Entrar

 
usuario
 
 
 
Cerrar

registro




Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo.

 
  • Identifícate
  • Regístrate

 

en

octubre de 2012

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 114

October 27, 2012 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 114. Mecanismo

Mecanismo: conxunto de pezas que, traballando de modo coordinado, fan que algo funcione. O mecanismo do reloxo vello é complexo.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-  A ver ¿iso da cidade é certo ou só é un conto para crianzas? – preguntou Beatriz case con esixencia.

 

-  Vaia, non contaba contigo – sorprendiuse Domingo.

 

Sorprendiulle que estivera sentada no escalón da entrada da súa casa esperando por el. Botara contas de non volver vela, imaxináraa correndo rúa abaixo, entrando na súa casa a toda présa e pechando por dentro con canto fecho cabía na porta.

 

-  Se che parece déixasme abrir e cóntocho dentro – falou o profesor por Domingo.

 

Beatriz erguiuse e apartou o suficiente para que Domingo puidese encaixar a chave no fecho e empurrar a porta para convidala a pasar.

 

-  Senta, se queres – dixo Domingo.

 

Beatriz non se moviu, mantivo a postura na que quedara ó entrar.

 

-  Pensei que non che interesaba o tema, que xa estabas tranquila e iso – dicía Domingo con retranca.

 

-  Si, si, o que queiras – cortou Beatriz polo san – ó gran, o da cidade ¿é de verdade ou non?

 

-  Si – respondiu Domingo con seguridade.

 

Pero Beatriz non se conformou cunha simple afirmación, interrogouno durante horas, preguntoulle todo o que se podía preguntar.

 

-  ¿Si? ¿en serio? – pedía confirmación Beatriz.

 

-  Se queres comprobalo podo organizarche unha entrada, vai levar o seu tempo, non é unha viaxe de recreo – falaba serio Domingo.

 

-  Non, tampouco me da tanta ansia – aclarou Beatriz – ¿daquela deixan que esta xente faga as reunións para telos controlados?

 

-  Supoño, imaxino que así alimentan a súa fantasía de liberdade sen que representen demasiado perigo – dicía Domingo.

 

-  E eses que coñeces ¿fan máis, ou? – concluiu Beatriz.

 

-  Deses non che podo falar... aínda – Domingo mirou con desconfianza a Beatriz, como descubrindo por fin o obxectivo de tanto interese.

 

-  Non, xa, refírome a que... vale, xa o entendo – razoaba consigo mesma – mira, a próxima vez que vaias á cidade lévame, igual tes unha nova socia.

 

Domingo mirouna de arriba abaixo, como xa lle dixera na visita anterior, esperaba outra cousa; custáballe imaxinar a unha Beatriz esmirrada polo sedentarismo dun traballo burocrático enfrontada a un garda amarelo con decisión para sacalo do medio. Pero tamén tiña esa habilidade de artista para recoñecer o talento onde o había e decidiu pospoñer a sentencia.

 

Da visita a cidade obtivo a confirmación de que lle dicían verdade. Sentiu alivio ó ver que Domingo non era un vendedor de fume, tamén certa compaixón que non sentira no seu momento por Xan. Como lle pasaba a quen viña de fóra resultáballe incomprensible a situación, non a presente senón a orixinaria, e desenvolviu certo sentimento de empatía, non cara nós, senón cara Domingo e uniuse á súa causa tan pronto como viu de fronte un de aqueles gardas amarelos que tan insignificantes lle pareceran de paisano. “É imposible que estes saian fóra, nunca home tan grande vin na miña vida” pensaba para si mentras baixaba a cabeza como lle aconsellaran antes de entrar.

 

Os primeiros meses ofrecía unha colaboración eufórica froito da pouca actividade da garda na vila; máis adiante, cando se enfrontou por primeira vez a unha das capturas dos cazadores, a un de aqueles gardas que non ían de amarelo, volviu a sentir o pánico do día que coñeciu a Domingo. Cazalo foille fácil, na organización ensináranlle todo o que había que saber sobre a garda amarela. Non todo en realidade, a súa maneira de actuar na vila máis ben, eran metódicos e iso xogaba na súa contra. Leváralle máis tempo, quizais, poñerse en forma, non lle gustaba o exercicio, non ía ó ximnasio, non sentira a necesidade de ter un corpo perfecto e pensaba que correr era de covardes. Porén, tratándose do mecanismo do que se trataba, non podían permitirse o luxo dun peso morto que os retrasase nunha fuxida, ou que frustrase un asalto, ou que non respondese ca dureza debida nun combate frontal.

