comigo.

 

-  ¿Sabes cal é o edificio? – pregutou César.

 

-  Claro, eu vivo alí, mellor dito, vivín alí toda a miña vida – respondín.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 116

November 11, 2012 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 116. Órbita

Órbita: traxectoria curva e pechada descrita por un corpo no seu movemento. O satélite artificial describía unha órbita próxima á parábola.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-  Claro que che axudamos, eu polo menos – dixo Froilán dándome unha aperta.

 

-  Non, non me axudades, ti segues as ordes da túa organización – roñei.

 

El apartoume para que lle vise a cara.

 

-  ¿De verdade que pensas iso? – preguntou ofendido.

 

-  Xa me dirás que teño que pensar. Estou comezando a pensar incluso que es do goberno e o teu único obxectivo é ir mareándome por aí adiante para que non dea feito nada – respondinlle sen decatarme de que se enfadaba de verdade.

 

-  ¿De verdade? – volviou preguntar máis ofendido.

 

-  Sinto que me empuxas cara non sei onde que non estorbe para non interromper os vosos plans de acapararar a parceliña de poder e se cadra que fos faga algo do traballo pois adiante – seguía despotricando.

 

-  Mira, eu vivía tranquilo, sen complicacións, e asegúroche que a experiencia de case mendigar comida non me resultou do máis gratificante da miña vida ¿sabes? Na miña vida pasei fame, na miña vida – ladraba coma se aquel momento acolledor na casa de César fose mil veces peor que ter un rifle de precisión na caluga ou estar pechado nun cárcere sen perspectivas de sobrevivir.

 

-  Tranquilo ho, tes enerxía dabondo – dixen dándolle unhas palmadiñas na barriga que non tiña.

 

Miroume mal. Tratou de seguir co enfado pero medio sorriu.

 

-  Ti es a que pos o destino ¿como te vou controlar? – dixo nun ton raro.

 

Nun ton raro que daba a entender que si podía controlarme e que, de feito, o facía.

 

-  Se estivese atendendo ós intereses da miña “organización” animaríate a iso de matar os líderes, sería o camiño máis rápido ¿non? – seguía mantendo o ton raro.

 

A min engruñábaseme cada vez máis a mirada.

 

-  ¿Que? ¿A onde imos? – preguntou con confianza poñéndome a man enriba do hombreiro.

 

Caíame ben, gustábame, pode que máis, pero non facía máis que confirmar as miñas sospeitas. Sospeitas que ían e viñan en función da necesidade que tiña del.

 

-  Non sei – dixen facéndome a interesante.

 

Facéndome a interesante e non tendo nin idea de verdade.

 

-  Non é que César non te quixera axudar, é que ten medo – volviu ó ton fiable.

 

-  ¿E ti que cres? ¿que non llo notei? Víase a quilómetros; pero nel é normal – dixen.

 

-  Nel é normal e ¿en quen non é normal? – preguntou a súa cella.

 

Non lle respondín, ben sabía que me estaba referindo a el, tampouco insistiu.

 

-  Vigo dixo que nas reunións do cambio de combustible estaban os do goberno, os do concello e tal. Se o goberno se mantén a marxe, a cousa ten que estar entre os da empresa e os do concello – razoei en alto.

 

-  ¿Ti cres que o César que vimos pode cambiar tanto coma para ter algo que ver con toda esta trapallada? Eu vin un home acomodado, non ambicioso, no mal sentido quero dicir – Froilán namorárase do home que lle dera de comer cando tiña fame.

 

-  Na órbita de César están os seus socios, eses que di que o controlan ca liquidez, igual eses si que son ambiciosos no mal sentido – deducín.

 

-  Igual era mellor que falásedes destas cousas nun sitio máis recollido – dounos un ataque.

 

Estábamos tan entretidas cos nosos razoamentos que non pensamos que o silencio da noite nos puidese deparar máis sorpresa que o amencer.

 

-  ¡Joder tío, que susto! – recuperaba o alento Froilán.

 

-  Comprenderedes que con estas reaccións me custe crer que viaxedes no tempo e que vaia arruinar a cidade e todo iso – ría de nos un César con cara de trasno.

 

-  Se ti estás falando “destas cousas” aquí, será porque tampouco hai tanto perigo – despreciei a súa irrupción sorpresa.

 

-  Imos supor que podo facer algo, se a cagamos ¿como o vas arranxar? – falaba comigo.

 

-  Pois como o arregla todo, buscará a alguén a quen rebentarlle a cabeza – soltou Froilán.

 

César era un home serio ó que lle gustaban as solucións máis elaboradas e sobre todo máis efectivas. Doulle á cabeza coma se tratase de borrar a chorrada que lle acababa de soltar Froilán. Mirou cara atrás vendo se aínda tiña marxe de fuxida e despois cravounos a mirada ás dúas, sorprendentemente púidoo facer.

 

-  Non, esa non é a solución – aclarou por se Froilán falaba en serio – quero velo. Lévame. Dixeches que o controlas o suficiente, pois lévame.

 

-  Vale – aceptei o reto.

 

Froilán mirábame pensando que bromeaba, sen crer que o puidese facer.

 

-  ¿A el valo deixar aquí? Podes ir á miña casa se queres – convidou César a Froilán.

 

-  Claro que imos ir á túa casa, non me vou deitar aquí no chan cando o podo facer nunha cama – comecei a rosmar botando a andar cara a casa de César.

 

-  Pensei que xa o podías facer sen durmir – dixo Froilán molesto.