 

-  Non sería moi intelixente pola túa parte moverte – aparentaba seguridade unha Beatriz que sabía ameazar.

 

O garda amarelo non disimulou o medo, nin a sorpresa ó dar a volta e ver a unha Beatriz minúscula comparada con el. Tampouco suplicou, pode que non lle ensinaran a disimular o medo, pero desde logo tampouco a suplicar.

 

-  Tírate no chan boca a baixo e pon as mans na caluga – ordeaba Beatriz apuntándoo cunha pistola de última xeración.

 

O garda cumpriu as indicacións cunha dilixencia que Beatriz tomaba con cautela. Contáranllo. Dixéranlle que una vez fóra da cidade e liberados do empoderamento do uniforme eran máis ben sumisos; pero a ela resultáballe difícil crer que semellante volume non ofrecese máis resistencia. Achegouse sen deixar de apuntarlle. Esposouno de pés e mans, cubriulle a cabeza e chamou polos seus para que lle axudasen a trasladalo.

 

-  ¿Que buscas? – interrogaba un Domingo terrorífico.

 

O garda non respondía. Beatriz comezaba a sentir pánico.

 

-  ¿A que unidade da garda pertences? – interrogaba un Domingo sen piedade.

 

O garda non respondía. Beatriz sentía un suor frío polas costas.

 

-  Chama a ver que nos dan por el – ordeou Domingo a un dos do grupo.

 

O home falou durante uns minutos por teléfono ante a atenta mirada dos presentes; Beatriz miraba ó garda, o garda miraba ó chan. O home dixo que non ca cabeza en canto colgou.

 

-  Beatriz, este é tan bo momento coma calquera outro – dixo frío Domingo facéndolle un aceno cara a pistola.

 

Beatriz non dubidou. Achegouse, calculou o punto exacto da morte inmediata e apertou o percutor sen pestanexar sequera.

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 113

October 21, 2012 por Raquel Couto Antelo  

,

Capítulo 113. Limitación

Limitación: aquilo que limita algo ou a alguén. O que parecía unha limitación non fixo máis que avivar a nosa imaxinación.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

 

-  A verdade é que esperaba outra cousa, vindo da man de quen ves – medio bromeou Domingo.

 

-  A verdade é que eu tamén esperaba outra cousa, vindo da man de quen viñas – respondiu Beatriz.

 

Domingo era un arquitecto sen vocación que pintaba cadros coloristas nun taller bohemio nas aforas da vila.

 

-  Eu dou clases de debuxo no instituto de aí embaixo, el foi alumno meu, moito talento poucas ganas de traballar ¿que queres que che diga? – explicaba Domingo.

 

-  Eu son a súa avogada, con iso xa cho digo todo – respondiu Beatriz.

 

Tardaron un anaco en ir ó fondo do asunto, Beatriz por vergoña, Domingo por precaución. Analizábaa, facíalle preguntas sen importancia, observaba as súas reaccións.

 

-  ¿E o tal Xan que lle vai pasar? – preguntaba Domingo.

 

-  Polo que eu sei nada, polo que di el vai morrer, di que os da garda amarela lle andan detrás, case llo creo, conseguiu emparanoiarme – respondiu Beatriz.

 

-  Xa me dixo o amigo – dixo Domingo.

 

-  Vin por vir, todos me din que non é certo, que non... – excusábase Beatriz.

 

-  Pois dinche mal, o goberno amarelo reclama a quen marche, ten que manter o control, e claro que o van matar se volve, pero o tal Xan é un miñaxoia, non creo que fixese tanto no grupo da resistencia no que estaba, nós nin o coñecíamos e se non o coñecíamos é que non é importante, e se non é importante non lle andan detrás. E se non lle andan detrás a el tampouco a ti. Porén si é certo que a garda anda de incógnito por aquí buscando xente, información, o que atope, non teñen prexuizos, non teñen moito poder, pero a nós non nos gusta que saian do seu feudo; se tanto lle gusta a merda na que vivan que queden alí. Nós adicámonos a evitar que o fagan – rematou Domingo.

 

-  ¿Que fagan o que? – preguntou confusa Beatriz, non sabía se se refería a que evitaban que andivesen de incógnito, que vivisen na merda aquela, que lles gustase...

 

-  Que anden por aquí – zanxou Domingo – o goberno non fai nada, dis que non poden, que como son cidadáns coma os demais, iso din, hai que joderse, nós non podemos entrar na cidade porque non e eles poden saír polos seus collóns.

 

Domingo non se aclaraba, divagou, soltou uns tacos.

 

-  Mira, nós somos dos que chaman cazadores, non sei se escoitaches falar de nós – Beatriz díxolle que non ca cabeza – das moitas seccións da resistencia, ou como se queiran chamar, que hai fóra da cidade nós especializámonos en buscar e capturar gardas amarelos.

 

Fixo unha pausa para darlle tempo a asimilar a información. Beatriz sacoulle a vista de enriba para cravar os ollos na porta.

 

-  Unha vez os capturamos empregámolos como moeda de cambio, se os queren, se non matámolos – apurou Domingo coma se estivese sacando un esparadrapo vello.

 

-  Eu – comezou Beatriz poñéndose de pe – marcho, houbo unha confusión, entendín mal as cousas, xa estou máis tranquila, agradézoche o teu tempo e de verdade, prométoche, asegúroche que isto forma parte do segredo profesional, nin palabra, prométocho.

 

Non esperou a resposta de Domingo, saiu voando do taller que de repente se lle representou un matadoiro e aquel pintor bohemio un torturador implacable. Domingo estaba afeito, a xente espantábase con facilidade; non lle viña nin mal nin ben, collían tanto medo que non lle volvían dar problemas.

 

Por uns días Beatriz non erguiu a vista do papeleo rutinario do seu oficio, respirando o alivio que supoñía unha sociedade civilizada que acordara vivir baixo a limitación da lei para salvagardar, aínda que fose, algo de humanidade.

 

-  Chegou a notificación do xulgado que esperabas – díxolle o administrativo.

 

-  ¿Cal delas? – preguntou sen interese.

 

-  A do tipo ese da cidade – medio se riu lembrando o medo que pasara nos primeiros días do caso.

 

-  Ah, si, déixama ver – pediu.

 

A notificación anunciaba a liberdade de Xan e a súa en realidade, decidira deixar zanxado con el aquel episodio escuro e devolver a cidade ó esquecemento no que a mantivera toda a vida.

 

-  É agradable volver ver o sol – poñíase profundo Xan.

 

Beatriz mirábao ca mesma condescendencia de sempre, sen dúbida a privación da liberdade era un asunto serio pero botar de menos un sol que vía todos os días desde o patio do cárcere parecíalle dramatizar en exceso. Ademais non podía evitar lembrar as palabras de Domingo dicindo que tampouco había ser tan importante a súa colaboración na resitencia se non sabían del aquí, polo que o papel de mártir víñalle grande.

 

-  Pois nada, a disfrutar da túa nova vida, que che vaia ben – despedíase Beatriz á porta do xulgado.

 

-  A seguir loitando, que é o que nos queda – seguía co drama – porque a xente mira para outro lado, se non é por nós...

 

Beatriz non aguantou máis e metiuse de cheo no barro.

 

-  ¿E vós que facedes exactamente? – preguntou aparcando o ton de falsa cordialidade que mantivera ate aquel momento.

 

-  Facemos reunións, sensibilización, xa sabes – explicaba con moitos aires.

 

-  ¿E desas reunións que sae? – interrogou Beatriz.

 

-  Sae xente libre prensadora – medraba un Xan ó son dalgún himno desfasado.

 

-  ¿E cando vos pillan que facedes? – seguiu co interrogatorio.