 

-  Si, é certo, só teño que pechar os ollos, pensar no goberno amarelo e aló imos – dixen con sorna facendo o que ía relatando.

 

E ó abrir os ollos estaban tirados no chan coma se os acabasen de atropelar.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 115

November 4, 2012 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 115. Niño

Niño: construcción de palla, barra ou outros materiais, que fan as aves para poñeren os ovos e criaren; e por extensión lugar onde nacen e viven outros animais. Nese bidueiro hai un niño de xílgaro.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-  Correrei o risco – sentenciou César.

 

-  Valo correr, fixo – dixo Froilán nun momento no que conseguiu baleirar a boca.

 

Respirei contendo as ganas de matalos ós dous. Podía ameazar e incluso se me pillaba inspirada volver e cumplir a miña promesa de tocarlle a moral ata que me fixese caso; pero sabía que era unha posibilidade entre un millón.

 

-  ¿De que vives? – preguntoume César.

 

-  De nada; en realidade só hai uns días que deixei a miña casa, a xente vaime dando de comer por aí, teño sorte, imaxino – respondín.

 

-  El non parece ter a mesma sorte – dixo sinalando a Froilán – non sei se terei comida dabondo.

 

-  El é máis grande – zanxei.

 

-  Cando acabe estaría ben que marchásedes e, se podes, pechas o garaxe que abriches – trataba de botarnos.

 

-  ¿Por que es tan borde? – ataquei – só che pido un pouco de axuda e non para min, senón para a cidade enteira.

 

-  Non teño paciencia para tratar con tolas – volviu ó desprezo.

 

-  Volta e dalle, non estou tola e ti sábelo – berrei.

 

Sabía que dicía a verdade. Non me quería preto porque o incomodaba, comezaba a ver realizadas as imaxes que lle pareceran prediccións fantásticas e tiña medo de que acertara con todo e fose o culpable do destino tráxico de tanta xente. Afrontaba a fase de negación ca maior resistencia posible.

 

-  Veña, marchamos – agarroume polo brazo Froilán.

 

-  Non, non marchamos – desagarreime – imos quedar aquí ate que me faga caso.

 

-  Se non marchades chamo á policía – ameazou.

 

-  Chámaa – desafiei.

 

-  Non, non a chames – intercediu Froilán – xa marchamos, e non te preocupes que pechamos a porta do garaxe. Gracias pola cea, facíame falta.

 

-  ¿Por que lle lambes o cu? Ben se ve que non vives na cidade, todo é culpa súa -  chorei.

 

-  Non, todo é culpa vosa – estoupou Froilán – putéanvos e deixádesvos putear. Hala, xa o dixen.

 

Parecía que acababa de quitar un peso de enriba. Non lle rebatín, sabía que tiña razón, polo menos en parte. O problema de ter nós a culpa era que non éramos capaces de deixala de ter.

 

-  Está ben – rendinme.

 

Froilán miroume sorprendido, César aliviado. Saín do edificio sen esperar por el. Fun ó garaxe, empurrei o contrapeso e saín a toda présa para evitar quedar dentro ó caer o portalón.

 

-  Eh, veña, non mo tomes a mal; síntoo, é o que penso – corría Froilán detrás de min.

 

-  Non, tranquilo, non cho tomo a mal, de feito creo que tes razón – soltei mentres apuraba o paso.

 

-  Daquela porque corres – seguíame Froilán.

 

-  Porque estou cabreada – respondín.

 

Seguimos durante un bo anaco andando rápido entre as naves abandoadas do vello parque empresarial. Non tan rápido coma para que Froilán non me puidese alcanzar, non quería enfrontarse ó meu enfado.

 

-  Para un pouco, tampouco quería dicir que fose culpa túa en concreto, fas o que podes – tratou de reconciliarse comigo.

 

-  Non, non, tes razón é culpa nosa – seguía enfadada.

 

-  Se te cansas non podes viaxar e imos ter que quedar aquí toda a noite – rosmaba detrás de min.

 

-  Non imos, vou; ti desapareces do medio xa – xesticulaba coma se o fose fulminar cun golpe de man.

 

Calou por un anaco, seguía sen poñerse ó meu par. Se aquilo fose unha persecución pensaría que estaba esperando a que se me acabasen as forzas para cazarme. Tampouco lle ía dar o gusto.

 

-  Escoita, non quixen ofenderte – dixo deténdose.

 

-  Escoita ti, dame igual; tes razón, non fixemos nada para solucionalo, pero eu vouno facer agora mesmo, en canto me pase a mala hostia – dixen sen determe.

 

-  Vaia, retomas a idea de meterte no niño das víboras e ir matando líderes – riuse.

 

-  Pois si – seguía enfadada.

 

-  Unha vez preguntáchesme se era deses que chaman cazadores – comezou a dicir poñéndose diante de min para que me detivese – pois ben, eu tratei de ser deses que chaman cazadores, pero cando chegou a hora de disparar non fun capaz. Non todo o mundo vale para iso. Unha cousa é fantasear con aniquilar ós opresores e outra é ser capaz de facelo. Ti non vales.

 

Polo serio que falaba chegou a desconcertarme, pero o aínda enfado axilizou o meu inxenio.

 

-  ¿E ti que sabes do que eu son capaz? – falou o xenio.

 

-  Creme, non es capaz e máis che vale que o asumas aquí en frío que descubrilo no medio das instalacións do goberno amarelo rodeada de gardas que si son capaces de aniquilar a máis insignificante mostra de rebelión – asegurou.

 

-  Pois se eu non son capaz e vos non me axudades ¿que puta solución nos queda?

 

 

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)