 

-  Ate o de agora nunca nos pillaron – enorgullecíase Xan.

 

-  Daquela é que tampouco facedes gran cousa, se hai tanto control e os gardas eses son tan magníficos como dis, xa vos terían pillado se representásedes algún perigo – falaba Begoña poseída por Domingo.

 

-  Prefiro pensar que somos máis listos – respondiu con aires de superioridade.

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 112

October 14, 2012 por Raquel Couto Antelo  

,

Capítulo 112. Idade

Idade: tempo vivido por un ser desde o seu nacemento ata o momento que se considera. Teña a idade que teña é un inmaduro.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

Beatriz traballaba desde había anos nun bufete de avogados de renombre levando casos aburridos pero ben remunerados. Tocáballe tamén algo do turno de oficio, non por querer senón pola imaxe do bufete; querían lavar a imaxe de defensores de ricos estafadores a costa das empregadas máis novas.

 

-  Este despáchalo rápido – dicíalle o xefe.

 

-  ¿Outro colgado que non trapichea? – preguntou Beatriz prevendo un día tranquilo.

 

-  Non, este é un destes que fuxiron da cidade é que queren repatriar – dixo o xefe sen darlle importancia – non che vai dar moito traballo, xa che din no xulgado, só é unha formalidade.

 

Aquela foi a primeira vez que Beatriz sentiu a cidade coma algo real lonxe dunha referencia de pasada nalgún xornal alternativo.

 

No xulgado explicáronlle os trámites rutinarios antes de deixarlle coñecer ó seu futuro cliente. Tal como lle dixera o xefe era unha formalidade. O goberno amarelo solicitaba a volta do detido á cidade, o dedito solicitaría asilo político e o goberno non se pronunciaría sobre o asunto deixando a situación do individuo en suspenso ate que o tema se esquecese.

 

-  ¿E xa está? – preguntou Beatriz.

 

-  Os do goberno amarelo non che son moito de insistir, nuns días soltámolo e listo – explicaba o funcionario.

 

-  ¿E cal será a situación legal do pobre home? – preguntaba una Beatriz escandalizada.

 

-  Pois a mesma, non saiu do país – zanxou o funcionario.

 

-  Ah, claro – trataba de encaixar as pezas Beatriz.

 

Pero non encaixaban, ela tiña unha cabeza demasiado estruturada para encaixar un suspenso indefinido ata que o tema se esquecese. Aceptaba o da cidade porque lle daba igual, nunca alí fora, nin tiña praia, nin facía máis sol que na súa casa así que tanto lle daba; pero aquela non lle parecía maneira de solucionar a vida de ninguén.

 

-  Ola – saudou Beatriz a un home cansado - ¿como estás?

 

-  Ben ¿non terei que volver? Pensei que non tiña que volver. Aceptei vir porque me dixeron que os da garda non tiñan poder aquí. Se volvo mátanme, non deixes que me leven – falaba sen parar un Xan asustado.

 

-  Non, tranquilo, vas ter que quedar na cadea uns días máis e listo – explicou Beatriz.

 

-  Listo ¿como? – insistía Xan.

 

-  Listo, podes ir a onde queiras, non tes que volver – explicaba Beatriz sen convencemento, porque en realidade non tiña nin idea.

 

-  ¿E os papeis? – botaba contas Xan.

 

-  Son os mesmos, non saiches do país – respondiu con disposición Beatriz.

 

-  Ah, claro – razoou Xan.

 

Beatriz respirou aliviada ó ver que recibía a mesma resposta que dera ela había unhas horas; parecía lóxico. Durante os días de encerro un Xan inseguro reclamaba a presencia de Beatriz case a diario; ela non tiña máis que dicirlle que faltaba menos e escoitar as lamentacións de Xan. Non sempre lle prestaba atención, tampouco lle parecía para tanto, os gardas amarelos que vira non lle pareceran gran cousa; claro que os vira de paisanos.

 

-  Non hai cousa que os mate – esaxeraba Xan.

 

Beatriz pensaba “unha gripe mal curada seguro que si”.

 

-  Teñen un olfato felino – esaxeraba Xan.

 

“¿Poden ulir un prato de peixe a tres quilómetros de distancia?” ría para si Beatriz.

 

-  Son despiadados – afirmaba Xan.

 

-  Seguro que si – escapóuselle a Beatriz.

 

-  Ti velos aquí, pero alí dentro sonche ven distintos, a xente ten moito medo, eu vin porque me andaban rondando, estou nun grupo da resistencia, non sei quen se iría da lingua, era fuxir ou morrer – choromicaba de novo.

 

-  Pois xa estás a salvo – trataba de encamiñar Beatriz o fin da hora de visitas.

 

-  Pero eles tamén andan por aquí, infiltrados, aínda que non me repatríen, pódenme matar – comezaba outra vez.

 

-  ¿Como van andar por aquí infiltrados? ¿pero a ti que che parece que é isto? ¿unha película do oeste? – escandalizábase Beatriz.

 

Por un tempo máis vía gardas amarelos de paisano agachados detrás de cada ángulo morto. Na oficina tomábanlle o pelo, pero un dos seus outros clientes pasoulle o nome dun que lle podía interesar.

 

-      Véxote nerviosa Beatriz, chama a este número, é de confianza – vendíalle con aires de ansia.

 

-      Non me fai falta tomar nada de confianza – púxoo no seu sitio Beatriz.

 

-      Que non é eso tía, que é para o teu – dicía con deixadez o cliente.

 

-      ¿Que é o meu? – preguntaba Beatriz con paciencia.

 

-      Eso dos gardas amarelos, é que non es a mesma tía, nin me botaches a bronca por rein, por volv, ¡porque me pillaron hostia! – dixo por fin – chama, que é de confianza, eu téñoche moita lei, non cho daría se non fose de confianza, son un tío legal.

 

Beatriz mirouno engruñando as cellas dicíndolle que se pasara co adxectivo, pero colliu o papel e gardouno finxindo que o facía por que lle fixera gracia o seu interese aínda que en realidade estaba preocupada de verdade. El ben llo notara, podía ser un colgado incapaz de definir o seu estado de reincidencia pero tiña idade dabondo para recoñecer o medo aínda dentro dun traxe fino dos que el supoñía que nunca  pasaban mal.

 

 

 

 

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 111

October 7, 2012 por Raquel Couto Antelo  

,

Capítulo 111. Híbrido

Híbrido: que procede do cruzamento entre dúas especies ou entre dúas variedades diferentes. A mula é un animal híbrido.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

Chegou onda nós, detívose, mirounos de arriba abaixo. Seguía sendo un César máis novo que o da primeira vez aínda que non tanto como o da segunda, polo que supuxen que só nos movéramos no espazo, igual estaba comezando a controlalo.

 

-  Ese sigue sendo o meu traxe – dixo mirándome, serio.

 

Froilán mirouno a el, mirouno a min.

 

-  Si, sigue sendo o teu traxe – respondín – alégrame que me recoñezas, non sabía...

 

-  Se che digo a verdade nin me lembraba de ti ate agora, vin cara vós porque o portal do meu garaxe está aberto, creo que o deixei pechado ¿abríchelo ti? – preguntoume, e sen deixarme responder – polo menos desta vez non te meteches na miña cama, agradézocho, en serio.

 

En serio dicíao, non sorriu nin unha soa vez, nin o recoñecerme, nin ó dicir o da cama e aínda que o ton poida parecer sarcástico non o era, falaba tranquilo, serio e seguro.

 

-  Non me fixeches moito caso – botei en cara.

 

-  ¿Ves como non che minto cando che digo que non me lembrei de ti? – dixo con calma.

 

-  E vas facer a fábrica na cidade – concluín.

 

-  Si, a producción incrementouse e teño que responder ás necesidades dos meus clientes, negocios, xa sabes – seguiu el.

 

Froilán miraba de redor incómodo.

 

-  Non te preocupes, por aquí non vive ninguén, son naves abandonadas, trasladamos o taller hai uns anos ó polígono novo; pero tes razón, mellor imos á miña casa e falamos sentados – soltou sen pausa lendo a mente de Froilán.

 

Non esperou pola nosa resposta, fixo un aceno cara adiante e botou a andar en dirección a casa de tres pisos diante da que aparcara o coche. Nós fomos detrás, Froilán mirábame alucinado pola tranquilidade de César.

 

-  Es un tipo tranquilo ti – díxolle Froilán.

 

-  Non creas, teño o meu carácter – respondiu César sen dicir nada.

 

Abriu a porta e convidounos a pasar. O segundo piso do edificio tiña un ulido familiar, non a decoración, era máis sofisticada e minimalista que a vez anterior, deixara de ter aquel aspecto de casa herdada e aproximábase xa ó dunha casa dun directivo con clase.

 

-  O ter cartos tenche estas cousas, antes chegábame co sofá vello dos meus pais e agora sinto a necesidade de cambiar de alfombra casa mes – falaba parecía que con nostalxia.

 

-  O primeiro paso é recoñecer o problema – medio riu Froilán.

 

-  Inma – dixo César sen máis - ¿sabes que contratei a unha Inma? Sabía que me soaba o seu nome, tiñas razón, é moi boa. Chámame ambicioso se queres, egoista, o que che pareza, pero non vou parar a construcción da fábrica. Tocamos teito e teño que medrar, e teño socios ós que dar explicacións. Non pechei o garaxe.

 

A voz de César soaba tranquila pero el dicía cousas inconexas, saltando dunha idea á outra según lle viñan á cabeza.

 

-  É incrible – asombrábase – é incrible que digas a verdade, pensei que eras unha tola, non me gusta que leves o meu traxe, non me gusta ter xente na casa. Non cambiaches nada ¿el é coma ti? – preguntou mirando a Froilán.

 

-  Non – anticipouse Froilán – non sei se son o seu apoio ou a súa batería.

 

-  É o meu vixiante, non se fía – dixen.

 

-  Ou quere controlarte – zanxou César.

 

-  Si, máis ben iso – sorrín.

 

Fixo café e puxo algo de comer para encher o silencio. Froilán non deixou nin as migallas.

 

-  Non envelleceredes pero vese que fame tedes – dixo César espantado ó ver a Froilán devorando unhas pastas.

 

-  Se sigues ca fábrica hai que planificar como parar o tema todo, quero dicir de verdade, se o novo suministro vai ser tan marabilloso aprovéitao pero non digas nada, minte, di que é un híbrido da electricidade e o gasoil, non deixes que tomen o control – pedín ameazando.

 

-  Vaime custar volver a recuperar o control da compañía, teño o 51% pero contrólanme ca liquidez, a inversión, o medre... polo menos, non sei, a xente vai tendo traballo. Se queres saco algo máis consistente – falando con Froilán.

 

El díxolle que si ca cabeza, ca boca non podía, claro. César erguiuse e foi á neveira, sacou varios paquetes, colliu un prato da alacena e a táboa de cortar, fixo uns tacos case perfectos de chourizo, salchichón, xamón cocido, queixo, xamón serrano, piña, melón, lomo e sandía. Deixou o prato diante de Froilán e sentou. Froilán nin se preocupou de compartir, acaparou o manxar coma se precisase coller enerxía para un inverno duro, ignorándonos por completo.

 

-  Non vou marchar ate arrancarche un compromiso de que vas facer algo, agora non tes a excusa de que non me cres, sabes que non minto – ameazei.

 

-  Dúas cousas, non mellor dito, tres – mirándome fixamente – as ameazas non van comigo; sei que non mintes, máis ou menos, no de ir e vir no tempo, igual envelleces ben, quen o sabe; e por último ¿xa controlas o teu? Porque a última vez que falamos dixéchesme que non o podías facer, ¿aprendeches? ¿apareceches no garaxe porque...?

 

A súa voz seguía soando seria, pero era imposible que non me estivese vacilando, ate Froilán pareciu erguer a cella porriba do banquete.

 

-  Contróloo o suficiente para tocarche a moral, a súa teoría – sinalando a Froilán – é que vou, cando quero, a onde fun antes. Aquí vin antes, estou aquí. Contróloo o suficiente.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)